B1 Dutch - SS377 - Grootste nationale volkstelling ter we… (Ben) - Learn Dutch

stroopwafel zoet worden.

Nou, Ben zat vanavond niet thuis, maar in het kleine buurt atelier achter de sporthal van

docken.

Tussen stapels papier, een ronkende kopiermachine en een tafel vol stiften die allemaal net niet

deden wat je wilde.

Er hingen mengsel van lijm en vers gedrukte inkt in de lucht.

Zo'n geur waarbij je meteen denkt, hier wordt iets gemaakt.

Hij kwam eigenlijk alleen een poster drukke voor het buurtveest, maar hij bleef hangen omdat

mensen er gezellig door elkaar praten.

Ben had net een slok mun tegenomen toen hij, zoals zo vaak een gratis krantje van de stoelpakten

om de krant te lezen.

Hij wilde gewoon even zijn hoofdleeg maken.

Achteraf gezien was dat naief, want nieuws blijf nieuws, het kruip toch je gedachten

in.

Zelfs als je alleen maar letters wilt kijken.

Hij voelde zich best goed vandaag, een beetje trots zelfs, poster bijna af, handen, lekker

fies van de inkt.

Dit is het, dacht hij nog.

Jo, precies op dat moment riep Agnoli die de radio hoek beheerde, vanaf een kruk.

Hey Ben, luister eens, en ons heeft iets groot.

India begint met de grootste volkstelling ter wereld.

Ze tikten op haar telefoon en zetten het geluid harder.

Een stem vertelde over miljoenen mensen die geteld worden, formulieren, controle en hoe

ingewikkeld het is in zo'n enorm land.

Ben fronsten.

Een volkstelling, dat is toch gewoon tellen wie waar woont?

Bijna, zij Agnoli en ze grijnsten, maar het is ook macht, planning, geld, alles.

Als je niet meetelt, tell je soms niet mee.

Ze zij het rustig, maar haar ogen stonden scherp.

Aan de snijdavol stond ook kees, met een niet-machine in zijn hand als of het een microfoon

was.

Ik raak al de telkwijd bij mijn socken, zij hij.

Laat staan bij een heel land.

Kom op zeg, dat is net proberen alles sprinklers op één boodram te tellen.

Ben lachten, maar voelde ook iets knagen.

Hoe doe je dat praktisch?

Je kan toch niet bij iedereen aanbellen, aan jullie wees naar een velpapier.

In India gaan ze soms echt langs de deuren met teams, en met data, en met regels, en ondertussen

moeten mensen vertrouwen hebben dat het goed gaat.

ze kijkt even naar Ben.

Mijn oma zei altijd, je naam op papier is een soort sleutel, dat kwam goed uit, want Ben

had net een stapel kleine stickers laten printen voor de poster.

Genummer de vakjes, zodat vrijwilligers zich konden inschrijven.

Kees pakte er één en plakte hem op zijn voorhoofd.

Kijk, ik ben nummer 17 van Dockum, zij hij plechter.

Officieel geregistreerd, iedereen schoot in de lach, ben kijk naar die gekke sticker en dacht

ineens aan zannen, die ooit met een ove chipkaart zat te draaien, tussen haar vingers

op een harde houten bank helemaal in haar eigen hoofd.

En aan lieken, die op het water zat, met een papieren beker te chocoladen melk, als of dat

haar anchor was, kleine momenten, maar ze bleven hangen, Ben haalde diep aadem, weet je,

zij hij.

Zullen we naar het drukken een terrasje pakken, gewoon even zitten, niet tellen, alleen praten

aan jullie knikten.

Goedplan!

En terwijl de kopiermachine weer begon te brommen, voelde Ben iets simpels maar groot.

Als je elkaar ziet, echt ziet, dan ben je al begonnen met tellen.

Lekker bezig.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen, tot morgen.