Weekrecap — 7 juni t/m 14 juni

# Weekrecap Dutch Fluency Weekly - Intermediate — 2026-W24 Hieronder volgen de afleveringen van deze week.

Vat ze samen in één natuurlijke Nederlandse Deep Dive aflevering: geef per aflevering de kerngedachte, link de verhalen aan elkaar waar dat kan, en sluit af met wat luisteraars deze week kunnen meenemen. ## Taalniveau Dit is een B1 aflevering.

Spreek natuurlijk B1-Nederlands: alledaagse woordenschat, normale zinslengte, geen academisch jargon.

Idiomen mogen, maar leg lastige uitdrukkingen even kort uit. ## Een Brandgat in de Vintage Blouse Emma is getting ready for a party and needs to iron her new vintage blouse.

Her roommate Lotte tries to help her with the iron's settings, but things quickly go wrong.

Emma: Ugh, waarom is strijken zo vreselijk saai?

Lotte: Omdat je het maar één keer per jaar doet, Emma.

Voor wie ben je je zo aan het uitsloven?

Emma: Voor niemand!

Ik heb vanavond dat feestje van Thomas, en deze vintage blouse kreukt als een gek.

Lotte: Laat eens kijken?

Oh wow, die is echt mooi.

Waar heb je die gescoord?

Emma: Bij de IJ-hallen, vorig weekend.

Maar ik krijg deze hardnekkige vouw er met geen mogelijkheid uit.

Lotte: Heb je de stoomfunctie wel aanstaan?

Emma: Ja, maar dit stomme strijkijzer lekt alleen maar water.

Kijk dan, er zitten nu overal natte plekken op de stof.

Lotte: Wacht, geef mij dat ding eens.

Je hebt hem op de koudste stand staan.

Dan werkt de stoom natuurlijk niet.

Emma: Maar op het labeltje staat dat het zijde is.

Ik ben als de dood dat ik er een gat in brand.

Lotte: Zijde?

Voel eens... dit is echt geen echte zijde, hoor.

Eerder polyester.

Emma: Denk je?

De verkoper zwoer dat het honderd procent zijde was.

Lotte: Verkopers op de vlooienmarkt zeggen wel vaker wat.

Zet hem maar op de katoenstand, dan is die kreukel zo weg.

Emma: Weet je het zeker?

Straks smelt de hele boel aan elkaar.

Lotte: Vertrouw me nou maar.

Ik strijk al mijn kleren zelf.

Emma: Oké, vooruit dan.

Hoeveel graden is dat ongeveer?

Lotte: Gewoon, standje drie.

En druk die knop voor extra stoom in.

Emma: Zo? *psssshht* Wow, dat is wel heel veel stoom.

Lotte: Ja, perfect.

Ga nu maar over die hardnekkige vouw heen.

Emma: Het gaat best soepel eigenlijk...

Wacht, ruik jij dat ook?

Lotte: Ruiken?

Nee, ik ruik niks.

Hoezo?

Emma: Het ruikt een beetje naar... verbrand plastic.

Lotte: Oh nee... haal dat ijzer eraf, snel!

Emma: Shit!

Lotte, kijk wat je hebt gedaan!

Lotte: Ik?!

Jij had het strijkijzer toch vast?

Emma: Ja, maar jij zei dat ik hem op standje drie moest zetten!

Er zit nu een enorme, bruine schroeiplek op de kraag!

Lotte: Oh jeetje... het was dus tóch geen katoen.

Emma: En ook geen zijde!

Het is overduidelijk gesmolten plastic.

Mijn prachtige vintage blouse is verpest.

Lotte: Rustig, rustig.

Misschien kunnen we het oplossen.

Emma: Oplossen?

Hoe wil je een gesmolten kraag oplossen?

Eraf knippen?

Lotte: Nou ja, je kunt je haar eroverheen dragen?

Of we vouwen hem naar binnen.

Emma: Lotte, doe even normaal.

Ik kan dit echt niet meer aan.

Ik heb niks anders om aan te trekken vanavond.

Lotte: Je mag mijn zwarte jurkje wel lenen?

Die hoef je niet te strijken, beloofd.

Emma: Dat jurkje is me veel te kort.

Bovendien wilde ik juist deze blouse aan omdat Thomas van vintage kleding houdt.

Lotte: Oké, oké, sorry.

Het spijt me echt.

Ik dacht echt dat het wel kon.

Emma: En het ergste is, het strijkijzer is nu ook verpest.

Kijk dan!

Lotte: Oh wow...

Er zit een dikke laag gesmolten roze stof op de zool.

