Gore pannekoeken liefde onthuld

De groene pannecoek. Lars was geboren en getogen in Rotterdam, maar hij woonde nu al drie jaar in Amsterdam.

Hij heelt van koken. Hoe wel hij eerlijk gezegd niet altijd wist wat hij deed in de keuken.

Toch waakte hij regelmatig een poging met nieuwe recepten. Op een regenachtige zondag ochtend.

Want wanneer was het in Nederland geen regenachtige zondag ochtend? Zat Lars achter zijn laptop.

Hij zorgt het internet af naar iets interessants om te maken. Zijn oog veel op een post op een Nederlands vorm.

Iemand had groene pannecoeken gemaakt. Met spinatie. In vredes naam. Montpel de Lars hard op.

Wie doet zo iets? Maar hij kon het niet loslaten. Hoe wel het idee hem een beetje vreemd leek.

Besloot hij toch een poging te wagen. Hij schreef het recept op.

400 milliliter melk. 140 gram bladspinatie. 200 gram pannecoekmix.

En 2 ijren. Simple genoeg, dacht hij.

In de supermarkt hield Lars rekening met één belangrijk detail.

Hij had geen blender. Dat was een probleem.

Hij stond versteld van zichzelf. Dat hij dit niet eerder had uitgevogeld.

Achteraf gezien. Had hij dit natuurlijk eerst moeten controleren. Gelukkig.

Had zijn buurvrouw Fatima een blender. En zij vond het een geweldig idee.

Groene pannecoeken? Zijzen. En ze straalde van orteldoor. Doe ik mee.

Samen. Goedense de spinatie en de melk in de blender.

Het resultaat was overweldigend groen. Echt heel erg groen.

Het leek meer op iets wat je in een ziekenhuis zou drinken dan op pannecoeken beslag.

Het ziet er interessant uit zijn Fatima diplomatiek.

Lars bakte de eerste pannecoek op laag vuur. Omdat hij had gelezen dat ze sneller bruin werden dan normale pannecoeken.

Dat klopte. Binnen twee minuten zag de pannecoek er al verdacht donker uit aan de randen.

Gewoon omdraaien zij Fatima die inmiddels naast het voor nu stond als of ze een sportwedstrijd bekeek.

De pannecoek was niet verbrand. Hij was alleen een beetje dramatisch van kleur.

Donkergroen met bruine randen. Lars proefde voorzichtig.

En vroeg Fatima. Het is even wennen zij Lars eerlijk.

Maar je proeft de spinatie eigenlijk maar subtiel.

Het is best ok. Fatima proefde ook. Ze knikte langzaam.

Ik had eerlijk gezegd erger verwacht.

Dat was besloten Lars waarschijnlijk het grootste compliment dat de Nederlander kon geven.

Ze aaten de hele stapel op. Met stroop en een beetje poedersuiker terwijl de regen tegen het raam tickten.

Hoe wel het recept vreemd klonk had het toch goed uitgepakt.

En dat was dacht Lars te vreden.

Precies waarom je soms gewoon een poeging moest wagen.