elf elf, een rustig nummer · Slow Dutch morning

Een ochtend aflevering. Niet luisteren daar eens auto rijden.

Hallo en welkom bij hypnodutch. Het is maandag ochtend.

En als je nu live luistert of rond deze tijd, dan zie je misschien op een klok de cijfers 11-11.

Twee keer een ene. Een rustig symmetrisch getal. Een klein moment van stilte en patroonherkenning in je dag.

We gebruiken dit moment deze 11 minuten om die rust mee te nemen.

Een anchor van eenvoud voor de uren die komen gaan.

Het is geen magisch getal. Het is gewoon een getal. Een uitnodiging om even stil te staan.

En dat is precies wat we nu gaan doen. Welkom.

Zoek een plek waar je rustig kunt zitten of liggen. Een stoel aan de keukentafel, je bureaustoel, of misschien lig je nog even in bed.

Het maakt niet uit waar, zolang je maar comfortabel bent en je rug recht is, maar niet gespannen.

Voel hoe je voeten de grond raken. Of hoe je lichaam wordt ondersteund door de matras.

Laat je schouders een klein beetje zakken. Ontspan de spieren in je gezicht, rond je ogen, je kaken.

En adem dan rustig in door je neus. Voel de lucht je longen vullen.

En adem langzaam en volledig uit door je mond.

Alsof je een kaars uitblaast, maar dan heel zachtjes.

Nog een keer. Adem in en voel de stilte voor een tel. En adem uit.

Laat de spanning van de ochtend los. Een laatste keer heel bewust. Adem in, diep en kalm.

En adem uit. Met een zucht als je dat prettig vindt. Laat alles los.

Goed zo.

Het theme van vandaag is de rust van het getal 11. Twee strepen naast elkaar.

Zo simpel als het maar kan. Het is de eenvoud van een huisnummer op een rode bakstenen muur.

Nummer 11. Het is de parallelle lijn van een gracht en de kade.

Twee lijnen die samen een pad vormen. Vandaag nodigen we die eenvoud uit in je Nederland.

Geen ingewikkelde zinnen nodig. Geen perfecte constructies. Gewoon, simpele, duidelijke taal.

Twee woorden die naast elkaar staan en betekenis maken. Zoals dank je. Of graag gedaan.

De rust van 11. Elf is de rust van weten dat eenvoud ook communicatie is.

Dat je niet hoeft te zoeken naar het meest complexe woord. Het meest directe woord is vaak het beste.

Net als twee rechte lijnen. Helder en duidelijk. En terwijl je hier rustig zit.

Met je ogen gesloten, herhalen we een paar zinnen. Laat ze binnenkomen zonder oordeel.

Ze zijn voor jou. Voor dit moment. De eerste affirmatie is, ik mag vandaag eenvoudige woorden gebruiken.

Ik mag vandaag eenvoudige woorden gebruiken. Ik mag vandaag eenvoudige woorden gebruiken.

Ik mag vandaag eenvoudige woorden gebruiken. De tweede affirmatie gaat over aandacht.

Over het opmerken van de kleine dingen. Ik ben iemand die kleine details opmerkt.

Ik ben iemand die kleine details opmerkt. En de derde affirmatie gaat over groei.

Stap voor stap. Lijn voor lijn.

Mijn Nederlands groeit. Stap voor stap. Mijn Nederlands groeit. Stap voor stap.

Mijn Nederlands groeit. Stap voor stap. Mijn Nederlands groeit. Stap voor stap.

Laat deze woorden rustig landen. Ze zijn een intentie voor de dag. Een zachte herinnering.

Stel je nu voor dat je later vandaag, misschien rond lunchtijd, een kleine wandeling maakt.

Je loopt door een rustige straat met van die typisch Nederlandse klinkers onder je voeten.

De zon schijnt en maakt de bakstenen van de huizen warm. Je voelt een lichte bries.

Je aandacht wordt getrokken door de huisnummers.

9, 10 en dan 11. Een simpel wit bordje met een zwart cijfer.

Je staat er even bij stil. 11, twee lijnen. Je denkt aan dit moment. Vanochtend om 11, 11.

Je merkt op hoe het licht op het bordje valt. Je ziet een klein krasje in de verf.

Een detail, en je voelt een moment van kalmte. Je hoeft niets te doen. Niet te zeggen.

Alleen maar opmerken. Je ademt in en de geur van de stad van de lente komt binnen.

Je ademt uit en je loopt verder. Je hebt een klein rustig moment voor jezelf gecreëerd.

Gewoon door iets simpels op te merken. Een patroon in de wereld om je heen.

En stel je nu een ander moment voor. Later op de middag. Je zit in een café.

