Wind eruit, gas erin: Waarom RWE miljarden omruilt

Tim: Hé, jij daar.

Ja, jij.

Weet je wat jouw energie vandaag kost?

Niet alleen in geld, maar ook in keuzes?

Vandaag gaat het over een bedrijf dat windmolens weggeeft en kiest voor gas.

Dat raakt jouw portemonnee en jouw toekomst.

Pieter: Windmolens weggeven?

Dat klinkt als een koopman die zijn beste paarden verkoopt voor een oude kar.

Maar zeg eens, Tim, wat is er precies gebeurd in jouw tijd?

Ik hoor alleen geruchten over een grote omwenteling in de energiehandel.

Tim: Nou, Pieter, het is zo.

Een Duits bedrijf, RWE, had plannen om grote windmolenparken te bouwen voor de kust van Amerika.

Maar nu krijgen ze geld van de Amerikaanse regering om dat niet te doen.

En dat geld steken ze in gasprojecten.

Pieter: Een regering die betaalt om geen windmolens te bouwen?

Vreemd.

In mijn tijd betaalden we voor dijken en grachten, niet voor het stoppen van een plan.

Maar zeg, waarom zou een bedrijf zo'n aanbod aannemen?

Dat lijkt mij geen goede ruil.

Tim: Goede vraag.

RWE zegt dat ze al meer dan een miljard euro hadden geïnvesteerd.

Maar ze denken dat de onzekerheid te groot is.

Ze zeggen: "Na een zorgvuldige afweging concluderen we dat we dit soort projecten voorlopig niet in de VS kunnen doorzetten."

Pieter: Ah, "doorzetten".

Dat betekent doorgaan met een plan, ook al is het moeilijk.

Net als een schip dat doorzet in een storm.

Maar is het niet juist de kunst om door te zetten als het tegenzit?

In de handel leer je dat volhouden loont.

Tim: Dat is waar, maar soms moet je ook slim zijn.

De Amerikaanse president Trump wil meer olie en gas winnen.

Zijn slogan is "Drill, baby, drill", dus boren maar.

RWE kiest voor zekerheid, ook al is dat misschien niet het beste voor het klimaat.

Pieter: Zekerheid, hm-hm.

Maar wat is zekerheid zonder eer?

Een koopman die alleen naar de winst kijkt, verliest zijn goede naam.

En wat zeggen de mensen in Duitsland over deze beslissing?

Zij moeten toch ook leven met de gevolgen.

Tim: Er is kritiek, ja.

Een milieuorganisatie, DUH, zegt dat dit ingaat tegen RWE's doelstelling van netto nul uitstoot in 2040.

Dat betekent dat ze in 2040 geen CO2 meer willen uitstoten.

Maar gas is een fossiele brandstof, en dat helpt niet.

Pieter: Fossiele brandstoffen, dat zijn olie, gas en kolen, nietwaar?

In mijn tijd stookten we kolen en gebruikten we walvisolie voor lampen.

Maar we wisten niet dat het de lucht zou vervuilen.

Jullie weten dat nu wel, en toch kiezen sommigen voor gas.

Tim: Precies, Pieter.

En dat is de kern.

Het is alsof je weet dat je te veel suiker eet, maar toch doorgaat omdat het lekker is.

Maar RWE zegt dat het in het belang is van hun aandeelhouders.

Dat zijn de mensen die een deel van het bedrijf bezitten.

Pieter: Aandeelhouders, ja.

Die kennen we ook in mijn tijd, al heten ze dan vennoten.

Zij willen rendement zien.

Maar als ik een vennoot was, zou ik vragen: is dit wel een eerlijke winst?

Zijn er geen andere wegen die meer waard zijn op lange termijn?

Tim: Goed punt.

Maar er is meer.

Dit is niet de eerste keer.

Eerder dit jaar deed de Amerikaanse regering hetzelfde met een Frans bedrijf, TotalEnergies.

Zij kregen hun geld terug voor vergunningen, dat is officiële toestemming, en moesten dat in olie en gas steken.

Pieter: Dus de regering dwingt bedrijven om in fossiele brandstoffen te investeren?

Dat is alsof de burgemeester je dwingt om een bierbrouwerij te openen in plaats van een school.

Het lijkt mij niet in het algemeen belang.

Tim: Het is een politieke keuze, Pieter.

En voor de luisteraars: dit raakt jou omdat energie overal is.

De prijs van gas en elektriciteit, de banen in de energiesector, en het klimaat.

Jij kunt hiermee te maken krijgen, bijvoorbeeld via je energierekening.

Pieter: Energierekening, dat is wat je betaalt voor licht en warmte.

In mijn tijd betaalden we voor kaarsen en turf.

Maar nu, als bedrijven kiezen voor gas, kan dat de prijs beïnvloeden.

En ook de lucht die je inademt.

