Illegale Producten uit Israël

Het was een koude dinsdagmiddag in Den Haag.

Ik zat in mijn favoriete café, De Oude Mol, met een warme kop koffie voor me.

Buiten regende het zachtjes, en de ramen waren beslagen.

De druppels liepen langzaam naar beneden, en ik zag de lichten van de straat vervagen.

De geur van versgemalen koffiebonen hing in de lucht, gemengd met de geur van natte jassen en hout.

Mijn telefoon zoemde.

Een vriend stuurde me een link naar een artikel op Nu.nl.

'Moet je dit zien,' schreef hij.

'Nederland is de belangrijkste bestemming voor producten uit illegale Israëlische nederzettingen.' Ik fronste mijn wenkbrauwen en opende de link op archive.ph.

Het onderzoek, gepubliceerd door een mensenrechtenorganisatie, toonde aan dat Nederlandse bedrijven miljoenen euro's aan goederen importeren uit nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever.

Denk aan wijn, dadels, olijfolie en sieraden.

Deze nederzettingen worden door het internationaal recht als illegaal beschouwd.

Mijn koffie werd koud terwijl ik las.

De warmte van de kop verdween langzaam tussen mijn vingers.

Ik zette de kop neer en hoorde het zachte geluid van porselein op hout.

'Dit is schokkend,' mompelde ik tegen mezelf.

Ik dacht aan mijn buurvrouw, mevrouw De Vries, die altijd biologische olijfolie uit Israël koopt.

Ze had me laatst nog verteld dat ze die olie zo lekker vond.

'Zou zij dit weten?' vroeg ik me af.

De barista, een jonge man genaamd Thomas, keek naar me.

'Alles goed, Rick?' vroeg hij.

Zijn stem klonk bezorgd, met een lichte toon van nieuwsgierigheid.

'Ja hoor,' zei ik.

'Maar ik lees net iets verontrustends.' Thomas leunde over de toonbank.

Zijn handen rustten op het hout, en ik zag de littekens van oude snijwonden op zijn vingers.

'Vertel,' zei hij.

Ik legde het uit.

'Nederland is de grootste afnemer van producten uit illegale nederzettingen.

Het gaat om miljoenen euro's per jaar.

Denk aan wijn uit de Golanhoogten of dadels uit de Jordaanvallei.' Thomas schudde zijn hoofd.

'Dat is niet goed.

Maar wat kunnen we eraan doen?' Ik haalde mijn schouders op.

'Misschien bewuster kopen?

Naar de herkomst vragen?' We praatten nog wat, maar het bleef in mijn hoofd spoken.

De geur van koffie en natte jassen vulde het café.

Ik hoorde het zachte gerinkel van kopjes en het geroezemoes van gesprekken.

Toen ik thuiskwam, zocht ik verder.

Het artikel zei dat de producten vaak niet als zodanig worden gelabeld.

Ze worden verkocht onder generieke namen zoals 'Israëlische dadels' of 'wijn uit Judea'.

De consument heeft geen idee.

Mijn gedachten gingen naar de supermarkt om de hoek.

Ik zag de schappen met wijn uit de Golanhoogten.

Ik had er zelf wel eens een fles gekocht, een rode wijn die ik bij het avondeten dronk.

'Wat nu?' dacht ik.

Ik voelde me schuldig, maar ook boos.

Waarom doet Nederland hieraan mee?

De regering zegt dat het moeilijk is om onderscheid te maken.

Maar het onderzoek toont aan dat het wel kan.

Er zijn lijsten met bedrijven uit de nederzettingen.

De douane zou kunnen controleren.

'Dit is een kwestie van prioriteiten,' zei ik hardop.

Mijn kat, Minoes, keek me aan alsof ze het begreep.

Haar ogen waren groot en groen, en ze miauwde zachtjes.

Ik besloot om mijn boodschappen voortaan beter te controleren.

Geen producten meer uit die regio zonder duidelijk label.

En ik zou het met vrienden bespreken.

Misschien konden we samen een verschil maken.

De regen was gestopt.

Ik keek naar de grijze lucht boven Den Haag.

Soms voelt het alsof je als individu niets kunt doen.

Maar dit voelde anders.

Dit was iets concreets.

'Nederland moet beter,' fluisterde ik.

De avond viel, en ik zette een kop thee.

Het verhaal bleef hangen, als een slechte geur.

Ik dacht aan de wijn die ik had gekocht, aan de olijfolie van mevrouw De Vries.

Zouden we ooit weten wat we kochten?

De stilte in mijn huis was zwaar, maar ik voelde vastberadenheid.

Morgen zou ik naar de supermarkt gaan en vragen stellen.

Ik stelde me voor dat ik de wijnschappen bekeek, de flessen omdraaide om de etiketten te lezen.

Misschien zou ik de wijn terugbrengen.

Het idee gaf me een vreemd gevoel van controle.

De kat sprong op mijn schoot en spinde zachtjes.

Ik aaide haar vacht, die zacht en warm was.

'We kunnen het proberen,' zei ik tegen haar.

'Kleine stappen, maar wel stappen.' De thee was heet en de damp steeg op.

Ik nam een slok en voelde de warmte in mijn keel.

Buiten was de straat stil, alleen het geluid van een verre auto.

Ik dacht aan de mensen in de nederzettingen, aan de boeren die de producten maakten.

Het was ingewikkeld, maar de regels waren duidelijk.

Illegaal is illegaal.

Ik zette de thee neer en keek naar de klok.

Het was bijna negen uur.

Morgen zou ik beginnen.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.