De Slimme Thermostaat Slaat Terug

Mark and his roommate Sophie have just installed a brand-new smart thermostat.

Mark is thrilled with the technology, but Sophie is starting to wonder if the house is actually getting smarter than they are.

When the thermostat starts making its own decisions, a lighthearted argument breaks out about who's really in charge.

Mark: Sophie, kom eens kijken!

De thermostaat is eindelijk geïnstalleerd.

Sophie: Ja, dat heb ik gezien.

Hij staat al de hele tijd te knipperen alsof hij ons iets wil vertellen.

Mark: Dat is het display, liefje.

Het is een slim apparaat, geen huisdier.

Sophie: En toch doet hij alsof hij een eigen mening heeft.

Het is hier al twintig graden en hij wilde net naar tweeëntwintig gaan.

Mark: Dat heb ik ingesteld.

Volgens de app is dat de ideale temperatuur voor de avond.

Sophie: Volgens de app?

Woon jij hier, of woont de app hier?

Mark: Jezus, je kunt ook overal een probleem van maken.

Het is gewoon technologie die ons leven makkelijker maakt.

Sophie: Makkelijker?

Ik moest vanochtend drie keer het raam openzetten omdat de verwarming aansloeg terwijl ik wilde luchten.

Mark: Dat is het bewegingssensorsysteem.

Hij denkt dat er iemand thuis is en past de temperatuur aan.

Sophie: Hij denkt?

Sinds wanneer denkt een thermostaat?

Mark: Oké, hij *detecteert* dan.

Het is een algoritme, geen hersenen.

Sophie: En wat gebeurt er als dat algoritme besluit dat wij niet thuis mogen zijn?

Mark: Nou, dan zet hij de verwarming lager.

Dat is juist de bedoeling.

Energie besparen.

Sophie: Ja, maar gisteravond zaten we op de bank en werd het ineens ijskoud.

Ik moest mijn dikke trui pakken.

Mark: Dat was omdat je de deur naar de gang openhad staan.

Hij dacht dat er een raam openstond.

Sophie: Hij *dacht* het weer!

Mark, straks gaat hij nog tegen ons praten.

Mark: Sterker nog, dat kan hij.

Via de app kun je spraakberichten naar de thermostaat sturen.

Sophie: Serieus?

Waarom zou ik in vredesnaam tegen de verwarming willen praten?

Mark: Om te zeggen dat je het koud hebt, natuurlijk.

Dan regelt hij het zelf.

Sophie: Ik kan ook gewoon tegen jou zeggen dat ik het koud heb.

Dat werkt al vijf jaar.

Mark: Ja, maar ik vergeet het vaak.

Die thermostaat vergeet het nooit.

Sophie: Nee, die vergeet alleen dat wij mensen zijn die soms een raam open willen zetten.

Mark: Je kunt het raam gewoon openzetten.

Hij past zich daarop aan.

Sophie: Oh, dus hij heeft ook geleerd om zich aan te passen?

Wordt hij nu ook al een soort psycholoog?

Mark: Nou, het is een zelflerend systeem.

Hij onthoudt onze gewoontes.

Sophie: Onze gewoontes?

Sinds wanneer hebben wij gewoontes die een machine moet onthouden?

Mark: Sophie, doe even normaal.

Het is gewoon een handig ding aan de muur.

Sophie: Een handig ding dat mij vanochtend wakker maakte met een piepend geluid om half zes.

Mark: Dat was de update.

Die installeert hij 's nachts als we slapen.

Sophie: Nou, dan heeft hij mij wakker gemaakt met zijn geüpdatete zelf.

Mark: Oké, ik geef toe: dat was niet ideaal.

Maar dat gebeurt maar één keer per maand.

Sophie: Eén keer per maand?

Moet ik daar dan ook nog rekening mee houden?

Mark: Het is beter dan dat je elke dag handmatig de knoppen moet bedienen.

Sophie: Die knoppen waren prima.

Ik wist waar ik aan toe was.

Mark: Ja, net als met je oude Nokia.

En kijk eens hoe blij je nu met je smartphone bent.

Sophie: Dat is anders.

Mijn smartphone luistert tenminste naar mij.

Mark: Deze thermostaat luistert ook.

Probeer het maar eens.

