Verdieping: 7 t/m 9 oktober

Oh ja, heel herkenbaar.

Van een half slapend.

Precies.

Je leest de koppen.

Je ziet van die enorme getallen over rampen, over relen, ergens.

En onbewust zijn je hersenen dan iets aan het slimpen.

Ze stoppen die informatie in hele nette afgesloten vakjes.

Ja.

Een protest met relen in Frankrijk.

Oké, dat is vakje 1.

Een voortsluimerende vluchtelingencrisis in Jemen.

Nou, dat gaat in vakje 2.

En we doen dat natuurlijk niet voor niet, hè.

Onze hersenen grijpen continu naar feiten en statistieken, omdat getallen een soort veilige afstand creëren.

Ja, een soort schild eigenlijk.

Absoluut, het is een cognitieve buffer.

Als je leest over duizenden ontheemden, abstraheert je brein dat meteen tot een concept.

Het maakt die totaal onvoorspelbare chaos van de wereld gewoon een heel klein beetje meer behapbaar voor onze eigen gemoedsrust.

Ja, zeker.

Maar wat mij dus fascineert bij het door de bronnen van de dagen doorspitten, is wat er gebeurt.

Als je het deksel van die overzichtelijke vakjes aftrekt, dan wordt het ongemakkelijk.

Heel erg.

Zodra je inzoomt op dat werkelijke leven achter die nieuwskoppen en je kijkt naar de individuen die plotseling letterlijk alles kwijtraken,

dan verdwijnt die veilige afstand echt volledig.

Klopt.

In deze verkenning van de bronnen komen we uit bij een hele fundamentele vraag over onszelf.

Wat betekent het nu eigenlijk echt om iemand te helpen?

Ja, zeg maar.

En hoe doe je dat dan?

Zonder diegene onbedoeld te reduceren tot een hulpeloos slachtoffer of tot een statistiek?

Dat is inderdaad echt de absolute kern voor vandaag.

We hebben zeg maar een gigantische blinde vlek, als het gaat om wat goed bedoelde hulp, dat werkelijk met iemand doet.

Waar ik denk: we horen er is een crisis, we moeten ingrijpen, we moeten het fixen.

Ja, oplossen die op?

Precies.

Maar we vergeten een compleet diepgewortelde drang van ieder mens naar regie over zijn eigen leven.

Zelfs of je misschien wel juist wanneer de chaos om iemand heen echt compleet is?

Oké, laat wat dat is heel tasbaar maken.

Ja, laat wat dat doen.

Stel je even een hele gewone ochtend in Frankrijk voor.

Bij een 15-jarige jongen genaamd Noe.

En het is voor jouw luisteraar echt belangrijk om je even die ochtend te verplaatsen.

Het is zo'n klassieke herkenbare start van de dag.

Echt dat alle daagse?

Ja, precies.

Vanuit de keuken ruikt die de warme koffie.

Zijn moeder klaar staat gewoon brood in een zakje te stoppen voor de lunch.

Noé zijn wereld is op dat moment echt piepklein.

Zijn enige grote zorg is een of andere wiskundetoets die later die dag op het programma staat

en waar je totaal geen zin in heeft.

En die geordende normaliteit, dat is dus cruciaal om te begrijpen wat er volgt.

De menselijke geest bouwt veiligheid op dat soort routine.

Ja, die geur van koffie.

Exact.

Die koffie, die stomme wiskunde toets, dat is het mentale fundament waarop we vertrouwen.

Als dat fundament weggeslagen wordt, is de ontwrichting niet alleen fysiek, maar gewoon absoluut totaal.

En dat gebeurt dus ook echt.

Kijk, buiten lijken de dingen weer vrij normaal, bussen rijden weer, na het protest in de stad de avond ervoor.

Ja, er was flinke onrust.

Zeker.

Maar goed, Noé loopt gewoon.

Hij kletst wat met een klasgenootje Lucie over de drukte in het verkeer.

Echt niet aan de hand.

Maar dan ziet hij vlak bij een bankje een klein, metalen voorwerp liggen.

Geen waarschuwing, geen bord, helemaal niks.

Oh wow.

Hij denkt gewoon van, hey, iemand is iets verloren.

Hij bukt, hij pakt het op.

En dan in een fractie van een seconde, een verblindende flits en een oorverdovende knal.

Bizar.

Ja.

Hij blijkt dus een onontploft explosief te zijn of een traangasgranaat, die de politie de nacht ervoor in het verkeer kwijtgeraakt is.

