De Laptop met een Eigen Wil

Mark, a freelance graphic designer, is frantically trying to finish a project before his deadline.

His girlfriend, Sanne, is trying to help him book a weekend away, but his laptop has started acting strangely, leading to a frustrating afternoon where technology seems to have a mind of its own.

Mark: Sanne, heb jij mijn oplader gezien?

Ik word helemaal gek.

Sanne: Hij ligt toch gewoon naast het stopcontact?

Waar is die van jou?

Mark: Nee, die van mij is verdwenen.

En nu staat mijn batterij op drie procent.

Perfecte timing weer.

Sanne: Waarom gebruik je niet gewoon mijn oplader?

Die past toch ook op jouw laptop?

Mark: Ja, maar die is veel te kort.

Ik moet aan de keukentafel zitten dan, en daar is het licht verschrikkelijk.

Sanne: Nou, dan ga je toch naar de bibliotheek?

Daar hebben ze vast wel opladers.

Mark: Ja, maar ik moet mijn portfolio nog afmaken voor de presentatie van morgenochtend.

Ik kan niet zomaar verhuizen.

Sanne: Je hebt de hele middag de tijd.

Mark, je moet echt beter plannen.

Dit gebeurt elke keer.

Mark: Doe even normaal, Sanne.

Ik heb gewoon pech gehad met die oplader.

Hij lag vanmorgen nog op mijn bureau.

Sanne: Misschien heb je hem weer meegenomen naar de studio.

Je weet hoe je daar altijd van alles laat liggen.

Mark: Nee, ik ben gisteren helemaal niet naar de studio geweest.

Ik heb thuis gewerkt.

Sanne: O, wacht.

Ik zag vanmorgen een oplader op de gang liggen, bij de voordeur.

Misschien is dat die van jou.

Mark: Echt waar?

Waarom heb je dat niet eerder gezegd?

Sanne: Ik wist niet dat het de jouwe was!

Er zijn hier wel vaker opladers.

Het is een studentenhuis, Mark.

Mark: Ja, oké, sorry.

Ik ben gewoon een beetje gestrest.

Die opdracht moet perfect zijn.

Sanne: Dat snap ik, schat.

Maar je moet ook niet vergeten dat we morgenavond bij mijn ouders eten.

Heb je dat nog op je radar?

Mark: Morgenavond?

Sanne, de presentatie is morgenochtend.

Denk je echt dat ik daarna nog zin heb in een familie-etentje?

Sanne: Het is mijn moeders verjaardag, Mark.

Je hebt twee weken geleden ja gezegd.

Je kunt niet zomaar afzeggen.

Mark: Ik zeg niet dat ik afzeg.

Ik zeg alleen dat ik misschien niet het meest gezellige gezelschap zal zijn.

Mijn hoofd zit straks helemaal vol.

Sanne: Weet je wat?

Ik ga straks even naar de winkel om iets lekkers te halen voor vanavond.

Dan kunnen we samen koken en hoef jij niet de hele tijd naar dat scherm te staren.

Mark: Dat klinkt goed, maar ik moet eerst die laptop aan de praat krijgen.

Het ding doet de laatste tijd zo raar.

Sanne: Wat bedoel je met raar?

Mark: Nou, hij start soms spontaan opnieuw op.

En gisteren kreeg ik een foutmelding over de harde schijf.

Ik heb geen back-up gemaakt, Sanne.

Sanne: Geen back-up?

Mark, je bent grafisch ontwerper!

Al jouw werk staat op die machine.

Hoe kun je nou geen back-up hebben?

Mark: Ik weet het, ik weet het.

Ik ben het altijd van plan, maar dan vergeet ik het weer.

Het is zo’n gedoe met die externe schijf.

Sanne: Dit is toch niet te geloven.

Ik heb je vorige maand nog een cloudopslag cadeau gedaan voor je verjaardag.

Heb je dat al ingesteld?

Mark: Eerlijk gezegd?

Nee.

Ik heb geen idee hoe dat werkt.

Sanne: Het is echt niet moeilijk.

Je moet alleen inloggen en je bestanden synchroniseren.

Zal ik het voor je doen?

Mark: Nu niet.

