Twintig Jaar Weg

Lars woont in Hilversum.

Hij is twintig jaar oud.

Hij houdt van voetbal en muziek.

Elke dag loopt hij langs het sportpark in zijn buurt.

Het sportpark is groot en groen.

Het gras ruikt fris, vooral na een regenbui.

Kinderen spelen er na school.

Hun stemmen klinken vrolijk.

Lars kent veel mensen in de buurt.

Hij groet vaak een buurman of een buurvrouw.

Op een dag gebeurt er iets ergs bij het sportpark.

Een man wordt neergeschoten.

Het geluid van het schot is hard en schrikt iedereen wakker.

De man overleeft het niet.

Het is een grote schok voor iedereen in Hilversum.

De mensen in de buurt zijn bang en verdrietig.

Ze begrijpen niet wat er is gebeurd.

Sommigen huilen.

Anderen staan stil voor hun huis.

De politie komt snel naar het sportpark.

Er zijn veel agenten.

Hun uniformen zijn donkerblauw.

Ze zoeken naar informatie.

Ze praten met mensen in de buurt.

Een buurvrouw, mevrouw Jansen, staat buiten.

Ze ziet de politieauto's en schudt haar hoofd.

"Dit is verschrikkelijk," zegt ze zacht.

"Dit hoort niet in onze buurt.

Het is hier altijd rustig geweest." Lars staat ook buiten.

Hij kijkt naar de politieauto's.

Hij voelt zich naar.

Het sportpark is normaal een fijne plek met groen gras en spelende kinderen.

Nu is het een plek van verdriet.

Lars denkt: "Hoe kan iemand zoiets doen?" Hij herinnert zich de vrolijke dagen op het sportpark.

Na een paar dagen heeft de politie een antwoord.

Ze vinden de jongen die dit heeft gedaan.

Het is een jongen van twintig jaar.

Hij komt ook uit Hilversum.

De politie pakt hem op.

De jongen gaat naar de rechtbank.

De rechtbank beslist wat er met hem gebeurt.

De rechtbank zegt: de jongen moet twintig jaar lang in de gevangenis blijven.

Twintig jaar is heel lang.

De jongen is nu twintig jaar oud.

Hij komt pas vrij als hij veertig jaar is.

Zijn leven verandert voor altijd.

Hij zal veel missen.

Mevrouw Jansen hoort het nieuws op de radio.

Ze zit aan haar keukentafel met een kop thee.

De thee is warm en ruikt naar munt.

Ze zucht diep.

"Twintig jaar," zegt ze.

"Zo jong.

En toch zo'n slechte keuze gemaakt.

Wat een verspilling." Haar buurman, meneer Kok, knikt.

Hij staat in de deuropening.

"Een leven is weg," zegt hij.

"En nu ook zijn eigen leven.

Het is triest." Lars hoort het nieuws ook.

Hij is stil.

Hij denkt aan het sportpark.

Hij denkt aan de kinderen die daar spelen.

Hij denkt aan de man die is gestorven.

Lars voelt verdriet.

Hij voelt ook boosheid.

Waarom deed die jongen dit?

De volgende dag gaat Lars naar het sportpark.

Het is een rustige ochtend.

De lucht is grijs en een beetje kil.

Er liggen bloemen bij het hek.

De bloemen zijn wit, rood en geel.

Mensen hebben kaartjes neergelegd.

Lars leest een kaartje.

Er staat: "We vergeten je niet." De woorden zijn met zwarte pen geschreven.

Lars staat lang bij het hek.

Hij kijkt naar de bloemen.

Hij denkt: keuzes zijn belangrijk.

Elke keuze heeft een gevolg.

Een slechte keuze kan alles kapotmaken.

Voor anderen.

En voor jezelf.

Het sportpark is stil.

Alleen de wind maakt een zacht geluid.

Hij loopt langzaam naar huis.

De straat is stil.

Hilversum is stil.

Maar het leven gaat door.

En mensen hopen op betere dagen.

Lars hoopt ook.

Hij wil dat het sportpark weer een fijne plek wordt.

Tot de volgende keer.