Het volgende moment wordt hij pas wakker in het ziekenhuis.

En onder een strakke, witte deken, ligt zijn rechterarm.

Ja.

Zijn hand was gewoon zo zwaar verminkt dat amputatie de enige optie was.

Het is onvoorstelbaar.

Echt een compleet, wil ik zeggen, moment dat in één klap de koers van een leven permanent verandert.

En wat er dan psychologisch gebeurt, dat is heel complex, want de omgeving reageert onmiddellijk

op zondag.

En vaak doen ze dat vanuit een soort overlevingsinstinct om te beschermen en te fixen.

Ja, en dat is waarom zo interessant voor het.

Oké, laten we dit uitpakken, want de nasleep van dit ongeluk liet mij echt op een andere manier

naar mijn eigen gedrag kijken.

Hoe bedoel je?

Nou, kijk, als iemand in je omgeving zo iets dramatisch meemaakt, dan schiet de buitenwereld

vrijwel altijd in een soort overijverige auto-correctie modus.

Oh ja, dat is een goede term.

Net als je telefoon, die bij een verkeerd gespeld woord gewoon direct ongevraagd wil aanpassen.

Mensen duiken er letterlijk bovenop, ze willen het probleem onmiddellijk voor je gladstrijken.

Klopt.

Ze nemen taken over, ze spreken je moed in, ze zeggen continu dat je sterk moet blijven,

maar in plaats van troost zie je in de bron dat Noe hier juist een enorme diepe frustratie

door ervaart.

Hij doet die goedbedoelde hulp, eigenlijk keihard weg.

En dat is volkomen logisch als je kijkt naar de psychologische dynamiek van zo'n verlies.

Wat Noe is kwijt geraakt, is veel meer dan alleen een hand.

Wat raakt hij nog meer kwijt dan?

Hij is een en al de regie over zijn eigen dagelijkse realiteit kwijt.

De wereld waarin hij onafhankelijk was, is gewoon weg.

Als iedereen om je heen dan continu zegt van, laat mij dat maar even doen, of gewoon wees bij

jij sterk.

Ja, dan bevestig je het probleem.

Precies, dan bevestigen ze continu dat hij niet meer in staat is om zijn eigen leven te leiden.

Ze reduceren hem met de allerbeste bedoelingen tot iemand die permanent gered moet worden.

Daarmee ontnemen ze hem echt het allerlaatste restje controle dat hij nog probeert vast te houden.

Exact, ik bedoel me hierbij een soort meter voor.

Het is dat zo'n plotseling in het pikkedonker met een hand en een rits moet oplossen.

Hoef, ja.

Dat vereist totale focus, je moet compleet nieuwe paden in je hersenen aanleggen om zo iets

simpels als een trui aan trekken te laten lukken.

En telkens als je dan bijna door hebt, trekt iemand anders die rits uit je handen,

loopt even snel een kant voor je op en zegt, ta da opgelost.

Ja, de trui is aan, maar je hebt er niks aan gehad.

Nee, je hebt er helemaal niets van geleerd en je voelt je eigenlijk alleen maar afhankelijker.

Dat is echt een ijzersterke vergelijking.

Die ongevraagde hulp verstoort gewoon het leerproces en het tast de waardigheid aan.

Wat hier zo fascinerend dan is, is om te zien hoe Noah's moeder hiermee omgaat.

Nou ja, ze zijn echt fantastisch.

Zij doet iets wat compleet ingaat tegen die instinctieve auto-correctie die men net besprak.

In het ziekenhuis vraagt Noah op een gegeven moment echt wanhopig.

Van, moet ik nu ook nog goed zijn in sterk zijn.

Poeh, dat die dat voelt.

Ja, het voelt echt de druk van buitenaf om het perfecte moedergedrag op te voeren.

En haar reactie, ja, dat brengt echt iets bij me open.

Ze komt niet aanzetten met van die inspirerende tegeltjeswijsheden.

Ze pakt niet z'n hand om te zeggen dat alles fantastisch gaat worden.

Nee, gelukkig niet.

Ze kijkt hem gewoon aan en zegt, nee, vandaag mag je gewoon boos zijn en morgen trouwens ook.

Boho, ja.

Wat Claire daar doet, heet emotionele validatie, het is echt een meesterzet.

We leven zeg maar in een maatschappij die best wel doordrenkt is van toxische positiviteit.

