De gore pannekoeken obsessie

Elke zaterdag ochtend had hij hetzelfde ritueel.

Pannecoeken bakken terwijl het buiten regende. En in Nederland regent het natuurlijk altijd op zaterdag.

Deze zaterdag was anders. Zijn oog veel op een zakbladspinatie die al twee dagen in de koelkast lag.

Ik moet daar iets mee doen, dacht hij. Anders gooi ik het weg. Dat kwam eigenlijk goed uit. Want hij had ook net een nieuwe blender gekocht die hij nog nauwelijks had gebruikt.

Lars beslot een poging te wagen. Hij zogt het internet af naar recepten met spinatie en pannecoeken.

Hoe wel de combinatie hem eerst vreemd leek. Vond hij toch genoeg mensen die het hadden geprobeerd.

Hij hield rekening met de hoeveelheden. 400 milliliter melk, 140 gram bladspinatie, 200 gram milgrannen, pannecoekmix en 2 ieren.

Het uitvogelen van de juiste volgorde koste hem wat tijd. Moest de spinatie eerst of de melk.

Uiteindelijk gooide hij de spinatie samen met de melk in de blender en drukte op de knop. Het resultaat was over welde guntgroen bijna fluirecerend.

Nou ja, dacht hij. Ik heb al ergerde dingen gegeten. Hij mengde het groene vocht door de pannecoekmix.

En voegde de eieren toe. Het beslag zag eruit als of het uit een science-fiction film kwam.

Zijn buurvrouw Fatima klopte op dat moment op de deur om suiker te lenen toen ze de komzach trok ze een gezicht als of haar leven ervan afging dat ze zo snel mogelijk weer wegmoest.

Wat is dat in vredes naam vroeg ze? Pannecoeken zijn Lars gewoon, als of er niets bijzonders aan de hand was. Fatima leende haar suiker en vertrok sneller dan de trein die zoals altijd vertraging had.

Lars bakte de pannecoeken op laag vuur. Hij merkte al snel dat ze sneller bruin werden dan normale pannecoeken. Dus hij bleef er goed bij staan. De keuken roken verrassend normaal wat hem enigzins gerust stelde.

De eerste hub was even wennen. Hij proefde de spinatie septiel op de achtergrond. Niet sterk, maar wel aanwezig.

Achteraf gezien had hij misschien iets meer zouden moeten toevoegen. Maar eerlijk gezegd waren ze best lekker. Niet spektakulair, maar ook zeker niet slecht.

Hij maakte een foto en posten het online. Binnen een uur had hij tachtig reacties waarvan de meeste variaties waren op. Waarom? Lars stond er versteld van. Hij had simpelweg een pooging gewaagd om geen eten weg te gooien.

Dat Nederlanders zo praktisch zijn, dacht hij glimlachend, maar groene pannecoeken gaan blijkbaar toch een stap te ver.