The Awkward Cinema Visit

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie leraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een heel herkenbaar verhaal voor jullie van Reddit.

Het is een situatie die we allemaal wel kennen.

Het heet 'Ik in het echt'.

Het is een koude vrijdagavond in Leiden.

De regen valt hard op de donkere straten.

Sanne fietst door de regen.

Ze heeft een dikke, gele regenjas aan.

Het water drupt van haar neus.

Ze heeft het koud, maar ze is ook blij.

Vanavond gaat ze naar de bioscoop.

Ze gaat alleen, en dat vindt ze heerlijk.

Even geen werk, even geen drukte aan haar hoofd.

Gewoon een leuke film kijken en ontspannen.

Sanne parkeert haar fiets voor de grote, oude bioscoop.

Ze loopt naar binnen.

Binnen is het lekker warm.

Ze ruikt meteen de bekende geur van popcorn.

Het is een mix van zoete en zoute popcorn.

Het ruikt echt fantastisch.

De vloer van de bioscoop heeft een zacht, rood tapijt.

Ze hoort zachte muziek in de hal.

Er zijn veel mensen.

Mensen praten en lachen met elkaar.

Sanne doet haar natte regenjas uit.

Ze schudt het water van haar paraplu.

Sanne loopt naar de kassa.

Ze wil een kaartje kopen voor een nieuwe komedie.

Ze staat in de rij.

Voor haar staan twee tieners te praten over school.

Achter haar staat een oudere man met een krant.

Na vijf minuten wachten is Sanne aan de beurt.

Achter de kassa staat een jonge jongen.

Hij draagt een zwart shirt met het logo van de bioscoop.

Op zijn naamkaartje staat de naam Bram.

"Goedenavond," zegt Bram met een vriendelijke lach.

"Wat kan ik voor u doen?" Sanne lacht terug.

"Goedenavond.

Ik wil graag een kaartje voor de komedie van acht uur, alstublieft." Bram typt iets op zijn computer.

Sanne hoort het geluid van de printer.

Het papieren kaartje komt uit de machine.

"Dat is dan twaalf euro, alstublieft," zegt Bram.

Sanne betaalt met de app op haar telefoon.

Ze hoort een korte piep van het apparaat.

"Dank u wel," zegt Bram.

Hij geeft het kaartje aan Sanne.

En dan zegt hij de bekende woorden: "Veel plezier bij de film!" Sanne pakt het kaartje.

Ze is in gedachten al bij de film.

Ze antwoordt heel snel.

"Dankjewel, jij ook!" zegt ze met een grote lach.

Meteen nadat ze het zegt, stopt ze.

Ze kijkt naar Bram.

Bram kijkt naar Sanne.

Er is een heel korte stilte.

Sanne denkt: Oh nee, wat zeg ik nu?

Bram gaat helemaal geen film kijken.

Bram moet werken.

Hij moet de hele avond achter de kassa staan.

Hij kan geen film kijken.

Sanne voelt dat haar wangen heel warm worden.

Ze krijgt een rood gezicht.

Ze wil het liefst onzichtbaar zijn.

"Eh, ik bedoel, werk ze!" zegt ze snel.

Ze kijkt naar de grond.

Ze draait zich heel snel om.

Ze loopt met snelle stappen weg van de kassa.

Ze hoort Bram nog zachtjes lachen.

Het is geen gemene lach, maar een vriendelijke lach.

Toch voelt Sanne zich heel dom.

Sanne koopt een grote bak zoete popcorn en loopt naar de zaal.

Ze gaat op haar stoel zitten.

De stoel is zacht en comfortabel.

De lichten in de zaal gaan uit.

De film begint.

Maar de eerste tien minuten van de film ziet Sanne niet.

Ze denkt alleen maar aan haar fout.

"Jij ook," fluistert ze zachtjes tegen zichzelf.

"Waarom zeg ik altijd jij ook?" Na een kwartier kan ze er gelukkig om lachen.

Het is een typische fout.

Iedereen doet het wel eens.

Ze pakt een handje popcorn en kijkt naar het grote scherm.

De volgende keer zegt ze gewoon dankjewel.

Herkennen jullie dit?

Ik doe dit ook heel vaak bij de ober in een restaurant!

Tot de volgende, alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.