Emma: Precies.

Dat krijg je er nooit meer af.

Lotte: Oh, dat is de strijkbout van mijn huisbaas...

Die gaat niet blij zijn.

Emma: Geweldig.

We hebben niet alleen mijn outfit verpest, maar we kunnen ook een nieuw strijkijzer gaan kopen.

Lotte: Wacht even, ik ga even googelen hoe je gesmolten stof van een strijkijzer verwijdert.

Emma: Succes daarmee.

Ik ga ondertussen in mijn kast kijken of ik nog ergens een fatsoenlijke trui heb liggen.

Lotte: Hé, hier staat dat je het met zout en azijn kunt schoonmaken.

Emma: Zout en azijn?

Is dat een schoonmaaktip of gaan we patat bakken?

Lotte: Grapjas.

Hebben we dat nog in huis?

Emma: Azijn staat onder de gootsteen, maar het zout is gisteren opgegaan.

Lotte: Dan ren ik nu even naar de Appie voor zout.

Blijf jij van dat strijkijzer af!

Emma: Geen zorgen, ik raak dat onding voorlopig niet meer aan.

Maar schiet een beetje op, het begint al af te koelen!

Lotte: Ik ben al weg!

Zet jij de ramen vast open tegen de stank?

Emma: Doe ik.

En neem meteen een reep chocola mee, die heb ik nu wel verdiend! ## Weekly Digest: Hair & Beauty (2026-05-31 - 2026-06-07) Welkom bij je wekelijkse Dutch Fluency-samenvatting.

Deze week stond in het teken van: Hair & Beauty.

Hier zijn de zeven onderwerpen die we behandeld hebben: - 2026-05-31 - Knippen: Korte Metten met Lange Lokken - 2026-06-01 - Wassen: Een Rode Sok in de Witte Was - 2026-06-02 - Strijken: Stoom, Kalk en een Verpest Overhemd - 2026-06-03 - Stomerij: Een Hardnekkige Rode Wijnvlek - 2026-06-04 - Schoonmaken: Inspectiestress en een Overstroomde Keuken - 2026-06-05 - Opruimen: Marie Kondo in Amsterdam-Oost - 2026-06-06 - Wassen: Wasmuntjes en een Vergeten Broekzak Veel succes met oefenen, en tot volgende week! ## Hondenweer en Vergeten Poepzakjes Mark and Sanne are walking their newly adopted dog, Boef, on a rainy autumn evening.

Neither of them is eager to brave the Dutch weather, but Boef really needs to go outside.

Things get complicated when Boef decides to do his business in the worst possible spot.

Sanne: Het regent echt pijpenstelen buiten.

Moeten we nu echt gaan?

Mark: Ja, Boef staat al bij de voordeur te piepen.

Hij moet echt nodig.

Sanne: Kun jij niet gewoon snel een rondje om het blok doen met hem?

Ik heb het zo koud.

Mark: Nee, we hadden afgesproken dat we het samen zouden doen deze eerste week.

Hij trekt nog zo erg aan de riem.

Sanne: Pff, oké dan.

Waar hangt die riem?

Mark: Hier aan de kapstok.

Heb jij de poepzakjes?

Sanne: Die zitten in de zak van m'n regenjas, als het goed is.

Kom op, Boef!

Zit.

Goed zo.

Mark: Hij is wel leergierig, hè?

Gisteren sprong hij nog tegen iedereen op.

Sanne: Laten we maar via het park lopen, daar kan hij even rennen op het losloopveldje.

Mark: Pas op, een fietser!

Boef, hier!

Sanne: Jeetje, hij heeft echt een sterk jachtinstinct.

Zag je hoe hij naar die fietser staarde?

Mark: Ja, we moeten hem echt korter houden als we naast het fietspad lopen.

Sanne: Bah, wat een hondenweer is dit.

Mijn schoenen zijn nu al helemaal doorweekt.

Mark: Nog even volhouden.

Kijk, hij is aan het snuffelen.

Hij gaat zo zitten, let maar op.

Sanne: Oh nee... niet midden op de stoep, Boef!

Kom op, even naar de grasrand.

Mark: Te laat.

Nou ja, ruim het maar snel op voordat er iemand in stapt.

Sanne: Wacht even... ik voel in m'n zakken.

Mark: Wat is er?

Zeg niet dat je ze vergeten bent.

Sanne: Ik... ik dacht echt dat ze in deze jas zaten!

Ik heb helemaal geen poepzakjes bij me.

Mark: Meen je dat nou?

