Verdieping: 4 t/m 6 november

Je kent dat gevoel, ongeveer 25, toch? Je wordt zochtends wakker, je stapt uit bed en je hebt eigenlijk een volledig onzichtbaar skript in je hoofd van hoe jouw dag zich gaat ontvallen.

Ja, we draaien dan helemaal op de automatiepilot.

Precies. Je weet gewoon, zelfs met je ogen dicht, hoe je kopje zet apparaat klingt, je kent de precies de afmetingen van de straat voor je huis.

Klopt, ja.

En je weet exact welke route je naar je werk fietsst overreidt.

We vertrouwen daar echt met een bijna religieuse overtuiging op op die verwachtingen.

Bezeker, dat doen we allemaal.

We gaan er gewoon blind van uit dat dwerden om ons heen de ongeschreven regels van de fiesica en de maatschappij volgt.

Ja, exact.

Maar wat gebeurt er nou als de realiteit op eens, nou ja, compleet bereikt met al die verwachtingen?

Als de kontext van het alle dagse in een fractie van een seconde gewoon totaal desintegreert?

Dat is in de daad het moment voor op onze herstende letterlijk, nou ja, eigenlijk gewoon foutmeldingen beginnen te produceren.

We wandelen de hele dag rond in een soort gecontroleerde eluzie.

Een gecontroleerde eluzie, ja, klinkt wel heel herkend, maar eigenlijk.

Wat neurologisch gezien zijn onze herstende voornamelijk voor spellingsmasine, zeg maar.

Ze maken continu gebruik van iets dat we predictive coding noemen.

Predictive coding, wat houdt het precies in?

Nou, in plaats van elke seconde, alle zintuigelijke informatie om je heen helemaal opnieuw te verwerken,

wat echt waanzinnig vol energie zou kosten met wel logisch, dan ben je halve wegen de ochtend al uitgeput?

Precies.

In plaats daarvan genereert je brein eigenlijk een voorspelling van wat er gaat gebeuren.

Wat veel te gaten in.

En zolang die zintuigelijke input klopt met die voorspelling, verbruiken we heel weinig mentale energie.

Oké, dus zolang alles volgens het boekje gaat is er niks aan de hand.

In de daad.

Maar het moment dat er een anomalie optreedt, dus iets dat buiten die vaste kaarders valt, dan crash dat voorspelling algerid me gewoon keihard.

En die crash dat vastlopen van dat algerid me die totale kortsluiting eigenlijk, dat is dus exact waar we het vandaag over gaan hebben in deze nieuwe diepe duik.

We hebben namelijk twee heel opmerkelijke verhalen klaar liggen.

Ja, uit een recente reeksredderddervaring, toch?

Klopt, ze zijn gepost op 7 november, en hoeveel deze twee verslagen op het eerste gezicht er totaal niks met elkaar te maken lijkt hebben.

Vormen ze samen een fascinerende keeststudie.

We gaan ontleden hoe we reageren wanneer een doodgewonen plek of een uitst ontschuldig object, dat je waarschijnlijk nu erg gezicht wilt hebben liggen.

Plotseling, absurd of zelfs levensgevaarlijk wordt.

De missie van ons gesprek vandaag is dan ook echt om onder de motorkap van dat onzichtbare script te kijken.

Waarom clampen we ons zo van hopig vast aan de context van de ding om ons heen?

Ja, dat is goede vraag.

Een nog belangrijker, wat gebeurt er met onze psychologie en met de systeem die we als maatschappij hebben gebouwd?

Wanneer die contextplotseling compleet vloeide wordt?

Nou, laten we dan direct de eerste setting inlopen.

Ik wil dat jij dit als luisteraar echt even haar scherp voor je ziet, want die sfeer opbouw is hier gewoon crucial.

Zeker, omgeving bepaald hier alles.

Het is zatergeochtend, die zit in je eigen achtertuin.

Het is een van die zeldzame perfecte ochtende.