Ik moet eerst die oplader vinden en dan mijn presentatie afmaken.

Het is al bijna twee uur.

Sanne: Oké, maar beloof me dat we vanavond een back-up maken.

Ik wil niet dat je al je werk kwijtraakt.

Mark: Ja, ja, ik beloof het.

Waar zei je dat die oplader lag?

Sanne: Op de gang, bij de voordeur.

Onder de kapstok, geloof ik.

Mark: Ik ga even kijken.

Wacht even, dit is vreemd.

Sanne: Wat is er nou weer?

Mark: Mijn laptop geeft een melding.

Er staat dat er een update wordt geïnstalleerd en dat ik hem niet mag uitschakelen.

Sanne: Nou, dat is toch goed?

Dan heb je straks de nieuwste software.

Mark: Ja, maar de update is al drie uur bezig!

Het scherm zegt dat hij nog maar op twintig procent staat.

Zo kom ik nooit klaar.

Sanne: Drie uur?

Dat is niet normaal.

Misschien moet je hem geforceerd opnieuw opstarten.

Mark: Dat durf ik niet.

Stel je voor dat er dan iets misgaat en ik alles kwijtraak.

Sanne: Maar je hebt toch geen back-up?

Dus of je nu wel of niet opnieuw opstart, het risico blijft hetzelfde.

Mark: Je bent niet geruststellend, weet je dat?

Ik probeer rustig te blijven.

Sanne: Sorry, ik probeer alleen te helpen.

Heb je al aan de klant verteld dat je misschien later bent met de presentatie?

Mark: Nee, natuurlijk niet.

Ik hoopte dat ik het op tijd af zou krijgen.

Ik wil niet onprofessioneel overkomen.

Sanne: Je zou hem een berichtje kunnen sturen dat de presentatie iets later komt.

Beter dan helemaal niets.

Mark: Ja, maar dan moet ik mijn telefoon gebruiken, en die staat ook bijna leeg.

Wat een dag.

Sanne: Hier, gebruik mijn oplader voor je telefoon.

Ik heb hem net niet nodig.

Mark: Dank je wel.

Ik ga eerst die andere oplader zoeken en dan stuur ik die klant een appje.

Sanne: En daarna?

Wat is het plan?

Mark: Daarna?

Ik ga bidden dat die update klaar is en dat mijn bestanden nog intact zijn.

Sanne: Kunnen we dan misschien vanavond die back-up regelen?

Ik blijf erover doorzeuren, maar het is belangrijk.

Mark: Ja, we doen het vanavond.

Ik zweer het.

Jij mag me eraan houden.

Sanne: Goed.

En over dat etentje bij mijn ouders...

Mark: Sanne, alsjeblieft.

Niet nu.

Eén crisis tegelijk.

Sanne: Oké, oké.

Ik ga alvast boodschappen doen.

Bel me als je iets nodig hebt.

Mark: Zal ik doen.

En Sanne?

Sanne: Ja?

Mark: Bedankt dat je geduldig bent.

Ik weet dat ik soms niet makkelijk ben met deadlines.

Sanne: Je bent een kunstenaar, Mark.

Dat hoort erbij.

Maar onthoud: zonder jouw gezondheid en zonder jouw werk, ben je nergens.

Zorg goed voor jezelf.

Mark: Dat beloof ik.

Nu ga ik die oplader zoeken.

Ik zie je straks.

Sanne: Tot straks.

En succes met je laptop.

Hopelijk doet hij het weer snel normaal.

Mark: Dat hoop ik ook.

Anders wordt dit een heel lang weekend.

Sanne: Weet je wat?

Als het echt niet lukt, kun je mijn laptop gebruiken.

Die is weliswaar niet zo krachtig als die van jou, maar hij werkt prima voor presentaties.

Mark: Echt?

Zou je dat doen?

Sanne: Natuurlijk.

We zijn een team, weet je nog?

Jij jouw werk, ik mijn zorg voor jou.

Mark: Je bent een schat.

Ik denk dat ik je daar nog vaak aan zal herinneren.

Sanne: Doe dat maar niet te vaak.

Ik ga nu echt.

Sterkte met je digitale drama.

Mark: Dank je.

Tot straks.