Altijd maar blij zijn en doorgaan.

Precies.

Het idee dat je elke tegenslag moet zien als een kans om te groeien en er met een glimlach doorheen moet fietsen.

Maar Claire weigert gewoon de situatie mooier te maken dan die is.

Gelukkig maar.

Door hem toestemming te geven om ongefilterd boos te zijn, geeft ze hem eigenlijk het eigenaarschap over zijn eigen emoties terug.

Ze zegt daarmee, jij bepaalt hoe je je voelt, niet een maatschappij.

En het mooiste is dat die lijn zich echt doorzet als hij weer thuis komt.

Want ja, die teorie is mooi, maar in de praktijk is het best wel pittig.

Ja, dat is het moment met de schoudertas, toch?

Ja, er is dus dat moment met de schoudertas.

Noe moet die openmaken, wat ineens topsport is geworden met een hand.

Hij trekt die tas naar zich toe en zegt best wel fel tegen zijn moeder van laat mij het eerst proberen.

Wees eerlijk, mijn eerste reactie als ouder is om toch stiekem dat ritsje even los te trekken.

Maar Claire, die doet gewoon helemaal niets.

Ze bevriest haar eigen behoefte om te redden.

Ze staat erbij en ze kijkt toe, terwijl haar zoon een minuut lang worstelt.

Vloekt, zucht en echt vecht met die sluiting.

Dat is zo pijnlijk om te zien.

Dat vereist ongelofelijk veel mentale discipline van een ouder.

Ze kiest er echt bewust voor om het visuele ongemak van haar zoon te verdragen.

Omdat ze weet dat de psychologische overwinning van het zelf doen veel en veel belangrijker is.

Ja, en dat ze dan eindelijk badend in het zweet bewijs van spreken.

Die tas open heeft verwacht je een soort applaus.

Maar Claire zegt alleen heel droogjes dat duurde lang.

En Noe antwoordt, ja, waarop Claire zegt, maar je brood loopt niet weg.

En dat breekt meteen de spanning.

Ze behandelt hem niet als een van haar patiënten van glas, maar gewoon als haar eigen zoon.

Ze weigert de dynamiek te laten veranderen in die van zorgverlener en slachtoffer.

En het effect daarvan is prachtig, want dat is ook precies de les die hij meeneemt naar de buitenwereld.

Als hij weer naar school gaat, probeert zijn klasgenootje Lucie tijdens de lunch heel lief en ongevraagd zijn waterfles open te draaien.

Goed bedoeld natuurlijk.

Zeker, maar Noé is snauwt daarbij nog af met: 'Je hoeft niet alles over te nemen.'

Hoe?

Ja, best heftig.

En na een wat ongemakkelijk gesprek, komen ze dan tot een supersimpele regel.

Ze mag hem helpen, maar ze moet voortaan altijd eerst vragen of hij hulp wil.

Kijk.

De essentie daarvan vat hij later zelf echt perfect samen in een schrijfopdracht voor school.

Hij noteert over de rol van de buiten wereld.

Als jullie alles voor mij doen, ontdek ik nooit wat ik zelf kan.

Ontdek ik nooit wat ik zelf kan.

Ja, dat is echt de spijker op de kop.

Het laat zien dat ware hulp niet zit in het zomaar wegnemen van het obstakel.

Wat dan wel?

Het zit in het faciliteren van de ruimte voor de ander, zodat ze zelf kunnen ontdekken

hoe ze er overheen kunnen klimmen.

Precies.

En dat brengt ons bij een inzicht dat me echt even van mijn stoel blies tijdens het lezen, want

kijk, dit is een heel persoonlijk verhaal over regie en onafhankelijkheid, maar die exacte

zelfde menselijke drang naar autonomie sluit 1 op 1 aan op situaties waarbij we het hebben

over honderdduizenden mensen tegelijk.

Ja, de context is anders, maar de mens blijft hetzelfde.

Exact.

De setting verandert compleet, maar de behoefte om niet als een hulpeloos object behandeld

te worden, blijft gewoon ongewijzigd.

Dat zien we bijvoorbeeld in het midden oosten tijdens de crisis in Jemen.

Ja, de overgang van een stille keuken in Frankrijk naar een soort geïmproviseerd noodcentrum in

Jemen is natuurlijk enorm, maar het onderliggende mechanisme van wat menselijkheid inhoudt is

gewoon identiek.

Ja, stel je dit even voor.