Sophie: Wat moet ik dan zeggen?

"Doe maar wat warmer"?

Mark: Precies.

Of via de app, dat is makkelijker.

Kijk, ik doe het voor.

Sophie: Wat doe je nu?

Mark: Ik zet hem op drieëntwintig graden.

Even wachten… zie je?

Hij reageert direct.

Sophie: Ja, maar nu wordt het hier een sauna.

Het is al warm genoeg.

Mark: Dat is het punt niet.

Het punt is dat hij luistert.

Sophie: Het punt is dat jij een speeltje hebt gekocht en er nu een excuus bij zoekt.

Mark: Het is geen speeltje, het is een investering.

We gaan minder gas verbruiken.

Sophie: We gaan minder gas verbruiken omdat jij de hele dag met die app aan het spelen bent?

Mark: Ik speel niet.

Ik optimaliseer.

Er is een verschil.

Sophie: Mark, het is tien uur 's avonds.

Je zit al een uur naar grafiekjes te kijken.

Mark: Dat zijn verbruiksgegevens.

Interessant om te zien wanneer we pieken.

Sophie: We pieken wanneer jij de thermostaat op drieëntwintig zet terwijl ik de ramen open wil gooien.

Mark: Waarom zou je in oktober de ramen open willen gooien?

Sophie: Omdat het hier anders stinkt naar jouw kaasbroodjes van gisteren.

Mark: Ah, dat ruik je toch niet meer.

Ik heb geventileerd.

Sophie: Met het raam op een kier terwijl de thermostaat op twintig stond.

Dat ding sloeg natuurlijk weer aan.

Mark: En?

Het heeft gewerkt.

Het is nu fris hier.

Sophie: En de stookkosten?

Die vliegen omhoog omdat die machine denkt dat we het koud hebben.

Mark: Hij denkt niet dat we het koud hebben.

Hij reageert op temperatuurverschillen.

Sophie: Weet je wat?

Ik doe een gok.

Over een maand staat dat ding weer op de oude thermostaat.

Mark: Dat wed je niet.

Dit is de toekomst, Sophie.

Sophie: De toekomst waarin ik om drie uur 's nachts wakker word omdat de verwarming aanslaat?

Mark: Dat gebeurt niet.

Hij heeft een nachtmodus.

Sophie: Oh, een nachtmodus.

En wanneer heb je die ingesteld?

Mark: Eh… nou, dat moet ik nog even doen.

Maar dat is zo gepiept.

Sophie: Zie je nou?

Je hebt een apparaat gekocht dat slimmer moet zijn dan wij, maar jij vergeet de basisinstellingen.

Mark: Het is een kwestie van wennen.

Geef het een week.

Sophie: Een week?

Over een week heeft dat ding ons levensritme misschien al overgenomen.

Mark: Lach maar.

Over een maand wil je niet meer zonder.

Sophie: Mark, ik wil nu al niet meer met.

Dat ding kijkt me de hele dag aan met zijn blauwe lampje.

Mark: Dat is de verbindingsindicator.

Die laat zien dat hij online is.

Sophie: Online?

Waarom moet een thermostaat online zijn?

Mark: Voor de updates, de app, het verbruiksoverzicht.

Alles staat in de cloud.

Sophie: De cloud?

Straks staat onze hele verwarming in de cloud en valt het internet uit.

Mark: Dan werkt hij gewoon lokaal.

Het is niet alsof hij opeens uitvalt.

Sophie: En als ze bij dat bedrijf een storing hebben?

Zitten wij dan in de kou?

Mark: Nou, dan zetten we hem handmatig aan.

Er zit nog een ouderwetse knop op.

Sophie: Een knop.

De technologie heeft dus nog een plan B nodig.

Mark: Precies.

Slim ontworpen, toch?

Sophie: Of een teken dat het allemaal niet zo slim is als het lijkt.

Mark: Oké, luister.

Ik stel voor: we proberen het twee weken.

Als jij dan nog steeds ontevreden bent, zetten we hem terug.

Sophie: Twee weken?

En als hij in die twee weken besluit dat we het koud moeten hebben?

Mark: Dan zetten we hem gewoon hoger.

Het is maar een thermostaat, Sophie.

Geen dictator.