Sanne, we staan midden op de stoep, precies voor het huis van buurman de Vries!

Sanne: Ja, sorry!

Ik had gisteren die andere jas aan, weet je wel?

Die groene.

Mark: Wat moeten we nu doen?

We kunnen dit toch niet laten liggen?

De buurman klaagt altijd al over honden in de straat.

Sanne: Misschien kunnen we een groot blad gebruiken?

Of een oude krant uit de papierbak daar?

Mark: Een blad?

Het is een enorme hoop!

Boef heeft blijkbaar heel goed gegeten vandaag.

Sanne: Oké, oké, blijf jij hier staan.

Ik ren wel even snel terug naar huis om een rolletje te halen.

Mark: Schiet dan wel op.

Boef trekt alweer, hij wil naar die eend daar aan de overkant van de gracht.

Sanne: Houd hem goed vast hè!

De riem is best glad door de regen.

Mark: Ja, ja, ik red me wel.

Ga nou maar gewoon!

Sanne: Ben zo terug!

Mark: Rustig, Boef.

Nee, af!

Niet naar die eend.

Zit!

Sanne: Ik heb ze!

Oh, gelukkig, de buurman heeft niets gezien vanuit het raam.

Mark: Geef snel hier.

Zo, dat is opgeruimd en in de prullenbak gegooid.

Laten we nu maar naar dat losloopveldje gaan.

Sanne: Goed idee.

Daar is het wat rustiger en kan hij zijn energie kwijt.

Mark: Kijk, daar loopt een andere hond.

Een Duitse herder, geloof ik.

Sanne: Oh, hij is los.

Laten we Boef ook maar even losklikken, dan kan hij even spelen met hem.

Mark: Weet je dat wel zeker?

We hebben hem pas een week.

Wat als hij niet luistert als we hem roepen?

Sanne: Welnee, hij heeft gisteren ook al even losgelopen.

Dat ging prima.

Klik hem maar los.

Mark: Oké... daar ga je, Boef.

Toe maar.

Sanne: Kijk nou hoe blij hij is!

Hij rent direct op die herder af.

Mark: Wacht... die herder ziet er helemaal niet vriendelijk uit.

Hij laat z'n tanden zien.

Sanne: Boef, hier!

Kom onmiddellijk hier!

Mark: Hij luistert niet!

Hij rent er gewoon op af!

Sanne: Oh mijn god, Mark, doe iets!

Die herder valt uit! Paniek om een Lusteloze Kater. Sanne and Mark rush their cat, Max, to the vet after he refuses to eat for two days.

The vet examines the lethargic cat and discovers a tense abdomen, prompting immediate concern.

Sanne: Mark, hij ademt toch nog wel?

Ik vind hem zo vreselijk stil.

Mark: Rustig maar, Sanne.

Hij slaapt gewoon.

De reismand is veilig, hij kan nergens heen.

Sanne: Maar hij heeft al twee dagen niks gegeten.

Zelfs z'n lievelingssnoepjes niet.

Mark: Daarom zijn we nu hier.

Dierenarts De Vries gaat hem nakijken en dan weten we meer.

Sanne: Ik hoop maar dat het niks ernstigs is.

Vorige week was hij nog zo speels en rende hij door de hele woonkamer.

Mark: Misschien heeft hij gewoon iets verkeerds gegeten.

Je weet hoe Max is.

Sanne: Ja, hij kauwt op alles.

Zelfs op mijn kamerplanten als ik even niet oplet.

Mark: Precies.

Dus maak je niet te druk.

We zijn nu in goede handen.

Dierenarts: Sanne en Mark?

Jullie mogen binnenkomen met Max.

Sanne: Dank u wel.

Kom op, Max.

We zijn er.

Dierenarts: Zo, vertel eens.

Wat is er aan de hand met deze kleine man?

Sanne: Hij is heel erg lusteloos.

Sinds eergisteren wil hij niet meer eten of drinken.

Dierenarts: Helemaal niks?

Ook geen natvoer of kattensnoepjes?

Mark: Nee, niks.

Normaal begint hij al te miauwen als we het blikje opentrekken, maar nu bleef hij gewoon in zijn mand liggen.

Dierenarts: Dat klinkt inderdaad niet als de Max die ik ken.

Mag ik hem even uit de mand halen?

Sanne: Natuurlijk.

Pas op, hij kan een beetje chagrijnig zijn als hij zich niet lekker voelt.

Dierenarts: Kom maar hier, vriend.

Zo... ik ga even aan zijn buik voelen.

Sanne: Doet het pijn bij hem?

Hij trekt zijn pootjes in.

