Een Gelijkspel Dat Voelt Als Verlies

RICK: Proost, mensen.

Fijn dat het weer vrijdag is.

SOPHIE: Zeker weten.

Proost.

Wat een week, zeg.

Ik dacht dat die vergadering vanmiddag nooit zou eindigen.

DAAN: Herkenbaar.

Daarom is de vrijdagborrel ook uitgevonden, toch?

Proost.

Ik ben er ook wel aan toe, hoor.

RICK: Zeg, hebben jullie de wedstrijd van de OranjeLeeuwinnen gezien?

SOPHIE: Oh nee, was dat vandaag?

Ik heb alleen de uitslag voorbij zien komen op mijn telefoon.

Was het wat?

DAAN: Ja, ik heb het laatste kwartier gekeken.

Zonde, toch?

Ik kwam net thuis van werk en zette de tv aan, precies op tijd voor de chaos.

RICK: Enorm zonde!

Ze speelden zo sterk in de eerste helft.

Ik zat er echt helemaal in, op het puntje van mijn stoel.

SOPHIE: Wat was de eindstand ook alweer?

Gelijkspel, toch? 1-1?

DAAN: Klopt, 1-1.

Maar het voelde echt als een verlies.

Alsof je de loterij wint en dan je ticket kwijtraakt.

RICK: Precies!

Dat is de perfecte vergelijking.

Ze stonden voor en gaven het in de laatste minuten weg.

Zo onnodig.

SOPHIE: Ah, de klassieke Nederlandse ziekte.

Zelfs de vrouwen hebben er last van.

Altijd op het laatste moment de controle verliezen.

DAAN: Haha, dat is wel een beetje cynisch, Sophie.

Maar misschien zit er een kern van waarheid in.

RICK: Ik heb hier het artikel op mijn telefoon.

'Oranje geeft zege op Japan uit handen'.

Klinkt heftig, hè?

SOPHIE: Geef eens hier, laat mij eens kijken.

Klinkt dramatisch.

Alsof ze de wereldvrede uit handen hebben gegeven.

DAAN: Het was ook wel dramatisch.

Die gelijkmaker viel zo onnodig.

Echt een communicatiefout achterin, leek het wel.

RICK: Absoluut.

De verdediging stond even te slapen, lijkt het wel.

Niemand dekte die Japanse speelster.

Ze kon zo vrij inkoppen.

SOPHIE: ‘Een bittere pil’, lees ik hier.

Poëtisch voor een voetbalwedstrijd.

Ik vind het wel mooi gevonden.

Beter dan 'domme pech'.

DAAN: Het was ook een bittere pil.

Naarmate de tweede helft vorderde, zag je de druk van Japan toenemen.

Je voelde het gewoon aankomen.

RICK: Dat is waar.

Desalniettemin, als ze die ene kans beter hadden uitgespeeld… Dan was het een heel ander verhaal geworden.

SOPHIE: Welke kans?

Er zijn vast meerdere kansen geweest in negentig minuten.

DAAN: Hij bedoelt die kans rond de 70e minuut.

Die snelle counter.

Weet je nog, Rick?

Drie tegen twee.

RICK: Precies die!

Die hadden ze moeten maken.

Dan was het 2-0 geworden en was er niks aan de hand geweest.

SOPHIE: En wat gebeurde er dan?

Te zacht geschoten?

Naast?

RICK: Er werd te lang getwijfeld.

De pass was net niet op maat, waardoor de spits een extra stap moest zetten.

Toen was de verdediger alweer terug.

Dan was de wedstrijd op slot gegooid.

DAAN: Ja, dat was het kantelpunt.

Een gemiste kans voor open doel bijna.

Dat zijn de momenten die een wedstrijd beslissen.

SOPHIE: Dus het is weer de schuld van de aanvallers?

Of van de verdedigers?

Ik raak de draad kwijt.

RICK: Misschien een beetje van beide.

Collectief falen, noemen ze dat.

Japan is natuurlijk ook geen zwakke tegenstander.

Ze zijn wereldkampioen geweest.

DAAN: Zeker niet.

Maar als je zo lang voorstaat, moet je het gewoon over de streep trekken.

Dat is een kwestie van ervaring en slim spelen.

