Mijn eerbetoon aan de domtoren

Hij had een droom.

Zijn droom was om de mooiste foto's te maken van de domtoren.

Ja, deze karaktoren was zijn favoriet.

Ja, hij vond de toren zo mooi dat hij hem vanuit allerlei hoeken wil de fotograferen.

Op een dag waren de stijgers rondom de domtoren verwijderd.

De fotograaf was blij omdat hij nu eindelijk de toren kon fotograferen zonder de stijgers.

Hij maakte van deze gelegenheid zijn missie.

Hij wilde de domtoren vastleggen in alle wereertiepes, mist, regen, sneeuw en zelfs met de opkommende maan.

Maar het ging niet altijd zoals hij wilde.

Er waren dagen dat het te mistig was en hij de toren helemaal niet kon zien.

Er waren ook dagen dat het te hard regende en hij niet kon fotograferen.

Maar hij had gedeeld.

Hij wist dat hij moest wachten op het juiste moment.

Op een vrijdag, na zijn vrijdag middagborrel, besloot hij naar de domtoren te gaan.

Het was een heldere avond en de maan was aan het opkomen.

Hij pakte zijn camera en begon te fotograferen.

Hij was zo gefocust op zijn werk dat hij de tijd vergat.

Toen hij eindelijk klaar was, kijk hij naar de klock.

Het was al laat in de nacht.

Maar hij was trots op het werk dat hij had gedaan.

Hij ging naar huis en bekijk de foto's die hij had gemaakt.

Ze waren prachtig.

De schoonheid van de domtoren was perfect vastgelegd in de foto's.

Hij was blij en trots.

Hij had zijn droom waargemaakt.

De volgende dag plaatste hij de foto's op reddit.

De mensen vonden zijn foto's geweldig.

Ze gaven hem veel op foto's en reageerde positief op zijn werk.

Hij was blij dat hij zijn liefde voor de domtoren kondelen met anderen.

En zo werd zijn droomwerkelijkheid.

Hij bleef foto's maken van de domtoren in alle weertipus en deelde ze met de wereld.

En elke keer als hij naar de toeren kijk, voelde hij trots.

Want hij wist dat hij de schoonheid van de domtoren had vastgelegd op de mooiste manier die hij kon.