Tim: Precies.

En laten we niet vergeten: RWE had al meer dan een miljard euro geïnvesteerd in die windmolenparken.

Nu krijgen ze dat geld terug, plus nog eens een miljard van de overheid.

Dat is een hele som, zelfs in mijn tijd.

Pieter: Een miljard, dat is duizend miljoen.

In mijn tijd konden we daar een hele vloot mee bouwen.

Maar het is niet alleen het geld.

Het is ook de richting die je kiest.

Kies je voor toekomst of voor het verleden?

Dat is een morele vraag.

Tim: En dat is precies wat we met jou willen ontdekken, luisteraar.

Wat vind jij?

Moet een bedrijf kiezen voor zekerheid nu, of voor duurzaamheid later?

Maar eerst even een klein taal dingetje, want we hebben 'voorlopig' gehoord.

Pieter: Ah, "voorlopig".

Dat betekent: voor nu, maar misschien niet voor altijd.

Het is een woord dat we vaak gebruiken in de handel.

Je zegt: "Ik kan voorlopig niet investeren", of "Dit plan is voorlopig gestopt." Het geeft uitstel, geen einde.

Tim: Mooi, Pieter.

En het leerpunt is: "voorlopig" + "gaan doorzetten".

Een simpele zin: "Ik ga voorlopig niet verder." Maar beter: "We concluderen dat we dit project voorlopig niet kunnen doorzetten." Zie je het verschil?

Pieter: Ja, het tweede is formeler en preciezer.

Net als een goed contract.

Maar zeg Tim, in jouw tijd, hoe kijken ze daar tegenaan?

Is dit een terugkeer naar oude energie, of is er meer aan de hand?

Tim: In 2250 kijken we terug op deze tijd als een kantelpunt.

Sommigen zeggen dat het een stap terug is, anderen dat het een realistische keuze is.

Maar we zien ook dat andere landen juist meer windmolens bouwen.

Het is een wereld van tegenstellingen.

Pieter: Tegenstellingen, ja.

In mijn tijd hadden we ook strijd tussen vooruitgang en traditie.

Maar uiteindelijk, denk ik, moeten we denken aan de kinderen en kleinkinderen.

Zij moeten leven met onze keuzes.

Dat is een verantwoordelijkheid die we niet kunnen ontlopen.

Tim: En dat is waarom dit nieuws jou raakt, luisteraar.

De keuzes van vandaag bepalen de wereld van morgen.

En jij kunt daarover meepraten.

Bijvoorbeeld door je eigen energieverbruik te bekijken, of door je mening te delen.

Praat mee op nieuwsdoordetijd.com.

Pieter: Ja, deel uw gedachten.

Want zoals we in de handel zeggen: een goed gesprek is als een goede ruil.

Het brengt meer op dan goud.

En nu, Tim, ik ben benieuwd: wat zou jij doen met een miljard euro?

Maar dat is voor het volgende deel.

Tim: Pieter, dat is een mooie vraag.

In 2250 hebben we geen miljarden meer nodig voor energie, we gebruiken fusiecentrales.

Maar we kijken wel met bewondering naar jullie tijd, waarin mensen kozen voor windmolens ondanks de tegenwind.

Pieter: Tegenwind, hm.

In mijn tijd hadden we ook tegenwind, maar dan op zee met zeilschepen.

Een goede koopman weet dat je soms moet bijsturen.

Maar RWE heeft nu het roer omgegooid.

Is dat wijs, of is het lafheid?

Tim: Lafheid is een groot woord.

Maar het is wel een keuze voor zekerheid op korte termijn.

RWE zegt: we willen geen risico met aandeelhouders.

Maar de aandeelhouders van de aarde, die tellen niet mee.

Pieter: U spreekt over de aandeelhouders van de aarde.

Dat is een vreemde uitdrukking, maar ik begrijp uw bedoeling.

In mijn tijd hadden we de VOC, die ook alleen dacht aan winst.

Maar de zee en het land leden eronder.

Wij hadden geen woorden voor duurzaamheid, maar we zagen wel de gevolgen.

Tim: Precies.

En nu is er een woord: duurzaamheid.

RWE zegt dat ze nog steeds netto nul willen in 2040, maar ondertussen investeren ze in gas.

Dat is als zeggen dat je stopt met roken, maar wel een sigarenwinkel koopt.

Pieter: Ha, een scherpe vergelijking.

Maar is het niet zo dat een bedrijf moet overleven?

In mijn tijd hadden we ook bedrijven die stopten met de walvisvaart omdat het niet meer lonend was.

Soms is geld de drijfveer, niet het geweten.

Tim: Dat is waar, maar er is een verschil.

In jouw tijd wisten ze niet beter.

In 2026 weten we precies wat de gevolgen van gas en olie zijn.

