Redder in nood op de A1

RICK: Hé, ik hoorde een gek verhaal.

Mijn vriend was bijna een held op de A1.

EMMA: Oei, wat is er gebeurd?

RICK: Zijn tweelingbroer, G., kreeg een aanval in de auto.

Ze gingen naar hun moeder, het was haar verjaardag.

SOPHIE: Dat klinkt heftig.

Was het een epilepsie-aanval?

RICK: Ja, iets wat erop leek.

Hij stopte ook met ademen, stel je voor.

Mijn vriend zei dat hij helemaal wit werd.

EMMA: En toen?

Hebben ze 112 gebeld?

RICK: Ja, gelukkig.

Ze zetten de auto aan de kant en belden direct.

Mijn vriend zei dat hij zijn telefoon bijna liet vallen.

SOPHIE: Was dat op de snelweg?

Dat is gevaarlijk.

RICK: Ja, op de A1 bij Honswijk.

Smalle berm, geen vangrail.

Je staat echt dicht bij het verkeer.

EMMA: Wat een pech.

Maar ze hebben hem eruit gehaald?

RICK: Ja, en ze wilden reanimeren.

Maar G. kwam bij en was verward.

Hij wist niet waar hij was.

SOPHIE: Verward?

Dat kan ik me voorstellen.

Maar wat gebeurde er toen?

RICK: Hij wilde wegrennen.

Stel je voor, midden op de snelweg.

Hij riep iets over een hond, maar er was geen hond.

EMMA: Dat is levensgevaarlijk.

Hebben ze hem tegengehouden?

RICK: Ja, maar hij is 1.95 en gespierd.

Adrenaline, weet je.

Mijn vriend en een andere man moesten hem vasthouden.

SOPHIE: Dat moet een gevecht zijn geweest.

Wat een helden.

Ik denk dat ik zou schreeuwen om hulp.

RICK: Ja, dat deed mijn vriend ook.

Hij schreeuwde naar andere automobilisten.

Gelukkig stopte er iemand.

EMMA: En die persoon hielp mee?

RICK: Ja, die man belde ook met de meldkamer.

Ze kregen instructies om G. rustig te houden.

SOPHIE: En toen?

Kwam de ambulance snel?

RICK: Uiteindelijk kwam de ambulance.

Ze hebben hem gestabiliseerd.

Het duurde wel even, maar het voelde als uren.

EMMA: Gelukkig.

Is hij nu oké?

RICK: Ja, hij ligt in het ziekenhuis voor controle.

Maar het had erger kunnen zijn.

De dokters zeggen dat het een soort aanval was, maar ze weten nog niet precies waarom.

SOPHIE: En zijn ze nog op tijd voor de verjaardag gekomen?

RICK: Nee, die hebben ze gemist.

Maar dat kwam goed uit, denk ik.

Hun moeder was meer bezorgd dan boos.

EMMA: Haha, ja, een verjaardag is minder belangrijk dan leven.

Maar het is jammer voor de taart.

RICK: Precies.

Achteraf gezien, die hongerklop was geen hongerklop.

G. had eerder al gezegd dat hij zich raar voelde.

SOPHIE: Nee, dat was een signaal.

Gelukkig dat ze gestopt zijn.

Soms moet je naar je lichaam luisteren.

EMMA: Dat is typisch Nederlands, hè?

Eerst doorrijden, dan denken.

We willen altijd op tijd zijn.

RICK: Ja, maar gelukkig hebben ze niet doorgereden.

Ze waren alert.

Mijn vriend zei dat hij een slecht gevoel had.

SOPHIE: Ik zou in paniek raken.

Maar zij bleven kalm.

Hoe deden ze dat?

RICK: Nou, mijn vriend zei dat het chaos was.

Maar ze hebben gehandeld.

Hij ademde diep en dacht aan wat hij moest doen.

EMMA: En G.?

Mag hij weer autorijden?

RICK: Nog niet, denk ik.

Eerst onderzoek.

Maar hij leeft, dat is het belangrijkste.

Zijn rijbewijs kan wachten.

SOPHIE: Ja, dat is waar.

Zeg, hebben ze nog iets leuks gedaan daarna?

RICK: Ja, ze hebben koffie gedronken bij de ANWB.

Typisch.

Ze zaten daar en lachten zenuwachtig.

EMMA: Haha, dat is heel Nederlands.

Koffie na een drama.

Het maakt alles beter.

SOPHIE: En nu?

Heeft G. nog last van de schrik?

RICK: Hij is moe, maar verder goed.

Ze zijn hem aan het testen.

Hij moet nog een paar dagen blijven.

EMMA: Nou, sterkte voor je vriend en G.

Hopelijk komt het goed.

Geef ze een knuffel van ons.

RICK: Dank je.

We houden contact.

Iedereen is opgelucht.

Zelfs de hond van de buren, die blafte de hele tijd.

SOPHIE: Dat begrijp ik.

Zeg, is er nog iets anders?

Ik hoorde dat het druk is op de weg.

RICK: Ja, maar dat is normaal.

Vooral met de vakantie eraan.

Iedereen wil naar het zuiden.

EMMA: Weet je, dit verhaal maakt me toch voorzichtig.

Ik check altijd mijn gezondheid.

Ik let op mijn bloeddruk en zo.

RICK: Slim.

En als je twijfelt, bel 112.

Dat is het beste.

Beter een keer te veel dan te weinig.

SOPHIE: Ja, beter veilig dan sorry.

Dat zegt mijn oma altijd.

Ze heeft gelijk, denk ik.

RICK: Precies.

Nou, ik ga zo eten.

Maar bedankt voor het luisteren.

Het helpt om erover te praten.

EMMA: Geen probleem.

Sterkte voor je vrienden.

En eet smakelijk.

SOPHIE: Ja, en doe ze de groeten.

Tot snel.

RICK: Zal ik doen.

Tot de volgende.

Meer verhalen en oefeningen op Dutch Fluency, dutchfluency.com.