Playmobil Reclame in een Oude Donald Duck

Het is zaterdagochtend.

Rick zit op de bank met een kop koffie.

De koffie ruikt lekker.

Het is een warme, bruine geur die door de kamer zweeft.

Op tafel ligt een oude Donald Duck.

Het is nummer 46 uit 1993.

Rick heeft hem gevonden op zolder.

Het papier voelt een beetje stoffig.

Als hij de bladzijden omslaat, hoort hij een zacht geritsel.

Buiten schijnt de zon door het raam.

De kamer is licht en rustig.

Rick slaat de pagina om.

Hij ziet een advertentie van Playmobil.

De kleuren zijn nog steeds mooi.

Er staat een plaatje van een ridderkasteel.

Op de achtergrond staat een grote rode zon.

De ridder heeft een zilveren harnas en een rode cape.

Rick kijkt naar de prijs: 39,95 gulden.

Hij lacht zachtjes.

Hij denkt aan vroeger.

Toen was alles anders.

De gulden bestaat niet meer.

Maar de herinnering is nog heel sterk.

'Wat lees je?' vraagt zijn vrouw Ans.

Ze komt de kamer binnen met een kopje thee.

De thee ruikt naar citroen.

Ze zet het kopje voorzichtig op tafel.

'Ik keek even in deze oude Donald Duck,' zegt Rick.

'Kijk, deze reclame.

Ik had dat kasteel vroeger.

Ik weet het nog goed.

Ik was tien jaar.

Ik had lang gespaard.' Ans kijkt over zijn schouder mee.

'Wat een mooie kleuren,' zegt ze.

'En wat een andere tijd, hè?

Alles was toen anders.' Rick knikt.

'Ja.

Ik herinner me dat ik de hele week naar de winkel ging om te kijken of het kasteel er al was.

De winkel rook naar hout en speelgoed.

Ik vond het heerlijk.

Ik liep dan langs de schappen en keek naar alle dozen.

Soms mocht ik even voelen aan een doos.

Dat was al bijzonder.' Hij zucht.

'Weet je, ik heb dat kasteel nog steeds.

Het staat op zolder in een doos.

Samen met de andere Playmobil spullen.

Ik heb het nooit weg kunnen doen.

De doos is een beetje stoffig, maar het kasteel is nog heel.' Ans glimlacht.

'Misschien moeten we het weer tevoorschijn halen.

Voor de kleinkinderen.' Rick kijkt naar de advertentie.

'Ja, dat is een goed idee.

Dan kunnen zij ook spelen met het kasteel.

Net als ik vroeger.

Ik was altijd de ridder.

En jij was de jonkvrouw, weet je nog?' Ans lacht.

'Ja, dat weet ik nog.

We speelden urenlang.' Hij sluit de Donald Duck en legt hem voorzichtig op tafel.

Buiten schijnt de zon.

Rick voelt zich warm van binnen.

Het is fijn om terug te denken aan vroeger.

En het is nog fijner om te weten dat het speelgoed nog een leven heeft.

Hij kijkt naar Ans.

Zij kijkt naar hem.

Ze zeggen niets, maar ze begrijpen elkaar.

'Kom,' zegt hij, 'laten we naar zolder gaan.

Ik wil dat kasteel zien.' Ans pakt zijn hand.

Samen lopen ze naar de trap.

De ochtend is nog jong.

En de herinneringen zijn nog levendig.

Rick voelt de stof van de Donald Duck nog aan zijn vingers.

Het is een fijn gevoel.

Hij is blij dat hij de oude strip heeft bewaard.

Soms is het goed om even terug te kijken.

Dan zie je pas hoeveel moois je hebt.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.