En de regering van Trump betaalt nu letterlijk miljarden om die kennis te negeren.

Pieter: U zegt dat de regering betaalt.

Dat is vreemd.

In mijn tijd betaalde een regering voor oorlogen en wegen, niet om een bedrijf te laten stoppen met windmolens.

Is dit nu een vorm van omkoping, of noemt men dat een deal?

Tim: Goede vraag.

Het is een deal, maar wel een die het publieke belang niet dient.

De overheid geeft geld aan een bedrijf dat daarna investeert in iets dat schadelijk is voor het klimaat.

Het is alsof je iemand betaalt om je huis af te breken.

Pieter: Een huis afbreken, dat is een sterke metafoor.

Maar laten we het concreet houden.

Wat betekent dit voor de gewone burger?

Gaat de prijs van energie omhoog of omlaag?

In mijn tijd was turf duur, maar hout was ook niet goedkoop.

Tim: Op korte termijn kan gas misschien goedkoper zijn, maar op lange termijn betalen we de rekening met overstromingen, hittegolven en mislukte oogsten.

In 2250 zien we de sporen van die keuzes nog steeds in het landschap.

Pieter: Dat klinkt somber.

Maar is er dan geen hoop?

De tijd dat mensen omkeren, dat zie ik wel vaker in de geschiedenis.

Neem de beurskrach van 1720, toen iedereen plotseling wakker werd uit de speculatiedroom.

Tim: Hoop is er zeker.

We zien ook positieve bewegingen: veel landen bouwen juist meer windmolens, en sommige bedrijven investeren in nieuwe technologie.

Maar het is een race tegen de klok.

En elke deal zoals deze is een stap terug.

Pieter: Een race tegen de klok, ja.

In mijn tijd hadden we ook zulke races, bijvoorbeeld om het eerste schip in de Oost te hebben.

Maar die race had winnaars en verliezers.

Hier verliest iedereen, denk ik.

Tim: Inderdaad.

En dat raakt jou als luisteraar.

Je kunt denken: het is ver weg, Amerika, een groot bedrijf.

Maar de lucht kent geen grenzen.

Wat daar gebeurt, beïnvloedt ons hier ook.

En jij kunt je stem laten horen.

Pieter: U spreekt over een stem.

In mijn tijd hadden niet veel mensen een stem.

Maar nu, in 2026, kunt u schrijven, demonstreren of kiezen.

Dat is een macht die u niet moet onderschatten.

Zelfs een koopman als ik zou dat zeggen.

Tim: En laten we het leerpunt nog eens bekijken.

Het woord 'voorlopig' betekent 'voor nu, maar misschien verandert het later'.

En 'doorzetten' betekent 'doorgaan met iets, volhouden'.

Samen: 'We kunnen dit project voorlopig niet doorzetten.'

Pieter: Een goed voorbeeld.

Maar ik heb nog een vraag: is er in 2250 nog wel zoiets als een energiemarkt?

Of heeft u iets anders bedacht?

Tim: We hebben geen markt meer zoals jullie die kennen.

Energie is een basisrecht geworden, zoals schoon water.

We delen het via netwerken die over de hele wereld lopen.

Maar de herinnering aan deze tijd is nog sterk.

Pieter: Een basisrecht, dat is een mooi ideaal.

Maar idealen kosten geld, en geld komt niet uit de lucht vallen.

Of wel, in uw tijd?

Ik bedoel, met al die technologie.

Tim: Ha, je bent slim, Pieter.

Geld is in 2250 niet meer hetzelfde, maar de les blijft: keuzes hebben gevolgen.

En de keuze van RWE is een les in hoe bedrijven soms korte termijn boven lange termijn stellen.

Pieter: En dat is een les die u, luisteraar, ook kunt toepassen.

Kijk naar uw eigen leven.

Kiest u soms voor het makkelijke, snelle pad, of denkt u aan de toekomst?

Het klinkt simpel, maar het is de kern van dit verhaal.

Tim: Mooi gezegd.

En we willen je uitnodigen om verder te praten.

Wat vind jij van de keuze van RWE?

Hadden ze moeten vasthouden aan wind, of is het begrijpelijk dat ze kiezen voor zekerheid?

Deel je mening op nieuwsdoordetijd.com.

Pieter: Ja, deel uw gedachten, zoals we in de handel zeggen: een goed gesprek is beter dan een eenzame beslissing.

En wie weet, misschien komt uw idee wel in een volgende aflevering ter sprake.

Tim: En onthoud: de wereld van morgen wordt vandaag gemaakt.

Jij kunt daarin een rol spelen, groot of klein.

Bedankt voor het luisteren, en tot de volgende keer.

Pieter: Tot ziens, waarde luisteraar.

En denk aan de wind: die waait altijd, maar je moet wel de zeilen hijsen.

Tot de volgende keer.