Dierenarts: Zijn buikje voelt nogal gespannen en hard aan.

Mark: Is dat erg?

Dierenarts: Dat kan verschillende oorzaken hebben.

Heeft hij nog wel gepoept de afgelopen dagen?

Sanne: Ik heb de kattenbak vanochtend verschoond, maar er lag bijna niks in.

Alleen een heel klein beetje urine.

Dierenarts: Oké.

En moet hij vaak braken?

Mark: Gisteravond één keer.

Het was alleen maar gal, een beetje gelig.

Er zat geen eten in.

Dierenarts: Ik ga even zijn temperatuur opnemen.

Houden jullie hem aan de voorkant even vast?

Sanne: Ja, ik heb hem.

Sssht, rustig maar Max.

Het is zo voorbij, jongen.

Dierenarts: Hij heeft lichte koorts. 39,5 graden.

Bij een kat is de normale temperatuur tussen de 38 en 39 graden.

Sanne: Oh nee...

Wat denkt u dat het is?

Dierenarts: Het zou een infectie kunnen zijn, maar omdat zijn buik zo hard is, wil ik toch iets anders uitsluiten.

Mark: Een verstopping in zijn darmen?

Dierenarts: Precies.

Kauwt hij wel eens op dingen die hij niet mag hebben?

Wol, plastic, planten?

Sanne: Ja!

Ik zei het net nog tegen Mark in de wachtkamer.

Hij zit vaak aan mijn Monstera-plant.

Dierenarts: Oei, een Monstera is licht giftig voor katten.

Maar een verstopping door een vreemd voorwerp baart me op dit moment meer zorgen.

Mark: Wat is nu de volgende stap?

Wat kunnen we doen?

Dierenarts: Ik wil graag een röntgenfoto van zijn buik maken.

Dan weten we zeker of er iets vastzit in zijn darmen of maag.

Sanne: Moet hij daarvoor onder narcose?

Hij is al zo zwak en klein.

Dierenarts: Liever niet.

Meestal kunnen we de foto maken terwijl we hem gewoon goed vasthouden.

Als hij te veel tegenstribbelt, geef ik hem een heel licht roesje.

Mark: Doe maar wat nodig is.

We willen gewoon dat hij snel weer beter wordt.

Dierenarts: Helemaal goed.

Ik neem hem even mee naar de röntgenkamer.

Jullie kunnen hier wachten.

Sanne: Mag ik niet mee?

Ik stel hem altijd gerust als hij bang is.

Dierenarts: Vanwege de straling hebben we liever niet dat eigenaren erbij zijn, tenzij het echt niet anders kan.

Mijn assistente houdt hem stevig vast, beloofd.

Sanne: Oké... succes, Max.

We zijn zo weer bij je.

Mark: Kom hier, schat.

Het komt wel goed met hem.

Sanne: Ik hoop het echt.

Als hij maar geen zware operatie nodig heeft.

Dat zou ik vreselijk vinden. ## Keuzestress om Dieetvoer voor Bram Sanne and Mark are at the local pet store trying to buy new food for their Golden Retriever, Bram.

Bram has recently developed a sensitive stomach, forcing the couple to navigate the confusing and expensive world of dietary dog food.

Sanne: Mark, loop even door, we staan een beetje in de weg.

Mark: Ja, rustig maar.

Ik was even naar die nieuwe speeltjes aan het kijken.

Sanne: We zijn hier voor voer, niet voor nóg een piepkip.

Welk gangpad moeten we hebben?

Mark: Volgens mij pad drie.

Nee wacht, dat is de kattenbakvulling.

Vier dan?

Sanne: Laten we maar bij de speciale dieetvoeding kijken.

Dat is helemaal achterin de winkel.

Mark: Waarom moeten we eigenlijk helemaal naar een dure dierenwinkel?

Bij de Albert Heijn hebben ze toch ook hondenvoer?

Sanne: Heb je dan helemaal niks onthouden van wat de dierenarts gisteren zei?

Mark: Jawel, Bram heeft een gevoelige maag.

Maar dat supermarktvoer werkte vroeger toch altijd prima?

Sanne: Vroeger ja.

Voordat hij vorige week heel het tapijt in de woonkamer had geruïneerd.

Mark: Oké, oké, je hebt een punt.

Dat was echt geen pretje om schoon te maken.

Sanne: Precies.

Daarom moeten we nu overstappen op die hypoallergene brokken met zalm.

Mark: Zo hé, kijk deze muur.

Er zijn wel vijftig verschillende soorten en merken.