Layla, een jonge vrouw, is met haar vader en haar jongere broertje Nadir drie dagen op de vlucht.

Na echt zware luchtaanvallen op hun wijk.

Drie dagen.

Ja, ze eindigen totaal uitgeput in een onbekende stad in de bakkerij van een man genaamd Hamza.

Het is herfstachtig, het witte meel plakt aan Layla's zwarte schoenen, en de geur van versgebakken

warm brood vermengt zich misselijkmakend met de stank van een zware dieselgenerator.

Dat is echt een heel veelzeggend beeld.

Ja, het is heftig.

En in die best wel chaotische bakkerij staat ergens een kleine radio te kraken.

Een nieuwslezer noemt even in een flitsende update dat er inmiddels zo'n 200.000 ontheemden zijn.

En op dat moment valt er iets heel belangrijk op over hoe ons brein eigenlijk werkt.

Of vertel.

Nou, 200.000 is een getal dat we intellectueel wel gewoon kunnen uitspreken, maar we kunnen het

onmogelijk voelen.

In de psychologie noemen ze dit Compassion Fatigue of Psychic Numbing.

Psychic Numbing.

Het is afstomping, zeg maar.

Precies.

Op het moment dat het over dat soort grote getallen gaat, schakelt ons inlevingsvermogen

simpelweg uit, omdat we gewoon geen 200.000 gezichten tegelijk kunnen visualiseren.

En de kleine Nadir reageert er echt meesterlijk op in het verhaal.

Ja, hij kijkt naar zijn compleet lege waterfles en vraagt aan zijn zus.

Hoeveel nullen zijn dat?

En Layla zegt: 'Nou, vijf.' En Nadir antwoordt direct: 'Daar krijg ik geen water van.'

Oh, wow.

Dat is zo pijnlijk raak.

Hij ontmaskert in eigenlijk één zinnetje de complete zinloosheid van al die macrostatistiek

in het nieuws.

Vooral voor de mensen die hier fysiek midden in zitten.

Ja, voor hen telt het totaal niet.

Nee, maar goed, we zijn dus in die bakkerij.

Het is een volstrekte chaos, mensen schreeuwen, huilen.

Hamza, de bakker, probeert brood uit te delen en heeft een soort schriftje neergelegd om op te schrijven

wie wat heeft gehad.

Maar het systeem valt echt aan alle kanten.

Kun je voorstellen met zo'n menigte?

Hamza verzucht in paniek dat hij gewoon een bakker is, geen kantoor manager.

En dan stapt Layla naar voren.

Voor de oorlog weg ze namelijk in een drukkerij en ze introduiseert direct een straksysteem.

Nam zeggen, gezinsleden tellen en wachten.

En ze gaat er zelf bij zitten om iedereen aan te horen.

Ze wijzen dus op lijdzaam afwachten en pakken hetzelfde regie, eigenlijk net zo als Noé deed met zijn tas.

Exact.

Alleen krijgt het nu structuur voor een hele groep.

Maar wacht even.

Hier had ik echt een moment van 'wow' toen ik dit las.

Ik probeer me de schaal daarvoor te stellen.

Er staan tientallen misschien honderden mensen voor de deur.

Ze hebben honger zijn uitgeput.

De hitte is ondraaglijk.

Ja, de druk is enorm.

Hamza is hun gerede gegeven man, dat ze mensen beter gewoon een nummer kunnen geven.

Number 1, brood, nummer 2, brood.

En dan denk ik, stik hem, heeft die bakker niet gewoon groot gelijk?

Je bedoelt dat dat veel sneller is.

Ja, in een absolute overlevingssituatie is efficiëntie toch je enige redding.

Waarom zou je in vredesnaam dat levensreddende proces vertragen door heel bedaard te vragen?

Goh, hoe heet u, en dat dan helemaal netjes op te schrijven.

Dat is echt een ontzettend logisch vraag.

En wat je daar beschrijft is de ultieme reflex van elke grote bureaucratie in tijden van crisis.

Oh ja.

Ja, als de nood hoog is, wint het proces het bijna altijd van de persoon.

Die sneller, dus controleerbaar, de voelt veilig.

Maar Layla weerlegt dit met een argument dat echt zo diep snijdt in wat ons menselijk maakt.

Ze zegt tegen Hamza, een nummer helpt bij de volgorde, een naam helpt als je iemand zoekt.

Ja, die zin, die blijft ook echt rondzingen in mijn hoofd.

