De Grote Schoolvergadering

Het is maandagochtend op basisschool De Zonnestraal in Utrecht.

De zon schijnt door de grote ramen.

Het licht is warm en geel.

De kinderen spelen buiten.

Ze rennen over het plein en roepen naar elkaar.

Maar binnen is het druk.

Er staan dozen met papier in de gang.

Er ligt een stapel stoelen bij de deur.

Juf Sara zit aan haar bureau.

Ze drinkt een kop koffie.

De koffie is nog heet, en de geur vult de kamer.

Ze kijkt naar een lange lijst met problemen.

De lijst ligt naast haar computer.

Ze telt de punten met haar vinger.

De school heeft weinig geld dit jaar.

Dat is een groot probleem.

Sara zucht.

Ze neemt nog een slok koffie.

Meester Tom komt binnen.

Hij heeft een broodje in zijn hand.

Het broodje ruikt naar kaas.

"Goedemorgen, Sara," zegt hij.

"Ben jij klaar voor vandaag?" "Ik weet het niet," zegt Sara eerlijk.

"Er zijn veel dingen die we moeten bespreken." Ze wijst naar de lijst.

"Kijk maar." Tom knikt.

Hij gaat zitten.

Zijn stoel kraakt.

"Ik heb gehoord dat de school nieuwe boeken nodig heeft," zegt hij.

"En de computers zijn ook oud." "Ja," zegt Sara.

"En de gymzaal heeft een nieuw dak nodig.

Dat kost veel geld." Ze kijkt naar buiten.

"Vorige week hoorde ik de regen op het dak.

Het klonk niet goed." Om tien uur komen alle leraren samen in de grote kamer.

Er zijn acht leraren.

Ze zitten aan een lange tafel.

Er staat koffie en thee op tafel.

Er zijn ook koekjes.

Dat is altijd fijn.

Sara pakt een koekje en luistert naar de gesprekken.

De deur gaat dicht.

Iemand zet een raam open, omdat het warm is.

Het hoofd van de school heet meneer De Vries.

Hij staat op.

Hij heeft een map in zijn hand.

"Welkom, iedereen," zegt hij.

"We hebben vandaag veel te bespreken.

We hebben niet genoeg geld voor alles.

We moeten samen kiezen wat het belangrijkste is." Een leraar, juf Nadia, steekt haar hand op.

"De boeken zijn heel oud," zegt ze.

"De kinderen kunnen er bijna niet meer in lezen." Ze houdt een boek omhoog.

"De bladzijden vallen eruit." "Dat klopt," zegt meneer De Vries.

"Maar het nieuwe dak is ook heel belangrijk.

Als het regent, komt er water binnen." Tom lacht een beetje.

"Vorige week stond er een emmer in mijn klas," zegt hij.

"Want het regende binnen." Hij wijst naar zijn hoek.

"Ik moest de emmer elke dag leeggooien." Iedereen lacht.

Maar het is ook een serieus probleem.

Sara denkt aan de kinderen.

Zij verdienen een goede school.

Ze wil niet kiezen tussen boeken en een dak.

De leraren praten een uur lang.

Ze luisteren naar elkaar.

Soms zijn ze het niet eens.

Maar ze blijven vriendelijk.

Sara zegt niet veel.

Ze luistert en drinkt haar koffie.

De koffie is nu koud.

Maar dat maakt niet uit.

Aan het einde zegt meneer De Vries: "Oké.

We gaan eerst het dak repareren.

Dat is het meest urgent.

Daarna kopen we nieuwe boeken voor de jongste kinderen." Sara is blij.

"En de computers?" vraagt ze.

"Die wachten nog een jaar," zegt meneer De Vries.

"Het spijt me." Na de bijeenkomst loopt Sara naar buiten.

Ze kijkt naar de kinderen op het schoolplein.

De zon is nog steeds warm.

De kinderen rennen en lachen.

Een meisje valt, maar staat snel weer op.

Ze heeft een rode trui aan.

Tom komt naast haar staan.

"Gaat het?" vraagt hij.

"Ja," zegt Sara.

"Het is niet perfect.

Maar we hebben samen gepraat.

Dat is goed." Ze kijkt naar het dak van de gymzaal.

"Volgend jaar kunnen we misschien de computers doen." Tom knikt.

"Volgende week praten we weer," zegt hij.

"Dan hebben we misschien meer geld." Sara glimlacht.

Ze drinkt haar koffie op.

De zon schijnt nog steeds.

De kinderen spelen nog steeds.

En de school gaat gewoon door.

Sara voelt zich rustig.

Ze denkt aan de lijst op haar bureau.

Misschien wordt het volgend jaar korter.

Tot de volgende keer.