De bal in de ploeg houden, een beetje tijdrekken...

SOPHIE: Tijdrekken?

Is dat niet onsportief?

RICK: Professioneel, Sophie.

Professioneel.

Het hoort erbij op dit niveau.

SOPHIE: Dus wat nu?

Is dit een ramp voor de rest van het toernooi?

Moeten we de vlaggen alweer opbergen?

RICK: Nee, een ramp niet.

Maar het maakt de volgende wedstrijden wel crucialer.

De druk is nu hoger.

DAAN: Ze moeten nu winnen tegen, wie was het ook alweer, Brazilië?

Tenzij ze afhankelijk willen zijn van andere uitslagen in de poule.

RICK: En dat wil je echt niet.

Je moet het in eigen hand houden.

Zodra je moet gaan rekenen, weet je dat het foute boel is.

SOPHIE: Klinkt als een hoop stress.

Ik ben blij dat ik gewoon hier zit met een biertje en me daar niet druk over hoef te maken.

DAAN: Haha, jij hebt makkelijk praten.

Sommigen van ons leven wel mee, hoor.

Ik zat echt te schreeuwen naar de tv.

RICK: Ik ook!

Ik vind het temeer jammer omdat ze zo goed begonnen.

Het potentieel is er wel, dat zag je in de eerste helft.

Alles klopte.

SOPHIE: Is dit niet elk toernooi hetzelfde verhaal?

Veel potentieel, maar net niet.

Een beetje het verhaal van mijn eigen sportcarrière op de middelbare school.

DAAN: Oei, nu ben je wel heel hard.

Geef ze even een kans.

Het is de eerste wedstrijd maar.

RICK: Sophie heeft ergens wel een punt.

De verwachtingen zijn altijd zo hooggespannen in Nederland.

We denken altijd dat we meteen wereldkampioen worden.

SOPHIE: Precies.

En dan is de teleurstelling ook groter.

Het is de valkuil van de optimist.

DAAN: Ach, ik blijf optimistisch.

De volgende wedstrijd wordt gewoon gewonnen.

Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, toch?

RICK: Dat hoop ik met je mee.

Ze zouden met iets meer killerinstinct moeten spelen.

Iets meer overtuiging.

SOPHIE: Een killerinstinct?

Het is voetbal, geen gladiatorengevecht.

Moeten ze de tegenstander een elleboogstoot geven?

RICK: Je snapt wat ik bedoel.

Die bal moet er gewoon in, zonder twijfel.

Niet nog even kijken of er een betere optie is.

Gewoon schieten.

DAAN: Als ze die mentaliteit hadden gehad, was deze discussie niet eens nodig geweest.

Dan zaten we nu te praten over hoe geweldig ze wel niet zijn.

SOPHIE: En dan hadden we het nu over het weer gehad.

Ook leuk. ‘Goh, wat een zachte avond voor de tijd van het jaar.’ RICK: Haha, zeker.

Maar dit is toch veel boeiender dan het weer?

DAAN: Absoluut.

Sport verbroedert, zelfs als we klagen.

SOPHIE: Of het splijt, als je voor de tegenstander bent.

RICK: Gelukkig zijn we dat niet.

Hup Holland!

DAAN: Zullen we er nog eentje bestellen op de goede afloop?

SOPHIE: Ja, goed plan.

Ik ben wel voor.

Mits jij betaalt, Daan.

DAAN: Haha, droom verder.

We delen gewoon, zoals altijd.

RICK: Ik haal wel even.

Wat hadden jullie ook alweer?

SOPHIE: Voor mij hetzelfde, dank je.

DAAN: Ja, voor mij ook.

Top, Rick.

RICK: Komt eraan.

Dan kunnen we straks de samenvatting nog eens rustig bekijken.

SOPHIE: Oh jee, moet dat echt?

Ik ken de afloop al.

DAAN: Ja, juist!

Dan kunnen we precies aanwijzen waar het misging.

Dat is het mooie van herhaling.

RICK: Precies.

Voor de analyse achteraf.

Dat is het leukste deel.

Dan weten wij het tenminste beter dan de professionals.

SOPHIE: Jullie zijn onverbeterlijk.

Maar vooruit dan maar.

Zolang het bier maar koud is.