Sanne: Zie jij ergens het merk 'ProCare'?

De dierenarts raadde die specifiek aan.

Mark: Even kijken...

Kip, lam, rund...

Ah, hier is de zalm.

Sanne: Mooi.

Pak even een grote zak van vijftien kilo.

Dan kunnen we weer even vooruit.

Mark: Ben je helemaal gek geworden?

Sanne, kijk eens naar dit prijskaartje!

Sanne: Hoezo?

Hoe duur is het dan?

Mark: Tachtig euro!

Voor een zak hondenvoer!

Dat is meer dan wij soms per week aan onze eigen boodschappen uitgeven.

Sanne: Dat overdrijf je.

En bovendien, het is voor de gezondheid van Bram.

Mark: Maar tachtig euro...

Is er geen huismerk dat precies hetzelfde doet?

Sanne: Mark, we gaan niet bezuinigen op zijn eten.

Straks krijgt hij weer diarree en dan zijn we nog verder van huis.

Mark: Ja, maar kijk dan, deze zak van het huismerk is graanvrij, koudgeperst én met zalm.

En hij kost maar veertig euro.

Sanne: Laat eens zien?

Hm, de ingrediëntenlijst ziet er eigenlijk best redelijk uit.

Mark: Zie je wel?

Het scheelt gewoon de helft van de prijs.

Daar kunnen we een hoop piepkippen van kopen.

Sanne: Heel grappig.

Wacht even, er staat hier iets in de kleine lettertjes.

Mark: Wat dan?

'Niet geschikt voor Golden Retrievers'?

Sanne: Nee, er staat 'Mini'.

Dit zijn extra kleine brokjes, speciaal voor kleine hondenrassen.

Mark: Maakt dat veel uit?

Een brok is toch een brok.

Sanne: Bram schrokt zijn eten altijd naar binnen zonder te kauwen.

Als we hem deze mini-brokjes geven, stikt hij erin.

Mark: Oh ja, dat is waar.

Hij is soms net een harige stofzuiger.

Sanne: Precies.

Dus we moeten toch echt die dure zak van ProCare hebben.

Mark: Balen.

Nou ja, het is niet anders.

Waar staat die zak van vijftien kilo?

Sanne: Eh... het schap is leeg.

Er staan alleen nog maar kleine proefzakjes van twee kilo.

Mark: Dat meen je niet.

En die kosten zeker vijftien euro per stuk?

Sanne: Zeventien vijftig, om precies te zijn.

Mark: Nou, dan vraag ik wel even aan een medewerker of ze nog een grote zak achter in het magazijn hebben staan.

Sanne: Goed idee.

Vraag dan meteen of we korting krijgen, want dit is echt belachelijk.

Mark: Ik zie daar iemand lopen.

Blijf jij hier bij het winkelkarretje?

Sanne: Is goed.

Schiet wel een beetje op, want de parkeermeter loopt bijna af.

Mark: Ik ben zo terug.

Hopelijk hebben ze nog wat, anders hebben we vanavond een heel hongerige hond... De Hondenoppas met de Gebruiksaanwijzing. Sanne drops off her energetic Labradoodle, Bumper, at her friend Jeroen's apartment for a weekend getaway.

While Jeroen expects a relaxing weekend with a dog, Sanne has brought a rather extensive manual that makes him question what he signed up for.

Sanne: Hi Jeroen!

Super bedankt dat je op Bumper wilt passen dit weekend.

Jeroen: Geen probleem joh!

Kom binnen.

Hey Bumper, kom eens hier jongen!

Sanne: Let op, hij is een beetje hyper vandaag.

Ik heb z'n spullen meegenomen.

Jeroen: Zo, dat is een flinke tas voor twee nachtjes.

Wat zit daar allemaal in?

Sanne: Nou ja, gewoon de basisdingen.

Z'n voer, z'n favoriete kluifjes, drie speeltjes... oh, en z'n dekentje.

Jeroen: Drie speeltjes?

Eén bal is toch genoeg?

Sanne: Nee, het rode balletje is voor binnen, het flostouw voor als hij gefrustreerd is, en de piepkip is voor z'n middagdutje.

Jeroen: Z'n middagdutje?

Sanne, het is een hond, geen peuter.

Sanne: Lach er maar om, maar zonder die kip gaat hij janken.

En de buren in dit appartementencomplex zullen dat niet waarderen.

Jeroen: Oké, oké, piepkip voor het slapen.

Komt goed.

Wat is die dikke map daar?

Sanne: Oh, dat is de gebruiksaanwijzing.

Jeroen: Een gebruiksaanwijzing?

