The Swiss Route

Ze las een artikel op een bekende nieuwswebsite en haar wenkbrauwen trokken samen van verbazing.

Dat meen je niet, mompelde ze zachtjes in zichzelf.

Ze nam een slok van haar koffie, maar de warme drank kon de koude rilling van verontwaardiging niet wegnemen.

Op dat moment liep haar collega Bram de koffiehoek binnen.

Hij schudde zijn natte paraplu uit en hing zijn jas aan de kapstok.

Goedemorgen Emma, zei hij vrolijk.

Waarom kijk je zo boos naar je telefoon?

Heeft iemand weer een vreemde foto op sociale media geplaatst?

Emma zuchtte diep en draaide zich naar hem toe.

Nee, was het maar zo'n onschuldig bericht?

Ik lees net een artikel over Ahold Delhaize, je weet wel.

Het moederbedrijf van onze bekendste supermarkt.

Het is echt onvoorstelbaar wat grote bedrijven tegenwoordig kunnen doen.

Bram pakte een mok uit de kast en drukte op de knop voor zwarte koffie.

Oh laat me raden, ze hebben de prijzen van de kaas en de eieren weer verhoogd.

Ik schrok me gisteren ook een hoedje toen ik boodschappen deed.

Alles is zo duur geworden.

Dat is precies het probleem, antwoordde Emma fel.

Wij betalen de hoofdprijs in de supermarkt, maar weet je waar een groot deel van die winst naartoe gaat?

Naar Zwitserland.

En het vreemdste is, ze hebben daar helemaal geen winkels.

Bram keek haar niet-begrijpend aan.

Wacht even.

Geen winkels in Zwitserland, maar wel winst?

Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk?

Verkopen ze daar virtuele kropjes sla of zo.

Emma begon het artikel verder uit te leggen.

Ze vertelde dat het bedrijf een slimme, maar zeer oneerlijke truc gebruikte.

Ze hebben een kantoor in Zwitserland.

Een soort brievenbusfirma.

Dat Zwitserse kantoor is officieel de eigenaar van de merknaam en het logo van de supermarkt.

Elke keer als de Nederlandse winkels winst maken, moeten ze een enorm bedrag betalen aan dat Zwitserse kantoor voor het gebruik van de naam.

Dus ging Emma verder.

De winst in Nederland wordt daardoor op papier heel erg laag.

Ze hoeven hier in Nederland dus bijna geen belasting te betalen.

Al het geld, stroomt naar Zwitserland.

En raad eens.

In dat specifieke deel van Zwitserland zijn de belastingen voor bedrijven extreem laag.

Bram leunde tegen het aanrecht en floot zachtjes tussen zijn tanden.

Dat is eigenlijk een briljante truc.

Moreel gezien is het natuurlijk totaal verwerpelijk, maar je moet toegeven dat de accountants van dat bedrijf hun werk goed doen.

Emma schudde haar hoofd.

Ze kon er met haar verstand niet bij.

Ik vind het helemaal niet briljant.

Ik vind het schandalig.

Gewone burgers zoals jij en ik betalen netjes belasting over elke euro die we verdienen.

Als wij een foutje maken bij onze belastingaangifte krijgen we direct een boete.

Maar deze gigantische multinationals betalen miljoenen aan dure advocaten en belastingadviseurs om de regels te omzeilen.

Het voelt zo onrechtvaardig.

Ze keek uit het raam naar de grijze lucht.

De straat beneden lag vol met plassen water.

Mensen fietsten haastig voorbij in hun regenpakken.

Op weg naar hun werk.

Hardwerkende mensen die een groot deel van hun salaris afstaan aan de maatschappij.

Je hebt helemaal gelijk.

Zei Bram, wiens glimlach nu was verdwenen.

Het is frustrerend.

Vooral omdat we de laatste tijd zoveel horen over de hoge inflatie.

De supermarkten zeggen dat ze de prijzen moeten verhogen omdat de kosten stijgen.

Maar ondertussen sluizen ze miljoenen euro's naar een belastingparadijs.

Het is een bittere pil om te slikken.

Emma nam nog een slok van haar inmiddels lauwe koffie.

Precies.

En het ergste is dat het waarschijnlijk allemaal legaal is.

De wetten zijn zo gemaakt dat dit soort constructies mogelijk zijn.

De politiek praat er wel over, maar er verandert nooit echt iets.

Het blijft een kat-en-muisspel tussen de belastingdienst en de grote bedrijven.

Bram knikte instemmend.

Misschien moeten we onze eigen brievenbusmaatschappij oprichten.

Grapte hij flauw.

Bram en Emma B.V., gevestigd in een postbus in Genève.

Dan hoeven we ook geen belasting meer te betalen over onze salarissen.

Emma kon een kleine glimlach niet onderdrukken.

Hoewel het onderwerp haar nog steeds dwarszat.

Was het maar zo simpel?

Laten we maar gewoon aan het werk gaan.

Die rapporten schrijven zichzelf niet.

En iemand moet de schatkist vullen.

Ze gooiden hun lege bekers in de prullenbak.

En liepen samen terug naar de kantoortuin.

De regen bleef tegen de ramen tikken.

Een somber geluid dat perfect paste bij hun ontdekking van die ochtend.

Het nieuwsartikel zou Emma nog de hele dag bezighouden.

Elke keer als ze aan boodschappen doen dacht,

zou ze de Zwitserse bergen voor zich zien.

Gebouwd op de winst van Nederlandse kaas en hagelslag.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op dutchfluency.com vind je de transcripten en oefeningen.

Spreek Nederlands zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.