Omdat het gewoon de kern raakt.

De snelheid en de efficiëntie kunnen wel calorieën naar binnen brengen, maar het lost de werkelijke crisis niet op.

Welke crisis bedoel je dan?

De maatschappelijke crisis.

Als een samenleving uit elkaar wordt gescheurd, vallen mensen niet alleen zonder eten, ze vallen letterlijk uit hun netwerk.

Ze raken hun context kwijt.

Een nummer geeft je dan weliswaar brood, maar het maakt je volstrekt anoniem.

Ja, je bent gewoon nummertje 84 of zo.

Precies.

Door iemand zijn naam te vragen en die op te schrijven, geef je iemand zijn identiteit terug.

Je erkent, jij bestaat, jij was hier.

En de onmiddellijke impact daarvan in die situatie is echt cruciaal.

En het bewijs volgde ook vrijwel direct daar in de bakkerij.

Vlak na dit gesprek komt er een jong meisje in een groene jurk huilend naar de toonbank.

Ze is in de enorme chaos bij de bushalte tante Amina kwijtgeraakt.

Als Hamza iedereen een nummertje had gegeven, had dat meisje echt 0,0 kans gehad.

Dan had ze moeten roepen van, wie heeft tante nummer 84 gezien?

Ja, dat werkt niet.

Nee, maar Layla kijkt in haar zorgvuldig bijgehouden schrift.

Ze laat haar vinger gewoon langs de namen glijden en zegt, je tante zit hier achter, bij de blauwe deur.

Even later komen ze echt herenigd terug.

Dat ene schijnbaar inefficiënte moment van vertraging om een naam te noteren,

was helemaal geen administratief opstakel.

Nee, het was een reddingslijn.

Exact, de reddingsboei die een familie weer bij elkaar bracht.

En dat toont wel aan dat ware hulp niet alleen logistiek is.

Het is ook sociaal.

Het is het behoud van het menselijk weefsel, zeg maar.

Maar goed, het gevaar loert wel altijd dat we die menselijkheid weer verliezen.

Vooral wanneer er weer grotere instanties bij betrokken raken.

Exact, want rond de middag escaleert de situatie in die bakkerij.

Op een hele subtiele manier.

Er stapt plotseling een medewerker van een officiële hulporganisatie binnen.

Als we dit in een breder perspectief plaatsen, is dit het klassieke kantelpunt.

Hoe zo?

Hier botst de micro-realiteit van Layla's handgeschreven namen,

met de macro-realiteit van grote instituties.

En we moeten hier wel eerlijk in zijn.

Grote hulporganisaties kunnen simpelweg niet functioneren,

zonder harde data.

Ze moeten budgetten verantwoorden, ze moeten vrachtwagens zien te plannen.

Hoe bedoel je, hoe zit dat precies?

Ja, dus die medewerker is absoluut geen schurk of iets dergelijks.

Hij komt binnen en kijkt puur naar Layla's schrift om te tellen,

hoeveel namen staan er, en hoeveel dozen heb ik nodig voor de levering van morgen.

Dat ook logisch is, toch?

Als er 300 namen staan, dan bestel je 300 rantsoenen.

Ja.

Maar Layla ziet gewoon onmiddellijk de dodelijke weeffout in dat systeem.

De kaart is niet het gebied.

Ze legt haar hand op het schrift, en ze wijst de hulpverlener op de blinde vlekken in de statistiek.

Ze vertelt over de mensen die hier niet zijn.

Precies.

Ze vertelt over een oudere vrouw ergens achter in de stad,

die geen geld of energie had om helemaal naar de bakkerij te lopen.

Ze vertelt over een jonge vader die moest thuis blijven, omdat zijn dochtertje te zwak en te ziek was.

Als de hulporganisatie een spreadsheet alleen baseerde op de mensen die sterk genoeg,

of mobiel genoeg waren om zichzelf in dat schrift te laten opschrijven,

dan straft ze de allerzwaksten voor hun onzichtbaarheid.

Dat is echt een briljant sociologisch inzicht van haar.

Ze leert ons daarmee dat data altijd een product is van degenen die in staat is,

om geteld te worden.

En die hulpverlener herkent dat gelukkig.

Hij was best oké.

Hij hoort niet aan de kant, maar hij regeerde er zeer professionele paktenstool,

gaat naast als je het een zegt van de schrijft die mensen erbij, maar, en dit is belangrijk,

houdt wel duidelijk onderscheid tussen wat je zelf zeker weet en gezien hebt en wat je van andere hebt gehoord.