Voor een Labradoodle?

Je maakt een grapje, toch?

Sanne: Helemaal niet!

Ik heb even opgeschreven wat z'n schema is.

Om zeven uur 's ochtends moet hij uit.

Jeroen: Zeven uur?

In het weekend?

Ik dacht meer aan een uurtje of half tien.

Sanne: Als je tot half tien wacht, heb je een plasje op je mooie laminaatvloer.

Jouw keuze.

Jeroen: Zeven uur it is.

En daarna?

Sanne: Dan krijgt hij z'n brokjes.

Precies 120 gram.

Niet meer, anders krijgt hij last van z'n darmen.

Ik heb een maatbekertje in de tas gedaan.

Jeroen: Je hebt echt aan alles gedacht, hè?

Sanne: Ik wil gewoon dat het goed gaat!

Hij is nog nooit een heel weekend bij iemand anders geweest.

Ik vind het best spannend.

Jeroen: Maak je geen zorgen.

Bumper en ik gaan het hartstikke gezellig hebben.

Lekker wandelen in het park, beetje Netflixen op de bank...

Sanne: Ho, wacht even.

Hij mag absoluut niet op de bank.

Jeroen: Waarom niet?

Ik vind dat juist gezellig, zo'n beestje naast je.

Sanne: Omdat hij dan denkt dat hij de baas is.

En hij haart momenteel ook best wel uit.

Jeroen: Maar Labradoodles verharen toch niet?

Dat is toch de hele reden dat je hem hebt gekocht?

Sanne: Normaal niet, nee.

Maar hij heeft een beetje stress de laatste tijd, dus hij verliest wat plukjes.

Jeroen: Stress?

Waar heeft een hond van twee jaar oud stress van?

De stijgende huizenprijzen?

Sanne: Heel grappig, Jeroen.

Hij is gewoon heel gevoelig voor veranderingen.

Oh, en over gevoelig gesproken... pas op voor andere reutjes.

Jeroen: Valt hij uit naar andere honden?

Dat had je niet verteld.

Sanne: Nee hoor, hij valt niet uit.

Hij wil gewoon heel graag spelen, maar hij is een beetje lomp.

Oh, en hij is doodsbang voor bakfietsen.

Jeroen: Bakfietsen?

We zitten hier in Amsterdam-Zuid, Sanne.

Er zijn hier meer bakfietsen dan auto's!

Sanne: Ik weet het, daarom moet je hem heel kort houden bij het oversteken.

Gisteren trok hij me nog bijna de straat op.

Jeroen: (zucht) Oké, even samenvatten: geen bank, 120 gram voer, piepkip voor het dutje, en dekking zoeken voor bakfietsen.

Begrepen.

Sanne: Top.

Nou, ik ga er echt vandoor, anders mis ik m'n trein naar Parijs.

Jeroen: Geniet van je weekendje weg!

Het komt hier helemaal goed.

Ga maar lekker stokbrood eten.

Sanne: Dank je!

Dag Bumper!

Braaf zijn, hè?

Mama is zondag weer terug!

Doei Jeroen, bel me als er iets is!

Jeroen: Zal ik doen. (deur valt dicht) Zo, Bumper.

De baas is weg.

Kom maar lekker op de bank, jongen.

Jeroen: (Bumper rent weg) Hey, waar ga je naartoe?

Niet de keuken in!

Jeroen: (Gekletter van pannen) Bumper!

Wat was dat?

Oh nee... de vuilnisbak!

Bumper, laat los!

Dat is giftig! ## Modderpoten en een Mysterie in het Hondenpark Sanne is walking her energetic Labradoodle in the local off-leash dog park when he starts bothering Mark's older Dachshund.

What begins as a slightly annoying encounter takes a sudden turn when both dogs discover something unusual hidden deep in the bushes.

Sanne: Boef, nee!

Kom hier!

Sorry hoor, hij is nog erg speels.

Mark: Dat zie ik, ja.

Karel is al wat ouder, die zit niet echt te wachten op een hyperactieve pup.

Sanne: Hij is eigenlijk al twee, maar Labradoodles blijven lang puberen.

Kom op Boef, laat die teckel met rust.

Mark: Het is een ruwharige dwergteckel, om precies te zijn.

En hij heeft een beetje last van zijn rug.

Sanne: Oh, wat vervelend.

Neem me niet kwalijk.

Boef!

Hier!

Nu!

Mark: Hij luistert niet echt goed, hè?

Misschien moet je hem aanlijnen als hij zo druk is.

Sanne: Normaal luistert hij prima, hoor.

