De Halvezool en de Alcoholisten

De man werd nog kwaader, hij boog zich over de reeling en gilden niet zo bij de handtoon.

De voorbijganger schudden zijn hoofd en liep door, ik moest glimlachen, typisch rotter dan.

Mensen zijn direct maar ook een beetje gek.

Een paar honderd meter verder op bij een bankje in de schadeoe van een oude boom, zaat een twee mannen.

Ze zagen er gimmig uit met versleten, jassen en rode ogen.

Alkoholisten, dat was duidelijk.

De ene nam een slok uit een flas in een bruine papierenzak en vroeg en van wie zijn die banken?

In Londen? De ander kijk hem aan, als of hij een diepe gedachte had.

Van de koning in, denk ik, zij hij.

Ze knikten allebei ernstig, het was absurd maar ook vertrouwd.

Rotterdam heeft zoke figuren, ze zijn overal in elke stad, maar hier voelen ze zich thuis.

Toen ik richting de trim liep, hoorde ik een herrie, het was de bus halten.

Daar stonden zo'n honderd verstandelijk beperkte die met hun luidsprekers op volle, sterkte muziek afspelden.

Het klonk als Nurenberg op een festivaldag.

Eén van hen, een enorme man, zat bij het raam.

Hij was zo dik dat hij de doorgang blokkeerde.

Rijzigers moesten zich lang zijn wormen, maar hij keek niet op.

Hij zat daar als een koning op zijn tron.

Even tussendoor, bedankt voor het luisteren, reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

De tram chauffeur zuchte en riep meneer.

Kunt u een beetje opschuven, de man antwoorden niet.

Hij luisterde alleen naar zijn eigen lawai.

Ik stond in de tram omringt door geluid en gaals, mijn hoofd deed pijn.

Maar ik voelde ook iets anders.

Een rarenvorm van trots.

Rotterdam is niet mooi in de traditionele zin.

Het is geen Amsterdam met grachten en bruggen.

Nee, Rotterdam is rauw, luid en vol halve zolen.

Het is een stad waar je nooit alleen bent omdat er altijd iemand is die jouw dag compleet maakt met een vreemd verhaal.

De halve zolen op het bakon, de alcoholisten met hun filosofische vragen en de man die de hele tram blokkeerde.

Ze zijn allemaal onderdeel van een groot geautisch geheel.

Toen ik uitstapte dacht ik, dit is waarom ik van Rotterdam houdt.

Het is niet perfect, maar het is echt.

Je kunt hier niet onop gemerkt blijven.

Mensen bemoeien zich met elkaar, soms op een vervelende manier, maar vaak op een grappige.

De halve zol die schilden, die alcoholisten die overlonden praten.

En die muziek die overal te horen was, het zijn momenten die je bij blijven.

Ze maken de stad levendig.

En hoe wel ik soms weg wil naar een rustig dorp, weet ik dat ik dat zal missen.

Wat die de gaals is een deel van mij geworden.

Dus ja, Rotterdam is een stad van halve zolen.

Maar dat is precies wat het bijzonder maakt.

Als je hier woont, leer je lachen om de absurditeit.

Je leert dat een schilende man op een bakon, eigenlijk een form van theater is.

En die alcoholisten hebben misschien wel de diepste gesprekken en de man bij het raam.

Hij is een symbol van hoe iedereen hier zijn plek op eist.

Ik ben blij dat ik hier ben.

Het is nooit zij. Ja, tot de volgende.

Alle transcripten op Dutchfluency.com slash transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederland, zelfs als je stottert tot de volgende keer.