De lucht is strakblauw, de zonscheind en je voelt die heerlijke warme straal op je gezicht.

Klingt als een heerlijk begin van de weekend.

Zeker.

In je hand heb je een mok versekoffie, je ruikt die complexe, roze de geur.

Alles om je heen ademt en bijna overdreverust.

Je kijkt neer tuin en je ziet velle rood met gele bloemen.

Heel schilderachtig allemaal.

Ja.

En dan flallert er ook nog een geel met oranje vlinder voorbij.

Op de achtergrond singende vogels.

Dit klinkt toch letterlijk als de geanimeerde openingszennen van een Disney film.

Je wacht gewoon tot een eekhoorn op je schouder tikt.

Ja, het is de ultieme idee eigenlijk.

En wat hier kochnitief gezien gebeurt is dat de verteller zich in een omgeving bevindt waar de mentale belasting extreemlaag is.

Ja, je hoeft nergens over na te denken.

Alle zintuigelijke input komt na het lozen overeen met een voorspelling van het brijn voor het concept veilig gezaterdag hoogtend.

Het is echt nuldrijging, nul onzekerheid.

Het zenustelsel is in een volledige staat van rust.

Maar dan klinkt er plotslingen geluid dat dat hele voorspellingse ogenrit me gewoon onverblast.

Tof is door dat vrede gevolgogezong heen klinkt een luid en onmiskenbaar.

En op dat moment gooit het brijn dus bam die fout melding op.

Ja, want dit klopt niet.

Je kijkt op van je warme koffie, waarschijnlijk denk je nog van.

Nou ja, ik heb het me vast ver beeld.

Maar je hoort het gewoon nog een keer.

Bij...

De realiteit wijgerd zich aan de voorspelling te houden.

Exact.

Het geluid komt overduidelijk uit de tuin van je buuren.

Dus je zet je koffie neer, stapt uit je stoel en loopt naar de airfafschijding.

Een standaard bruin naar houten schutting.

Je leunt erover heen en daar staat het.

Het onverwachten.

Ja, in het natte frisruikende gras van de buuren.

Een nogbedek met een lichte ochtendouw.

Een schap.

En niet zomaar een vagesilouwet, maar echt een gigantisch wit schap met een dikke zachte vacht.

Het schaap staat je simpelweg aan te staren en jij staart natuurlijk terug.

Dit is nou cognitieve dissonantie in zijn meest pure en onschuldige vorm, zeg maar.

Ja, maar je snapt er helemaal niks van.

Nee, je hersenen proberen de input te matchen met bestaande modellen.

Kijk, je weet wat een schaap is en je weet wat een tuin is.

Maar een schaap in een achtertuin, dat is gewoon bizar.

De combinatie van die twee data punten in deze specifieke geografische context klopt simpelweg niet.

Wat je ziet, is dat mensen vaak letterlijk bevriezen.

Wanneer ze geconfronteerd worden met situaties waarvoor geen cultureel of sociaal script bestaat.

Dat bevriezen is inderdaad heel herkenbaar.

Je ziet de verteller dan ook echt zoeken naar een logisch protocol.

Dus hij pakt een telefoon en belt de buren, want die zijn blijkbaar op vakantie.

Uiteraard neemt er niemand op.

En dan schakelt hij over naar het volgende script.

Ja, en dan doet hij iets wat ik echt ontzettend interessant vind.

Vanuit een sociologisch perspectief dan, hij belt de politie.

Hij benadrukt wel meteen, wanneer hij direct aan de telefoon is, dat het geen noodgeval is.

Maar hij legt het wel uit.

Er staat een schaap in de tuin van mijn buren.

En wat zegt de politie dan?

Nou, de reactie van de politie is heel veelzeggend.

Ze beginnen aan de andere kant van de lijn te lachen.

Ze zeggen simpelweg: dit is niet ons werk.

En hangen eigenlijk min of meer op.

