Het Stille Water van het Twentekanaal

Het was een dinsdag in oktober toen Bas Hofman voor het eerst begreep hoe afhankelijk hij was van water.

Niet van regen, niet van koffie, maar van het Twentekanaal.

Dat kanaal, dat rustig door het oosten van Nederland stroomt, was plotseling afgesloten.

En voor Bas betekende dat het begin van een zeer dure week.

Bas runde een transportbedrijf in Hengelo.

Zijn vrachtwagens reden elke dag heen en weer tussen fabrieken en havens, maar een groot deel van zijn werk hing af van de schepen die via het kanaal goederen aanvoerden.

Staal, grondstoffen, grote machines.

Zonder die leveringen kon hij zijn klanten niet bedienen.

En zonder klanten had hij een probleem.

De ochtend van de afsluiting begon gewoon.

Bas dronk zijn koffie, keek uit het raam van zijn kantoor en zag de grijze lucht boven het industrieterrein.

Zijn telefoon ging.

Het was zijn contactpersoon bij de scheepvaartdienst.

"Bas, het kanaal is dicht.

Er is een probleem met een sluis.

Ze weten nog niet hoe lang het duurt." Bas zette zijn koffie neer.

"Hoe lang bedoel je met 'ze weten het niet'?" "Dat bedoel ik letterlijk.

Geen datum, geen schatting.

Gewoon wachten." Hij legde de telefoon neer en keek naar zijn agenda.

Drie grote leveringen die week.

Twee klanten die al wachtten.

En nu een kanaal dat nergens naartoe ging.

Wat Bas het meest frustreerde, was niet de afsluiting zelf.

Vertragingen horen bij het werk.

Maar het gebrek aan informatie maakte plannen onmogelijk.

Hij kon zijn klanten niet vertellen wanneer hun spullen zouden aankomen, omdat hij het zelf niet wist.

Hij kon geen alternatief regelen, omdat hij niet wist of dat nodig was voor één dag of voor twee weken.

Op het industrieterrein was hij niet de enige met dit probleem.

Zijn buurman, een producent van bouwmaterialen genaamd Erik Stam, liep die middag zijn kantoor binnen met een gezicht dat weinig goeds beloofde.

"Weet jij al iets meer?" vroeg Erik, terwijl hij op een stoel ging zitten.

"Niets," zei Bas.

"Ik heb de gemeente gebeld, de provincie, de scheepvaartdienst.

Iedereen zegt hetzelfde: we werken eraan." Erik schudde zijn hoofd.

"Ik verlies elke dag duizenden euro's.

Mijn leveranciers kunnen niet komen, mijn klanten bellen boos op.

En niemand die verantwoordelijkheid neemt." Dat was precies het probleem, vond Bas.

Het kanaal was van groot economisch belang voor de hele regio.

Tientallen bedrijven gebruikten het dagelijks.

Maar in tijden van crisis leek niemand een duidelijk plan te hebben voor hoe ondernemers geïnformeerd en ondersteund zouden worden.

De twee mannen besloten samen actie te ondernemen.

Ze namen contact op met de lokale ondernemersvereniging en stelden voor om een gezamenlijk overleg te organiseren.

Binnen twee dagen kwamen er meer dan twintig bedrijven bij elkaar in een vergaderzaal aan de rand van het industrieterrein.

De sfeer was gespannen, maar ook zakelijk.

Mensen deelden informatie, bespraken alternatieve routes over de weg en vroegen zich hardop af of er een regeling mogelijk was voor de geleden schade.

Na vijf dagen werd het kanaal weer opengesteld.

De reparaties aan de sluis waren afgerond, en langzaam kwamen de eerste schepen weer voorbij.

Bas stond bij het raam van zijn kantoor en zag een binnenvaartschip voorbijvaren.

Het was een gewoon schip, niet bijzonder groot, maar het zicht ervan gaf hem een gevoel van opluchting dat hij moeilijk kon beschrijven.

Hij had die week meer dan twintigduizend euro aan inkomsten misgelopen.

Dat was pijnlijk.

Maar hij had ook iets anders geleerd.

Hij had gezien hoe snel een regio tot stilstand kan komen als één schakel in de keten wegvalt.

En hij had gezien dat ondernemers, als ze samenwerken, meer bereiken dan wanneer ze alleen klagen.

Of er uiteindelijk een financiële regeling zou komen voor de geleden schade, was nog niet duidelijk.

Maar Bas was vastbesloten om dat niet zomaar te laten zitten.

Hij had zijn facturen klaarliggen, zijn berekeningen gemaakt en zijn verhaal opgeschreven.

Want als er één ding was dat hij had geleerd van vijf dagen stilstaand water, dan was het dit: stilzitten lost niets op.

Tot de volgende keer.