Sophie: Voor nu dan.

Maar ik waarschuw je: als ik morgenochtend wakker word met een ijsbaan in de woonkamer, dan vliegt dat ding het raam uit.

Mark: Deal.

En als hij je bevalt, geef je toe dat ik gelijk had.

Sophie: Dat zal ik nooit toegeven.

Maar ik zal zeggen dat hij minder vervelend is dan ik dacht.

Mark: Dat is al heel wat.

Kom, ik zet hem even op de comfortstand.

Sophie: De comfortstand?

Wat is dat nu weer?

Mark: Dat is een profiel voor de avond.

Zachte warmte, niet te hoog.

Sophie: Zachte warmte.

Alsof het een massageapparaat is.

Mark: Wacht maar tot je het voelt.

Je zult het heerlijk vinden.

Sophie: Ik vind het heerlijk als jij gewoon de verwarming aanzet zonder er een heel ritueel van te maken.

Mark: Dat is nou precies wat dit apparaat doet.

Het maakt het leven makkelijker.

Sophie: Of ingewikkelder.

Het ligt er maar net aan wie je het vraagt.

Mark: Vraag het morgen nog eens.

Na een nacht met de perfecte slaaptemperatuur.

Sophie: En wat is de perfecte slaaptemperatuur volgens jouw apparaat?

Mark: Zeventien graden.

Ideaal voor diepe slaap.

Sophie: Zeventien?

Dan slaap ik met drie dekens en een muts op.

Mark: Je went eraan.

Je lichaam past zich aan.

Sophie: Mijn lichaam past zich aan?

Alsof ik een kameleon ben.

Mark: Nou, misschien is het dan toch beter om het op achttien te zetten.

Sophie: Achttien.

We hebben een compromis gesloten.

De thermostaat kan blijven, maar dan wel op achttien.

Mark: Afgesproken.

En als het echt niet bevalt, dan halen we hem eraf.

Sophie: En dan gaan we terug naar de ouderwetse knop.

Geen app, geen cloud, geen zelflerende systemen.

Mark: Afgesproken.

Maar ik weet zeker dat je hem na twee weken niet meer kwijt wilt.

Sophie: We zullen het zien.

En nu: zet je dat ding op achttien, of moet ik het zelf doen?

Mark: Ik regel het wel even via de app.

Sophie: Natuurlijk.

Via de app.

Alles via de app.

Mark: Kijk, het is al geregeld.

Hij staat op achttien en binnen vijf minuten is het hier aangenaam.

Sophie: En als hij nou niet binnen vijf minuten reageert?

Mark: Dan is er iets mis met de verbinding.

Maar dat komt goed.

Sophie: Mark, ik hoor de verwarming nog niet eens aanslaan.

Mark: Dat duurt even.

Hij moet eerst een signaal sturen naar de ketel.

Sophie: Een signaal.

Vroeger draaide je gewoon aan een knop en hoorde je de ketel aanslaan.

Mark: Tijden veranderen, Sophie.

Sophie: Dat merk ik.

En ik weet nog niet of dat een goede ontwikkeling is.

Mark: Vertrouw me.

Over twee weken lach je om deze discussie.

Sophie: Ik hoop het.

Maar ik heb mijn twijfels.

Mark: Twijfels zijn gezond.

Zolang je maar niet de hele nacht naar dat blauwe lampje blijft staren.

Sophie: Ik zal proberen te slapen.

Maar als dat ding midden in de nacht een update wil doen… Mark: Dan zet ik hem op niet storen.

Beloofd.

Sophie: Goed.

Ik ga naar bed.

En morgenochtend wil ik wakker worden met een warm huis, niet met een technische storing.

Mark: Gaat goed.

Welterusten, Sophie.

Sophie: Welterusten.

En Mark?

Mark: Ja?

Sophie: Als dat ding me morgenochtend weer wakker maakt met een piepje, dan is het einde verhaal.

Mark: Het is een thermostaat, geen wekker.

Maak je geen zorgen.

Sophie: Dat zei je ook over je nieuwe telefoon.

En die maakte me wakker met een nieuwsalert over een koala in een Australische dierentuin.

Mark: Dat was één keer.

En het was een bijzonder verhaal.

Sophie: Welterusten, Mark.