Het is gewoon... er hangt hier blijkbaar een interessante geur.

Mark: Ja, dat zal wel.

Karel snuffelt daar ook al de hele tijd.

Wat ligt daar eigenlijk in de bosjes?

Sanne: Geen idee.

Bah, hopelijk geen rotte vis ofzo.

Vorige week had Boef in een dode vogel gerold.

Mark: Oh, breek me de bek niet open.

Karel heeft ooit een halve zak patat inclusief mayonaise naar binnen gewerkt.

Sanne: Haha, dat is dan wel weer typisch een teckel.

Ze hebben altijd honger, toch?

Mark: Absoluut.

Ik ben Mark, trouwens.

En deze oude mopperkont heet dus Karel.

Sanne: Ik ben Sanne.

Aangenaam.

En die stuiterbal is Boef.

Mark: Nou Sanne, het lijkt erop dat Boef en Karel toch vrienden aan het worden zijn.

Ze staan nu samen heel gefocust te graven.

Sanne: Oh nee...

Boef, kappen nou!

Je zit helemaal onder de modder!

Mark: Wacht even, Karel gromt.

Dat doet hij eigenlijk nooit, tenzij er gevaar is.

Sanne: Gevaar?

Wat voor gevaar kan er nou zijn in een stadspark?

Mark: Ik weet het niet, maar zijn nekharen staan overeind.

Karel, kom eens hier, jongen!

Sanne: Boef is ook ineens heel stil.

Wat hebben ze daar gevonden?

Mark: Het lijkt wel een soort oude kist... of een tas?

Het zit half onder de aarde.

Sanne: Een tas?

Misschien is hij wel van iemand gestolen en hier gedumpt.

Mark: Zou kunnen.

Maar waarom ruiken die honden er dan zo geobsedeerd aan?

Sanne: Oeps, Boef heeft het handvat al te pakken.

Boef, los!

Mark: Kijk uit, straks trek je het stuk.

Wacht, ik loop er wel even naartoe.

Sanne: Pas op hoor, het is daar super drassig.

Straks glijd je uit.

Mark: Het valt wel mee.

Ik heb gelukkig mijn oude wandelschoenen aan.

Sanne: En?

Wat is het?

Mark: Het is inderdaad een sporttas.

Hij is best zwaar.

En de rits staat een stukje open.

Sanne: Zit er iets in?

Waardepapieren?

Geld?

Mark: Was het maar zo'n feest.

Het ruikt een beetje... vreemd.

Naar chemicaliën, geloof ik.

Sanne: Chemicaliën?

Gatver.

Straks is het drugsafval.

Dat hoor je wel vaker op het nieuws.

Mark: Ja, maar midden in het park?

Dat is wel heel brutaal.

Sanne: Boef, weg daar!

Kom op, we moeten de politie bellen.

Mark: Wacht heel even... er beweegt iets daarbinnen.

Sanne: Maak je een grapje?

Er beweegt iets?!

Mark: Nee, ik meen het.

Ik zie de stof van de tas op en neer gaan.

Sanne: Oh mijn god, doe hem dan open!

Misschien is het een gedumpt dier!

Mark: Ik durf eigenlijk niet zo goed.

Straks is het een slang of een agressieve kat.

Sanne: Laat mij het dan maar doen.

Hou jij de honden even op afstand?

Mark: Is goed.

Ik heb Karel vast.

Voorzichtig, Sanne... ## Touwtrekken met een Eigenwijze Labradoodle Sanne and Tom are walking their energetic Labradoodle, Joep, in a local Dutch park after a rain shower.

Joep is highly distracted and pulling on the leash, testing Tom's patience while Sanne worries about his behavior.

The routine walk takes an unexpected turn when Joep runs off into the dense bushes.

Sanne: Let nou even op, Tom.

Je loopt de hele tijd op je telefoon te kijken.

Tom: Ja, sorry.

Ik moest even reageren op een mailtje van werk.

Kom op, Joep, hier!

Sanne: Hij trekt enorm vandaag.

Heb je hem gisteren wel lang genoeg uitgelaten?

Tom: Natuurlijk.

We zijn gisteravond nog een heel rondje om de singel gelopen.

Sanne: Nou, hij barst van de energie.

Kijk hem nou snuffelen bij die boom.

Tom: Laat hem toch even.

Het is een hond, Sanne.

Die moeten de buurtkrant lezen, hè?

Sanne: Haha, heel grappig.

Maar hou de riem wel goed vast.

Er lopen hier veel katten.

Tom: Maak je geen zorgen, ik heb hem stevig vast.