Ik betrap me er echt op dat ik dacht: hoezo is dat niet hun werk?

Zij zijn toch de instantie die de openbare orde bewaart.

Dat is een heel terechte vraag.

En het legt eigenlijk een gigantische blinde vlek bloot in hoe wij onze maatschappij hebben gestructureerd.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, als we dit door een sociologische lens bekijken, bijvoorbeeld via de Theorieën van Max Weber over bureaucratie,

zien we dat onze instituties functioneren op basis van hele rigide, online categorieën.

De politie heeft scripts voor huiselijk geweld, voor inbraak, voor verkeersovertredingen.

Ja, ze hebben overal een formulier voor.

Precies.

Hun hele operationele model is gebouwd rondom het concept van gevaar of van een wetsovertreeding.

Dus, oh, wacht, dus omdat het schaap niet illegaal is en ook niet acuut gevaarlijk,

valt het gewoon buiten hun hele spectrum.

Exact dat.

Een grazend schaap is geen dader en het is ook geen slachtoffer.

Het is simpelweg materie op de verkeerde plaats.

Wow, materie op de verkeerde plaats.

Ja, het valt exact in de blinde vlek van onze systemen.

En dat lachen van de politie is eigenlijk heel fascinerend.

Het is absoluut geen breedheid of luiheid of zo.

Het is het geluid van een systeem dat geconfronteerd wordt met zijn eigen absurditeit en inflexibiliteit.

Ze lachen vanuit een zekere machteloosheid.

Omdat hun eigen handboek gewoon te kort schiet.

Ja, hun institutionele script heeft simpelweg geen enkel antwoord op een ongevaarlijke,

maar totale doorbreking van de norm.

Uiteindelijk vindt de verteller gelukkig wel een ander systeem dat net iets flexibeler is: de dierenambulance.

Maar terwijl hij daarop wacht, zie je hoe bizar snel de menselijke psychologie zich eigenlijk weer aanpast.

Ja, ze zijn enorm veerkrachtig wat dat betreft.

Echte.

De verteller blijft gewoon bij de schutting staan.

Het schaap graast rustig door, zegt af en toe bèèèh, en de vlinder fladdert weer voorbij.

De bloemen staan er nog.

De absurditeit wordt heel snel opgenomen in een soort van nieuw tijdelijk normaal.

Het brein heeft op dat moment het voorspellingsalgoritme eigenlijk simpelweg geüpdatet.

Met de parameter: oké, er staat nu een schaap in de tuin.

Ja, dat is nu even de werkelijkheid.

Precies, dat fenomeen noemen we shifting baseline, ofwel verschuivende referentiekaders.

Als een anomalie geen fysieke dreiging vormt, dan daalt onze hartslag weer

en normaliseren we die nieuwe situatie verbazingwekkend snel.

De afloop van dit verhaal is dan ook echt heel charmant.

Er arriveert een medewerkster van de dierenambulance.

En die begint natuurlijk ook te lachen als ze de situatie ziet.

Dat is het soort universele reactie op dat moment.

Zeker.

En ze vertelt dat het dier ontsnapt is bij een lokale boer.

Ze doet vervolgens heel kalm een touw om de nek van het schaap.

En het beestje loopt gewoon rustig mee.

De tuin is weer leeg.

De koffie van de verteller is inmiddels ijskoud geworden,

maar hij voelt zich oprecht gelukkig over deze bizarre ochtend.

Het is eigenlijk een prachtig klein essay over controle.

Vind je niet?

Zeker, het zet je aan het denken.

We bouwen dure schuttingen en muren om de geweld van de natuur

en het onverwachten bij het te houden.

Als dat geweld dan toch ongemerkt naar binnen wandelt,

in de vorm van een donzig wit schaap,

herinner dat onze rol gewoon even aan,

hoe kwetsbaar die illusie van totale controle is.

Ja, maar in dit geval was die ineens doordrongen van de context,

dus schijnbaar ongevaarlijk en zelfs grappig.

