B1 Dutch - SS379 - Luistersessie terug in platenzaak (Ruben zoekt rust) - Learn Dutch

Nou, Ruben had zichzelf vanmiddag een cadeautje belooft.

Eva alleen zijn met muziek. Niet via zo'n slimmenspeeker die overal doorheen kletst, maar met echte knoppen en echten stilte eromheen.

Hij liep door het zeeheldenquartier, langs etelacius met planten en tweede Hans jassen.

En hij hield zijn telefoonlaag omdat hij anders toch weer einde loos zou scrollen. Bij een kiosk bleef hij hangen.

Hij deed als of hij alleen wat kouw gomwilde, maar eigenlijk stond hij de koppend te lesen.

De man achter de toonbank schoof een krant naar voren.

Neem maar mee, jongen. Jij hebt zo'n blik van.

Ik wil nieuws, maar niet te veel. Ruben grinnekte.

De krant lezen dat dit hij vroeger vaker, toen alles nog niet pipte.

Hij sloeg hem open en zag een stukje van de NOS over luistersessies in plaatsen zaken,

weer samen een album vroeg luisteren. Ruben voelde meteen zo'n jeug in z'n handen.

Niet van stress, meer van zin. Jo, en toen kwam het zo uit dat hij net langs een platen zaak moest,

die hij alleen kende van een sticker op een lantaarnpaal.

Vineel en koffie, kom binnen.

Binnen roken het naartarton, vers gemalen bonen en een beetje naar wie er ook.

Als of iemand zijn goede bedoelingen had aangestoken.

Achter de toenbank stond een vrouw met een knot en een t-shirt met zaid-a-lam-zaid-e-b.

Luistersessie vanavond, zij ze als of ze zijn gedachten had afgeluisterd.

Nieuw album, nog niet online, alleen hier.

Ruben zij, dat klinkt als verboden lekker.

Bijna lacht ze.

We zeggen eigenlijk ouderwets lekker.

En ja, je moet wel je mondhouden tijdens het luisteren.

Een jongen met een pet fluisterde, dat wordt lastig.

Ik praat normaal zelfs tegen een magneetron.

Ze gingen in een kring zitten op kussens.

Er stond één grote platenspeler op een houten kist.

Iemand zet de kopjes klaar, iemand anders legde een schaal stroop waafels neer als of het een of er was.

Ruben dacht even aan Ben.

Die laatst niet thuis zat, maar in dat buurt atelier achter de sporthall in Dockham.

Deze stapels papier en een ronkende machine.

En aan Gerrit, hierom de hoek, met een doos vol belletjes voor twee wielers.

Omdat hij alles in geluiden hoorde.

Misschien is dit ook zo'n geluid, dacht Ruben.

De naadzakte.

Eerst alleen gekraak, toen een bast die je in je rib bevoelde,

als of iemand zachtjes op de deur van je borst kloppte.

En toen gebeurde het.

Een klein hondje, dat blijkbaar bij de winkel hoorde, begon mee te huilen op precies de hoge tonen.

Niet vals, maar fanatiek.

Iedereen probeerde niet te lachen, maar ja, kom op zeg.

De vrouw achter de toombankzisten, stil, terwijl haar ogen zelf ook lachten.

Voor achteraf gezien maakte dat hondje het perfect.

Na de laatste track bleef het even stil en toen zei Ruben, ik snap het nu.

Je hoort meer als je samen luistert, de jonge met de pet knikten.

En je praat minder, omdat iedereen je aankijkt.

Ruben zei, nou dat is dus sociale controle, maar dan met een beat eronder.

Buiten beslot hij geen een terrasje pakken.

Hoe wel hij daar, normaal voor te porren is.

Hij liep gewoon door, met dat album nog in zijn hoofd.

Alsof hij een geheim bij zich droeg.

En zoals zo vaak dacht hij, sommige dingen hoef je niet te bezitten om ze te voelen.

Dit is het, zij hij zacht en hij meende het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer klaarstaan voor interactief oefenen.

Tot morgen.