Mevrouw in de boom

Het was een rustige dinsdagmiddag in Amsterdam-Oost.

De zon scheen door de bladeren van de oude iepen langs de singel.

Een klein groepje mensen stond bij de waterkant te kijken naar iets hoog in een boom.

Een voorbijganger, mevrouw De Vries, had haar hondje uitgelaten en zag als eerste dat er iemand in de boom zat.

Eerst dacht ze nog dat het een kat was, maar toen ze beter keek, zag ze een paar benen bungelen.

Het was een vrouw.

Het hondje van mevrouw De Vries trok aan de riem en blafte zacht naar de boom.

Mevrouw De Vries keek om zich heen en zag dat meer mensen stopten.

De lucht rook naar vers gemaaid gras en de singel glinsterde in de zon.

Ze hoorde de vogels fluiten en ergens in de verte het geluid van een aanlegsteiger.

Het was een typische nazomerdag, met een zachte bries die de bladeren liet ritselen.

Mevrouw De Vries belde meteen de brandweer.

Aan de telefoon zei ze: "Er zit een vrouw in de boom, metershoog.

Ik denk dat ze niet meer naar beneden durft." De centralist bleef kalm en stuurde een team.

Binnen een paar minuten kwam de brandweerauto met loeiende sirenes aanrijden.

De buurtbewoners kwamen nieuwsgierig naar buiten.

Een man met een hond vroeg: "Wat is er aan de hand?

Is er een kat vast komen te zitten?" Mevrouw De Vries schudde haar hoofd.

"Nee, het is geen kat.

Het is een vrouw." De man met de hond keek verbaasd omhoog en zijn hond begon te hijgen van opwinding.

De sirenes stopten en de rust keerde terug, maar de spanning bleef voelbaar.

De brandweermannen stapten uit en keken omhoog.

Een van hen, een jonge vent met een helm, zei tegen zijn collega: "Nou, dat is eens wat anders dan een kat uit de boom halen." Ze pakten een ladder en zetten die tegen de stam.

De ladder maakte een schrapend geluid op de bast.

De vrouw in de boom zat op een dikke tak, ongeveer vier meter boven de grond.

Ze zag er niet angstig uit, maar eerder geïrriteerd.

Ze riep naar beneden: "Ik ben hier niet vast komen zitten, hoor.

Ik wilde gewoon even rustig zitten.

Maar nu durf ik niet meer naar beneden." De brandweerman lachte.

"Geen probleem, mevrouw.

We helpen u zo." De bladeren ritselden in de wind en de takken kraakten zachtjes.

De geur van vers hout en bladeren hing in de lucht.

De ladder werd stevig neergezet.

Een van de brandweermannen klom naar boven en bood de vrouw zijn hand.

Ze stapte voorzichtig op de ladder en klauterde naar beneden.

Haar handen trilden een beetje.

Eenmaal op de grond stofte ze haar broek af en zei: "Nou, dat was niet mijn slimste idee." De omstanders lachten vriendelijk.

Mevrouw De Vries aaide haar hondje en zei: "Gelukkig is het goed afgelopen." Het hondje kwispelde en likte aan de hand van de vrouw.

De vrouw glimlachte flauwtjes en keek nog eens omhoog naar de tak waar ze had gezeten.

De vrouw legde uit dat ze een moeilijke periode had en even alleen wilde zijn.

Ze was in de boom geklommen om te ontsnappen aan de drukte van de stad.

"Ik dacht: ik klim even in een boom, dan ben ik lekker alleen.

Maar ik had niet verwacht dat het zo hoog zou zijn." De brandweerman knikte begripvol.

"Dat gebeurt vaker.

Mensen zoeken rust, maar vergeten dat ze dan ook weer naar beneden moeten." Hij glimlachte.

"Volgende keer kunnen we misschien een trap voor u meenemen." De vrouw glimlachte terug en zei: "Ik denk dat ik voortaan maar een bankje in het park zoek." Ze bedankte de brandweermannen uitgebreid en liep toen langzaam weg, met haar handen in haar zakken.

De buurtbewoners gingen weer naar binnen.

Mevrouw De Vries bleef nog even staan en keek naar de lege plek in de boom.

Ze dacht: wat een bijzondere middag.

Ze voelde zich zachtjes geamuseerd en ook een beetje ontroerd.

De stad was soms gek, maar de mensen waren meestal aardig.

Ze keek nog eens naar de boom en zag de bladeren bewegen in de wind.

De lucht was nu stiller, alleen het geluid van de singel en een verre fietsbel.

Toen liep ze met haar hondje verder, maar ze bleef nog lang nadenken over de vrouw die gewoon even rustig wilde zitten.

Ze besefte dat iedereen soms een plek zoekt om even alleen te zijn, en dat de stad daar soms vreemde plekken voor biedt.

Maar gelukkig zijn er altijd mensen die helpen als het misgaat.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.