En dat is eigenlijk precies de crux van vandaag.

In die tuin zagen we een veilig systeem,

dat faalde door een komisch element,

maar dat brengt ons naadloos bij de keerzijde van die medaille.

Ja, een hele donkere keerzijde.

Precies, want wat als we die parameters nou omdraaien?

Wat gebeurt er als de omgeving absoluut niet ontspannen is,

maar juist stijfstaat van autoriteit en dwang?

En wat als het opduikt dat uit zo'n context getrokken wordt,

geen dier is, maar een minuscuul stukje kantoorgerij.

Voordat we die kast openbreken,

is dit wel even het moment om helder te schetsen hoe we dit aanvliegen.

Deze tweede casus raakt wel heel beladen thema's aan,

zoals politiegeweld, stress en het strafrechtelijk systeem.

Helemaal waar en het is echt essentieel om dit aan jou als luisteraar mee te geven.

Kijk, we benaderen deze Reddit-verslagen vandaag puur als analytische bronnen.

We nemen uitdrukkelijk geen politieke stelling in.

Nee, absoluut niet.

Nog over het functioneren van de politie,

nog over de ethiek van het rechtssysteem.

Onze analyse is vandaag enkel gericht op de psychologische mechanismen.

Hoe breekt iemand onder druk?

En hoe reageert de institutionele context erop?

We bestuderen de mechanismen, we vellen geen oordeel.

Dat is een hele belangrijke afspraak.

Want de feiten in deze tweede casus spelen zich af in een ruimte die juist gebouwd is om te oordelen.

De rechtbank, in dit geval, de rechtbank in Mechelen.

Laten we die rechtbank in Mechelen dan even binnenstappen in gedachten.

Het contrast met die zonovergoten tuin kan eigenlijk bijna niet groter zijn.

Dit is een serieus enorm intimiderende omgeving.

Veel houtwerk, ramen, de stemmen, van die felle verlichting.

De sfeer ademt allemaal formaliteit en gewicht.

Absoluut.

Voor de rechter staat een man, Karim, hij is 34 jaar oud.

De bron beschrijft hem heel fysiek.

Hij ziet er extreem vermoeid uit, zijn schouders hangen naar beneden.

En je kunt zien dat zijn handen lichtjes trillen van de spanning.

Naast hem staat een agent in vol ornaat, strak blauw uniform,

die onverstoorbaar en streng voor zich uitkijkt.

Alles in deze ruimte is echt ontworpen om macht, structuur en absolute controle uit te stralen.

Precies dat.

Een rechtbank is niet zomaar een gebouw.

Het is echt de fysieke manifestatie van het maatschappelijke script.

De formele kleding, de hiërarchie van wie waar mag zitten, de taal die gebruikt wordt.

Het is de ultieme regie over menselijk gedrag.

Ja, dit is het systeem dat onverbiddelijk optreedt,

want alle andere sociale scripts hebben gefaald.

En midden in die enorme ruimte vol zware symboliek van de rechtsstaat,

ligt op een grote tafel een minuscuul zilverkleurig voorwerpje te glimmen.

Een doodgewone, metalen paperclip.

Ja, een object dat iedereen kent.

Maar in deze rechtszaal is dat geen middel om even wat papierjes bij elkaar te houden.

Het is de kern van de hele tenlastelegging.

De rechter leest de feiten voor.

Op drie maart vond er een incident plaats in een café, een vechtpartij of opstootje

waarbij de politie moest ingrijpen.

Karim was daar, hij werkte niet mee.

En een agent probeerde hem fysiek te fixeren.

En in dat moment van escalatie boog Karim de metalen paperclip die hij toevallig bij zich had open.

Creëerde daarmee een scherpe punt en stak deze in de arm van de agent.

En daarmee veranderde de ontologische status van dat object volledig.

Het is op dat moment niet langer gereedschap, het is een wapen geworden.

Kijk, ik ga echt heel eerlijk met je zijn.