Sanne: Dat zei je vorige week ook, en toen rende hij achter die fietser aan.

Tom: Dat was overmacht!

Die fietser had een broodje worst in zijn hand.

Sanne: Precies, en Joep is een wandelende stofzuiger.

Heb je trouwens wel poepzakjes meegenomen?

Tom: Eh... zaten die niet in jouw jaszak?

Sanne: Tom!

Echt waar?

Ik heb je nog zo gezegd dat je de rol moest verwisselen.

Tom: Rustig maar, ik maak een grapje.

Ze zitten gewoon in de houder aan de riem.

Sanne: Pff, je liet me even schrikken.

De boetes hiervoor zijn niet mals hoor.

Tom: Weet ik, weet ik.

Handhaving fietst hier regelmatig rond.

Sanne: Waarom trekt hij nu ineens zo naar die prullenbak?

Tom: Iemand heeft daar een half frikandelbroodje laten vallen.

Sanne: Jakkes.

Trek hem weg, straks krijgt hij weer last van zijn maag.

Tom: Kom mee, Joep!

Nee, foei.

Loslaten!

Sanne: Heeft hij het opgegeten?

Tom: Nee, ik was net op tijd.

Maar hij is het er niet mee eens, kijk hem boos kijken.

Sanne: Hij is echt Oost-Indisch doof vandaag.

Oh, kijk uit, daar komt een andere hond aan.

Tom: Oh, dat is die Franse bulldog van nummer 42.

Hoe heet hij ook alweer?

Baco?

Sanne: Ja, Baco.

Joep vindt hem volgens mij niet zo leuk.

Zie je wel, zijn nekharen gaan helemaal overeind staan.

Tom: Rustig, Joep.

Zit.

Braaf.

Baco kijkt niet eens naar ons.

Gelukkig.

Sanne: Zullen we richting het losloopgebied gaan?

Dan kan hij zijn energie even kwijt.

Tom: Goed idee.

Het is wel een beetje modderig daar, door die bui van vanochtend.

Sanne: Heb je geen oude schoenen aan dan?

Tom: Jawel, maar ik heb geen zin om Joep straks weer in bad te moeten doen.

Sanne: Tja, dat hoort erbij als je een hond hebt in Nederland.

Het regent hier nou eenmaal vaak.

Tom: Oké, we zijn er.

Ik doe hem los.

Vrij!

Sanne: Kijk hem gaan!

Hij rent alsof hij in geen weken buiten is geweest.

Tom: Zie je die reiger daar bij de sloot?

Als hij die maar met rust laat.

Sanne: Joep!

Nee!

Hier komen!

Tom: Te laat.

Hij gaat er al op af.

Sanne: Tom, doe iets!

Hij plonst straks zo dat vieze water in!

Tom: Joep, koekje!

Kom eens hier, braaf!

Sanne: Hij luistert totaal niet.

Hij heeft alleen maar oog voor die vogel.

Tom: De reiger vliegt al weg.

Gelukkig.

Sanne: Maar Joep stopt niet...

Waar rent hij nu naartoe?

Tom: Hij duikt die dichte bosjes in.

Wat is daar te zien?

Sanne: Ik hoor hem blaffen.

Een heel raar, hoog blafje.

Tom: Dat doet hij normaal alleen als hij bang is, of als hij iets heel geks vindt.

Sanne: Ik ga wel even kijken.

Het is hier echt een oerwoud van takken.

Tom: Wacht, ik loop wel mee.

Pas op voor de brandnetels.

Sanne: Au!

Te laat.

Waar is hij nou?

Tom: Ik zie zijn staart.

Hij staat stil bij een oude kartonnen doos.

Sanne: Een doos?

Wat doet een doos midden in de bosjes van het park?

Tom: Geen idee.

Mensen dumpen hier van alles.

Afval, oude spullen...

Sanne: Joep, af!

Blijf daar weg.

Je weet niet wat erin zit.

Tom: Wacht even, Sanne...

Hoor jij dat ook?

Sanne: Wat horen?

Ik hoor alleen de wind.

Tom: Nee, luister dan.

Er komt een geluid uit die doos.

Een soort gepiep.

Sanne: Oh mijn god, Tom.

Het zal toch niet waar zijn?

Tom: Ik ga hem openmaken.

Hou jij Joep even vast?

Sanne: Ja, kom hier, vriend.

Voorzichtig hoor, Tom!

Tom: De deksel zit een beetje vast met tape...

Zo.

Oh wauw.

Sanne: Wat is het?

Wat zit erin?!