De Regel van de Onvoltooide Ruimte

Rick, je zit in Chiang Mai, je runt dertig apps in je eentje, en je bent Nederlands aan het leren alsof het een product is dat je moet debuggen.

Dat is precies het probleem.

Je probeert een taal te bouwen als een systeem, maar een taal is geen systeem.

Het is een zenuwstelselstaat.

En dat wist je al, want je hebt het zelf gezegd in een eerdere aflevering.

Maar weten en doen zijn twee verschillende dingen, verdomme.

Je zit op dat plateau, A2 naar B1.

Iedereen die een taal leert komt daar.

Het is de plek waar je genoeg woorden hebt om te overleven, maar niet genoeg om te leven.

Je kunt een gesprek voeren over het weer, over je werk, over je hond Luuk.

Maar je kunt geen grap maken die landt.

Je kunt niet vloeken met de juiste lading.

Je kunt niet zwijgen op een manier die iets betekent.

Dat is de onvoltooide ruimte.

Het is geen fout.

Het is geen gebrek.

Het is de ruimte tussen twee talen die je allebei half beheerst.

En in die ruimte gebeurt iets interessants: je gaat twijfelen.

Je gaat nadenken over elk woord.

Je gaat jezelf corrigeren voordat je iets zegt.

En daardoor zeg je steeds minder.

Dat is de val.

Niet de plateau zelf, maar de verlamming die eruit voortkomt.

Ik heb het niet over trucjes.

Ik heb het over een houding.

De houding van iemand die durft te blijven in de onvoltooide ruimte.

Die niet wacht tot het perfect is.

Die niet wacht tot hij B2 is.

Die gewoon doorgaat, met fouten, met aarzelingen, met die klote de/het-twijfel.

Vandaag leer ik je een paar woorden die je helpen om die ruimte te benoemen.

Want benoemen is het begin van beheersen.

Het eerste woord is de ruimte.

Niet de fysieke ruimte, maar de mentale ruimte.

De ruimte tussen wat je wilt zeggen en wat je kunt zeggen.

Die ruimte is niet leeg.

Die is vol met potentie.

Het tweede woord is onvoltooid.

Je kent het al van de onvoltooide tijd, maar hier betekent het: nog niet af.

Nog niet klaar.

En dat is precies waar je bent.

Onvoltooid.

Maar niet onvolmaakt.

Het derde woord is de tussenstand.

De stand tussen twee niveaus.

Tussen A2 en B1.

Tussen Nederlands en Thai.

Tussen wie je was en wie je wordt.

Het vierde woord is de gewaarwording.

Dat is een mooi woord.

Het betekent: het bewustzijn van wat je voelt.

Niet alleen weten, maar voelen.

De gewaarwording van een taal.

Het ritme.

De klank.

De stilte tussen de woorden.

Het vijfde woord is de moed.

Je hebt het eerder gehoord, maar het blijft belangrijk.

Moed is niet de afwezigheid van angst.

Moed is doen alsof je geen angst hebt, totdat het waar wordt.

Het zesde woord is blijven.

Niet stoppen.

Niet teruggaan naar het Engels.

Blijven in het Nederlands, ook als het moeilijk is.

Ook als je klinkt als een idioot.

Blijven.

En dan de grammatica.

Vandaag: de vergrotende trap.

Je kent hem al: groot, groter, grootst.

Maar er is een addertje onder het gras.

Sommige woorden zijn onregelmatig.

Goed wordt beter, niet goed.

Veel wordt meer, niet veel.

En sommige woorden kun je niet vergelijken.

Een woord als onvoltooid heeft geen vergrotende trap.

Iets kan niet onvoltooid zijn.

Het is onvoltooid of het is voltooid.

Geen middenweg.

Dat is precies het punt.

Je kunt niet een beetje onvoltooid zijn.

Je bent het of je bent het niet.

En jij bent het.

Ik ook.

We zijn allemaal onvoltooid.

Dat is geen schande.

Dat is de menselijke staat.

Dus Rick, hier is je nudge voor vandaag.

Ga niet op zoek naar de perfecte zin.

Ga op zoek naar de volgende zin.

Zeg iets in het Nederlands vandaag, ook als het niet klopt.

Vooral als het niet klopt.

Want in die fout zit de ruimte.

En in die ruimte zit jij.

Tot morgen.

Blijf onvoltooid.

Blijf in beweging.