Toen ik dit voor het eerst las in die bron had ik een behoorlijke dosis scepsis.

Ja, dat kan ik me goed voorstellen.

Ik dacht echt van een paperclip.

Zelfs als je hem open buigt, hoe dun en fragiel is zo'n ding wel niet.

Hoeveel fysieke schade kun je in vredesnaam aanrichten met zoiets kleins.

Ik vermoed dat jij misschien met precies dezelfde vraag zit als je dit hoort.

Was dit nou een doordachte, haast MacGyverachtige actie of spreken we hier over een totaal verlies van ratio?

Nou, om die scepsis even te ontmantelen, moeten we kijken naar wat de psychologie de affordance theory noemt.

Oorspronkelijk geformuleerd door James Gibson.

Deze theorie stelt eigenlijk dat we objecten in onze omgeving helemaal niet zien als neutrale objecten.

Oké, maar hoe zien we ze dan wel?

We percipiëren ze op basis van wat ze ons bieden aan actiemogelijkheden.

Dus hun zogenaamde affordances.

Kijk in een kantoor, een paperclip, de affordance om papier te binden.

Maar als we de getuigen in de rechtszaal horen, zien we de fysieke harde realiteit.

De agent wijst naar zijn arm, hij heeft een daadwerkelijk heel zichtbaar litteken.

Hij getuigt dat het door z'n uniform heen ging, dat het bloedde en intense pijn deed.

Ja, metaal blijft uiteindelijk gewoon metaal hoe dun het ook is.

Exact.

Als je er in een worsteling met volle kracht in steekt, doorbreekt het de huidbarrière gewoon moeiteloos.

Het is eigenlijk vergelijkbaar met hoe een simpele naald door best wel stugge stof kan gaan.

Dat is de fysieke mechanica.

Maar de psychologische mechanica bij Karim is nog veel ingrijpender.

We leren uit een bron dat Karim in een staat van extreme stress verkeerde.

Hij had gigantische zorgen over een zieke moeder.

Hij was echt doodsbang voor een gevangenisstraf.

Hij zat natuurlijk ook vol Adrenaline door dat conflict in dat café.

Dat is een kruidvat aan emoties.

Absoluut.

En wanneer een mens in zo'n acute paniektoestand belandt, de zogeheten Fight Flight Response,

gebeurt er iets heel specifiek in de hersenen.

De amygdala, het brein se primitieve angstcentrum,

neemt in feite de volledige controle over van de prefrontale cortex.

En die prefrontale cortex is het deel dat nadenkt, toch?

Precies.

Dat is het deel van ons brein dat verantwoordelijk is voor logisch nadenken in het overzien

van consequenties op de lange termijn.

Dit proces noemen we een amygdala hijack.

Dus op dat specifiek moment, midden in dat café, die chaos,

verdwijnt het hele concept kantoorartikel gewoon compleet uit zijn werkgeheugen.

Volledig.

Het is gewoon weg.

Karim getuigt dat hij die paperclip puur bij zich had voor zijn werk in zijn jaszak.

Maar tijdens die amygdala hijack,

trekt er een extreme tunnelvisie op.

Het object verliest spontaan z'n hele culturele en maatschappelijke context.

Wow.

Dus hij ziet het niet meer als iets van kantoor?

Nee, het brein registreert op dat moment niet langer,

oh, ik heb een paperclip, dit hoort op een bureau.

Het brein herkent in een fractie van een seconde,

alleen de basale, fysieke eigenschappen en de nieuwe affordances.

Namelijk, ik voel stugmetaal.

Juist, ik voel stugmetaal, het kan buigen, het kan scherp zijn.

En ik moet nu ontstappen.

De pure overlevingsdrang reduceert dat hele object tot een overlevingsinstrument.

Het is echt als of de realiteit in elkaar klapt,

tot alleen maar blinde overlevingsdrang overblijft.

