Rens and Nikki Cycle 35,000 Kilometres to New Zealand: 'We Don't Really Like Cycling'

Rens en Nicky zitten op een bankje in een park in Utrecht.

De zonscheind er zijn vogels en ze drinken koffie.

Op tafel ligt een grote kaart van de wereld.

Rens wijst naar een klein land helemaal rechtsonder.

Nieuw zeeland.

Daar gaan we naar toe, zegt hij.

Nicky lacht.

Met de fiets vraagt een vriend die naast hen zit.

Ja, met de fiets, zegt Nicky.

De vriend kijkt verbast.

Maar jullie houden toch niet van fietsen?

Rens en Nicky kijken elkaar aan.

Nee, zegt Rens.

Eigenlijk niet.

Het is een grappig verhaal.

Rens en Nicky zijn geen fanatieke wielrenners.

Ze hebben geen duren reis fietsen.

Ze fietsen niet elke zondag een rondje van 100 kilometer.

Nee, ze zijn gewone mensen.

Maar ze willen iets bijzonders doen, iets groot, iets wat ze nooit zullen vergeten.

Dus besloten ze om van Nederland naar New Zealand te fietsen.

Een reis van ongeveer 35.000 kilometer.

Waarom vragen je je misschien af?

Dat vragen veel mensen.

Rens ligt het uit.

We wilden niet gewoon op vakantie.

We wilden echt reizen.

Langzaam.

De wereld zien.

Mensen ontmoeten.

En ja, we houden niet van fietsen.

Maar we houden wel van avontuur.

Nicky knikt.

En we houden van elkaar.

Dat is het belangrijkste.

De voorbereiding was niet makkelijk.

Ze moesten hun huis verkopen.

Hun spullen wegdoen, hun baan opzetten.

Ze moesten fietsen kopen.

Die sterk genoeg waren voor zo'n lange reis.

Ze moesten leren.

Hoe ze een band moesten plakken.

Hoe ze een tent moesten opzetten.

Hoe ze moesten koken op een klein gasstelletje.

En ze moesten wennen aan het idee dat ze jaren onderweg zouden zijn.

De eerste dag was spannend.

Ze vertrokken uit Utrecht.

Vrienden en families widen.

Doe voorzichtig, Riep iemand.

Stuur een kaartje.

Riepen ander.

Rens en Nicky stopten op hun fietsen.

Ze reden langzaamde stad uit.

De wind wijdens zacht.

De zon scheen.

Dit is het, zijn Nicky.

We gaan Rens knikten.

Ja, op naar New Zealand.

De eerste weken waren zwaar.

Hun benen deden Pijn.

Hun billen deden Pijn.

Het regende vaak.

Ze moesten wennen aan het leven op de fiets.

Elke dag opstaan.

Tent opruimen.

Fietsen.

Eaten.

Fietsen.

Slapen.

Soms hadden ze geen zin.

Soms wilden ze opgeven.

Waarom doen we dit?

Vroeg Nicky op een dag.

Het regende.

Ze waren moe.

Rens zuchten.

Omdat we iets willen meemaken.

Omdat we later willen ze...

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode

voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Zeggen, we hebben het gedaan.

Nicky glimlachten.

Oké, dan gaan we door.

Ze fietsten door Duitsland, Oosterijk, Italië, Zezagen, Bergen, Meren, Kleine Dorpjes,

Zatenpizza in Italië, Worst in Duitsland, en Brood met Kazin Oosterijk,

Ze ontmoeten andere reizigers.

Mensen die ook op de fiets zaten.

Mensen die hen aanmoedigden.

Jullie zijn gek, zijden ze.

Maar op een goede manier.

In Turkije werden ze verrast door een storm.

De wind was zo sterk dat ze niet verder konden.

Ze schelden in een klein kaffetje.

De eigenaar gaf hen T.

Waar gaan jullie naar toe?

Vroeg hij?

Nieuw Zeeland, zijden ze.

De man lachten.

Met de fiets?

Dat is ver.

Hmm.

Ja, zij rents.

Heel ver.

In Iraan werden ze uitgenodigd door een familie.

Ze mochten blijven slapen.

De familie koekte een groot dienner.

Er was reist, vlees, groente, de kinderen wilde foto's maken.

Rentz en Nicky voelde zich welkom.

Dit is waarom we reizen, zijn Nicky.

Niet om te fietsen, maar om mensen te ontmoeten.

In India werden ze ziek.

Allebei.

Buikpijnkoards.

Ze lagen drie dagen in een klein hotel.

Dit is niet leuk, zij rents.

Nee, zij Nicky.

Maar we komen er wel doorheen.

En dat deden ze.

Langzaam werden ze beter.

Ze stopte weer op de fiets.

In Thailand zagen ze olifanten.

In Laos, zwommen ze in een rivier.

In China fiets te ze over de Chinese muur.

Niet echt, maar ze zagen hem wel.

In Japan aaten ze sushi.

In Australië zagen ze kan goeros.

En toen, naar bijna twee jaar, kwamen ze aan in New Zealand.

De laatste dag was emotioneel.

Ze fietsten naar een strand.

De zon ging onder.

De lucht was roze en oranje.

Ze stopte af.

Ze keken naar de zee.

We hebben het gedaan.

Zij rents zacht.

Nicky helde.

Ja, we hebben het gedaan.

Ze, om helsten, elkaar.

De wind wijde door hun haar.

De zee ruiste.

Het was still.

Mooi.

Bisonner.

Nu zijn ze terug in Nederland.

Ze wonen weer in Utrecht.

Ah, maar ze zijn veranderd.

Ze hebben meer vertrouwen.

Ze weten dat ze moeilijke dingen aan kunnen.

En ze weten dat ze samen alles kunnen.

We houden nog steeds niet van fietsen.

Zegd rents.

Maar we houden van wat het fietsen ons heeft gebracht.

Nicky lacht.

En we hebben een goed verhaal.

Tot de volgende.

Open de interaktieve speler.

Op Dutchfluency.com.

Slash transcripts.

Nick, op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutchfluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.