B1 Dutch - SS390 - Ambtenarenstaking bij Binnenhof (Milan loketstress) - Learn Dutch

Hoi!

Rick hier, fijn dat je luistert.

Bedankt voor jullie support.

Nou, luister, Milan stond van middag in het zeeheldenquartier bij zo'n klein locat waar je pas foto's kunt laten maken.

Hij had net drie foto's gekregen waarop hij eruit zag als of hij per ongeluk citroensap had geproefd.

Prima, zij hij toch.

Want je moet door in het leven, he.

Buiten, hoorde je meewens schreeuwen richtingsgeveningen en ergens klapperde een vlag als of die Russie had met de paal.

Milan wilde eigenlijk even naar het plein om, zoals zo vaak een terrasje te pakken.

Alleen, hij had haast, want hij moest nog een formulier afgeven bij een overhijdsgebouw vlak bij het binnenhof.

Hij stopte zijn pasfoto's netjes in een mapje, checkte zijn ove chipkaart in zijn jaszaak en dacht, als dit maar goed gaat.

Want ambtenlijke locetten hebben soms hun eigen tijd zonen.

Jo, en toen liep hij de hoek om en zag hij ineens linden, borden en vluutjes.

Geen feest, maar een staking.

Voor het gebouw stonden mensen in gele hasjes.

Iemand had een megaphone die een beetje kraakte als of hij ook al jaren geen loans verhooging had gehad.

Milan, kijk om zich heen en zij tegen een vrouw met een schomaakar.

Wat is hier aan de hand?

Ze zuchten en trok haar hand schoenen uit.

Nullijn, zij zeen.

Geen extra geld en ze doen als of schomaak een niks is.

Probeer jij maar eens een WC schoon te maken na een hele dag bezoekers, dan praat je wel anders.

Naast haar stond een man met een donkerblauwuniform.

Sipje, zij hij kort, als of dat genoeg uitleg was.

Mensen denken dat ik de hele dag stoer kijk en sleutels rammel.

Maar het is zwaar.

Je moet altijd scherp zijn.

En soms ben je ook gewoon mens.

Milan knikten.

Ik had het nieuws van enno's net gezien toen ik de krant lezen zat op met telefoon.

Zij hij.

Maar het voelt anders als je het hier ziet.

De vrouw lach te schampen.

Ja, nieuws is één ding.

Je rug is iets anders.

Toen gebeurde er iets heel Nederlandse en toch totaal onverwacht.

Er kwam een collega aan in een reusachtig schuimrubbare mopkostum.

Echt waar.

Op zijn borst stond schoongenoeg.

Hij deelde ministroopwavels uit en riep.

Voor elke stroopwavel 1 euro daarbij, kom op zeg.

Milan moest lachen.

Hoe wel hij zich ook een beetje schuldig voelde.

Dat kwam goed uit, mompelde hij.

Want ik had nog niks gegeten.

Maar toen zag hij het bordje op de deur.

Bali gesloten vanwege actie.

Milan zijn mapje met pasphotos leek in één zwaarder.

Het achteraf gezien was het misschien niet de slimste planning van hem.

Maar ja.

Hij stapt er naar de cipieer en vroeg.

Wat kan ik doen?

Behalve mijn formulier weer mee terug nemen.

De cipieer kijk hem aan.

Eet zachter nu.

Luister.

Gewoon even blijven staan.

Luisteren.

En later tegen iemand zeggen wat je hier hebt gehoord.

Dat helpt al.

Milan bleef nog 10 minuten.

Hij kocht een haaring bij een kraam verderop.

Gaf de schoonmaakster de helft met oudjes.

En zij.

Jullie hebben gelijk.

Mensen zien te weinig wat jullie dragen.

Toen hij wegliep, hoorde hij de vluitjes weer.

En het mopkostum dat riep.

Dit is het.

En Milan dacht, soms is een land pas echt netjes.

Als je ook netjes bent tegen de mensen die het schoon houden.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuleptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.