Het is ook zo hard verschillend om de nasleep daarvan te lezen in die bron.

Karim toont in de rechtszaal echt enorm veel berouw.

Hij staat daar gewoon bijna te huilen.

Hij legt uit dat hij absoluut geen criminele inborst heeft,

maar dat hij op dat moment letterlijk de controle over zichzelf

en z'n eigen realiteit verloor.

Ja, hij was er dus niet compleet bij.

Hij begrijpt zelf niet eens meer volledig,

hoe hij in vredesnaam van punt A naar punt B is gegaan in zijn eigen hoofd.

Maar hier stuiten we dus heel hard op die onwrikbare muur van het institutionele systeem.

Waar het systeem bij dat schaap in de tuin vastliep

en de politie niets kon doen omdat er geen wet werd overtreden,

treedt de machine hier met volle kracht in werking.

Zij hebben nu wel een protocol.

Het rechtssysteem is er juist specifiek voor ontworpen

om dit soort grensoverschrijdingen zonder genade te cateren.

De rechter weegt wel eens waar de context van Karim,

zieken moeder en zijn stress,

maar trekt uiteindelijk een absolute grens.

Een politieagent belichaamt de veiligheid van de staat.

Het geweldsmonopolie.

Precies.

Dat geweldsmonopolie van de overheid mag simpelweg niet worden aangetast.

Ongeacht hoe zwaar jouw psychologische tunnelvisie op dat moment was.

De rechter maakt dat ook verbaal heel pijnlijk duidelijk.

Hij stelt, en ik parafraseer even.

Een paperclip is geen speelgoed.

Als je het op deze manier manipuleert en gebruikt

is het voor de wet een slag of steekwapen.

Er is gewoon nul ruimte voor de fluïde context van Karim z'n hersenen

in het hele juridische kader van het strafrecht.

En dat vertaalt zich direct en onherroepelijk in het vonnis.

De stilte in die rechtszaal wordt in de bron echt prachtig beschreven.

Je hoort alleen de pen van de rechter krassen op het papier.

Het vonnis ligt er ook echt niet om: tien maanden gevangenisstraf in totaal.

Hiervan zijn vier maanden voorwaardelijk.

Dat betekent dus in de praktijk dat Karim voor zes maanden van zijn leven.

Dat werkelijk wordt opgesloten.

Mits hij zich daarna natuurlijk goed gedraagt.

Ja, dat is een enorme impact.

Het voelt als een gigantische consequentie voor een object dat normaal gesproken

naar je een cent per stuk kost.

En de bron beschrijft het einde van de rechtszaak bijna cinematografisch.

Het is zo beeldend.

De rechter kijkt Karim aan en vraagt of hij het vonnis begrijpt.

Karim helemaal verslagen en moe knikt langzaam.

Hij zegt met een zachte stem.

Ja, meneer de rechter.

Twee agenten nemen hem dan mee.

Hier ziet het gewoon voor je gebeuren.

Je hoort het zachte geschuifel van zijn schoenen op de vloer van de rechtszaal.

Terwijl hij wordt weggeleid.

De agent met het litteken slaakt een diepe zucht, draait zich om en stapt naar buiten.

En op die grote zware houten tafel, pal onder die felle lampen.

Er ligt die ene opengebogen paperclip.

Eenzaam in het licht.

Het is eigenlijk het ultieme bewijsstuk van hoe snel context kan desintegreren.

Prachtig voorwoord.

Het is inderdaad een visueel ankerpunt voor alles wat we tot nu toe besproken hebben.

Het zijn twee werelden die hard botsen, de fragiele muren van de menselijke psyche

en de meedogenloze structuur van de staat.

Ja, helemaal samen gebouwd in één flinterdun stukje metaal.

Als we nu een stap achteruitzetten.

En deze twee...

Nou ja, ogenschijnlijk totaal ongerelateerde redditbronnen synthetiseren.

Aan de ene kant hebben we die serene achtertuin, met een verdwaald schaap.