Er is zacht geroezemoes om je heen. Het geluid van kopjes op schotels.

Een koffiemachine die sist. Je hebt een kopje koffie of thee besteld.

Je kijkt naar de stoom die opstijgt. De ober komt langs om af te rekenen.

Hij of zij noemt het bedrag. Je pakt je portemonnee en je betaalt.

Je wilt iets zeggen. Misschien wil je een ingewikkelde vraag stellen over het menu.

Of een grap maken. Maar je herinnert je de eenvoud van elf.

Twee simpele lijnen. Je kiest voor eenvoudige woorden.

Dank u wel. Zeg je. Het was lekker. De woorden komen er rustig en duidelijk uit.

De ober knikt vriendelijk. De communicatie is geslaagd.

Het was helder. Het was genoeg. Je voelt geen druk om indruk te maken.

Je voelt de rust van duidelijke, simpele taal. Je neemt nog een slok van je drankje en kijkt naar buiten.

Naar de mensen die voorbij fietsen. Een moment van tevredenheid.

En nu terwijl je bewust wordt van de geluiden om je heen.

Hier in de kamer waar je bent.

Breng je de aandacht langzaam terug naar je lichaam.

Voel het gewicht van je voeten op de vloer. Beweeg je tenen een klein beetje.

Voel je handen waar ze ook rusten. Beweeg zachtjes een vinger.

Word je bewust van de stof van je kleding op je huid.

Neem de eenvoud van het getal 11.

Die twee rustige lijnen als een anker voor vandaag.

Als je je overweldigd voelt, denk dan aan die twee strepen.

Simpel. Duidelijk. Stap voor stap.

Adem nog een keer diep in.

Vul je longen met nieuwe energie voor de dag. En adem uit.

En als je er klaar voor bent, open je rustig je ogen.

Klaar voor de dag die voor je ligt.

En stel je nog een laatste moment voor aan het begin van de avond.

Je bent in de supermarkt om een paar dingen te halen voor het eten.

Het licht is helder. De geluiden zijn bekend.

Het piepje van een scanner, het rammelen van een winkelwagentje in de verte.

Je voelt de coole lucht uit de vriesvakken.

Je hebt je spullen en je loopt naar de kassa's.

Je kijkt omhoog naar de digitale bordjes boven de rijen.

Kassa 9 is bezet. Kassa 10 is gesloten.

En daar kassa 11 is open. Een lachende medewerker wenkt.

Je legt je boodschappen op de band. Een pak melk, een brood, een paprika.

Simpele dingen.

De kassière scant je producten met een rustig ritmisch gebaar.

Piep, piep, piep. De geluiden zijn voorspelbaar.

Kalm. Ze stelt je een vraag.

Wilt u er een tasje bij? Of het bonnetje misschien?

Je had al een tas bij je.

Je hoeft geen lange uitleg te geven.

Je hoeft niet te stotteren over een ingewikkelde zin.

Je glimlacht en zegt simpelweg:

Nee dank je, ik heb er al een.

De woorden zijn helder, vriendelijk, genoeg.

Je betaalt, pakt je spullen in en zegt, fijne avond.

En je krijgt een fijne avond terug.

Weer een moment waarop eenvoud de beste keuze was?

Een verbinding gemaakt met een paar simpele duidelijke woorden.

3 momenten op je dag.

De straat, het café, de supermarkt.

3 keer de herinnering aan de rust van elf.

De rust van weten dat je niet hoeft te presteren in elke zin.

Dat aanwezig zijn genoeg is.

En met dat gevoel van kalme aanwezigheid, brengen we de aandacht nu volledig terug.

Terug naar de kamer waarin je bent.

Naar de stoel of het bed dat je ondersteunt.

Voel heel bewust het contact van je voeten met de vloer, of met de deken.

Beweeg je tenen, heel langzaam.

En voel de spieren in je voeten en enkels zachtjes wakker worden.

Breng de aandacht dan naar je handen.

Voel de textuur van de stof waar ze op rusten.

De temperatuur van de lucht op je huid.

Beweeg nu je vingers.

Misschien kun je je duim en wijsvinger even tegen elkaar drukken.

Alsof je de twee lijnen van het getal elf even vastpakt, dit is jouw anker.

Een klein, fysiek gebaar dat je op elk moment van de dag kunt doen.

Een stille herinnering aan eenvoud en duidelijkheid.

Adem nog een keer diep in.

En voel hoe de lucht je vult met frisse,

heldere energie voor de rest van de dag.

En terwijl je uitademt, laat je alle overgebleven slaperigheid los.

Welkom terug.

Volledig hier, volledig nu.

Klaar voor een prachtige dag.

Dit was hypnodutch.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.