Hij creëert een nieuwe categorie voor de onzichtbare,

zonder dat hij de veiligheid verliest.

Dat is echt hoe goede informatie opbouw begint.

Niet door je blinde staat op het eerst het beste lijstje,

maar door kritisch te vragen naar wie er nog ontbreekt.

En weet je, we doen dit zelf natuurlijk ook constant.

Misschien niet in een oorlogsgebied, maar we trappen in ons eigen dagelijks leven in exact dezelfde val.

Dus wat betekent dit nu eigenlijk allemaal voor jou als luisteraar?

Ja, dat is de grote vraag.

We kijken op ons werk naar een spreadsheet met KPI's en denken dit is hoe het bedrijven voorstaat.

We kijken naar de cijfers van het schoolbestuur en denken meteen de sfeer in de klas te begrijpen.

Waarom je mij de helft ziet?

Precies.

Wat we van Lila leren is dat we altijd in elke situatie de tegenwoordigheid van geest moeten hebben om ons zelf af te vragen,

wie staat er niet op deze lijst?

Wins verhaal wordt volledig overschaduwd door het succes van die ene statistie.

Absoluut.

Het is gewoon de voortdurende, bewuste inspanning om het individu te blijven zien,

binnen de overweldigende massa van de data.

Oké, laten we deze perspectieven samenbrengen.

We zijn vandaag op twee best wel verschillende plekken geweest die in eerste instantie niets met elkaar te maken leken te hebben.

Nee, Frankrijk in Jemen.

Ja, een stille Franse ziekenhuiskamer waar een puber wakker wordt zonder hand.

En een snikhete, naar diesel stinkende bakkerij in Jemen,

waar een jonge vrouw de regie pakt in een mensen massa.

Maar ze vertellen ons uiteindelijk wel exact hetzelfde wezenlijke verhaal over mens zijn.

Klopt.

Ware veerkracht, echte hulp, zit dus niet alleen in de chirurgische precisie van medische zorg

of in de mechanische efficiëntie van het snel uitdelen van een waterfles of een stuk brood.

Nou, we hebben vandaag echt gezien dat echte hulp zit in het diep respecteren en soms zelfs actief verdedigen van de autonomie van de ander.

Het zit hem in het weigeren om de Rubik's cube uit iemands handen te grissen.

Ja, mooi gezegd.

En in plaats daarvan moet je de ruimte geven om het ze gewoon zelf te laten proberen.

Ja, het zit in de discipline om eerst te vragen of iemand wel geholpen wil worden in plaats van

klakkeloos je eigen reddersinstinct te volgen.

Zeker.

En het zit in de absolute weigering om mensen te reduceren tot ja, een snel nummertje op een lijst.

Omdat het name niet zomaar een label is, maar echt een reddingslijn naar iemands identiteit.

We laten mensen pas echt in hun waarde wanneer we accepteren dat zij de enige zijn die de teugels van hun eigen leven in handen mogen houden.

Als een krachtige conclusie hoor, maar tegelijkertijd roept het ook wel een schuurende vraag op.

Zorg laatste gedachte om nog even op te kauwen nadat we zo stoppen.

Oké, goed hoor.

Wij hebben gezien hoe cruciaal en menselijk Laila's handjes geven namelijk in die bakkerij was op zeg maar dag drie van zo'n acute crisis.

Ja.

Maar wat gebeurt er als zo'n crisis geen drie dagen duurt, maar drie jaar?

Of.

Als die geïmproviseerde tijdelijke noodsystemen langzaam stollen en veranderen in permanente...

massale bureaucratieën.

Lopen we dan niet onvermijdelijk het gevaar dat diezelfde mensen achter die zorgvuldig opgeschreven namen,

na verloop van tijd alsnog transformeren in de kille statistieken waar ze aanvankelijk via Laila zo bang en hopig aan proberen te ontsnappen.

Oh wow.

Wordt het redmiddel uiteindelijk niet altijd de koe?

Jeetje, dat is er in de laat wel een keer die nog uren door je hoofd blijft spoken.

En met die gedachte sluiten we onze duik in de materie voor vandaag af.

Onze zet het bedankt voor je scherpe oren, je nieuwsgierigheid en natuurlijk de tijd die we samen door deze wereld hebben mogen wandelen.

We wens je nog een hele mooie en inspirerende dag toe.