En aan de andere kant die vormelijke rechtszaal met een geïmproviseerd steekwapen.

De contrasten zijn er door.

Zeker, maar de rode draad die hier dwars doorheen loopt.

Die draait eigenlijk volledig om de illusie van controle.

We bouwen fysieke schuttingen, om boerderijdieren netjes op een plek te houden.

En we bouwen hele dikke wetboeken om menselijke emoties en gedragingen

strak binnen de lijntjes te dwingen.

En in beide verhalen ontdekken we dus de gaten in die bouwwerken.

Bij het schaap zien we heel duidelijk hoe een rigide bureaucratisch systeem vastloopt

op pure onschuldige absurditeit.

De kaders van de politie zijn simpelweg niet geprogrammeerd voor

materie op de verkeerde plek zonder enige kwade opzet.

Terwijl bij Karim...

Ja, bij Karim zien we hoe de menselijke geest onder stress

zijn eigen interne kaders volledig loslaat.

Waarna het maatschappelijke systeem juist weer ontzettend hard

en onverbiddelijk terugslat om de orde te herstellen.

Wat dit voor jou als luisteraar betekent is best wel een confrontatie

de realisatie eigenlijk over de bubbel waarin we dagelijks leven.

Kijk eens even om je heen.

Gewoon op de plek waar je je nu bevindt.

Je bent omringd door allerlei structuren, regels en objecten.

Geloven we dat allemaal zo blind?

Absoluut.

We gaan er blindelings van uit dat het kopje op tafel

altijd gewoon een kopje blijft.

Dat de voordeur vreemden veilig buitenhoudt, dat ons eigen brein

altijd rationeel zal blijven reageren.

En dat die instituties ons zullen helpen als het mis gaat.

Maar ja, deze verhalen werken toch als een soort kleine schuurtjes

in dat perfecte decor.

Ze laten heel pijnlijk zien dat onze dagelijkse realiteit veel

poreuzer, absurder en potentieel ook gevaarlijker is

dan we onszelf wijs maken, toch?

In de daad.

We proberen ons hele leven zo krampachtig te scripten,

maar het leven en vooral onze eigen psychologie

improviseren gewoon en slaan genadeloos hard terug.

Dat is een hele mooie, een heel raken samenvatting

van de fragiliteit van onze context.

En weet je, dat brengt mij bij een laatste gedachte om dit gesprek mee af te ronden.

Daar kun je straks nog even rustig over nadenken.

Kom maar op, ik ben benieuwd.

We hebben het nu heel uitgebreid gehad over die anomalieën

en over stress.

Maar focus je nu eens puur op het meest triviale

alledaagse voorwerp dat op dit exacte moment binnen je eigen hand

bereik ligt.

Misschien een paperclip naast je toetsenbord of dat theelepel in je mouw?

En precies een uur later aan de muur.

Als een onnozel grasend schaap, een heel getraind politieapparaat

totaal kan verlammen omdat het buiten hun scripts valt.

En als een flinterdun stukje gebogen metaal,

iemand iemand met hele vrijheid voor een half jaar kan afnemen.

In hoeverre is de veiligheid?

En de betekenis van letterlijk alles om je heen dan

slechts een collectieve afspraak, een illusie,

waar we het simpelweg niet over hebben

zolang we allemaal weigeren het script los te laten.

Oef.

Dat is echt een fantastisch en best wel licht ontregelend perspectief

om vandaag mee af te sluiten.

We zijn je nog bedankt dat je weer met ons meeging op deze verkenning

op deze diepe duik onder de oppervlakte van onze dagelijkse realiteit.

Wat is weer nog genoeg?

Zeker.

We hopen dat je vanaf nu toch net iets anders naar je eigen tuin

en vooral je kantoorartikelen kijkt.

Blijf je verbazen, pas op voor cognitieve dissonantie

en wees je bewust van het script dat je onbewust elke dag volgt.

Graag tot de volgende.