Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

Een duur stukje computerbedrijf

Op dinsdagavond zat Nora al in ons lokaal in Den Haag.

Haar rode jas hing nog nat over een stoel.

Buiten tikte de regen hard tegen het brede raam.

Ik zette twee koppen thee op de houten tafel.

Als leraar begin ik de les graag met een gesprek. ‘Je kijkt zo verbaasd,’ zei ik tegen haar.

Nora wees naar een bericht op haar telefoon. ‘Ik heb iets gelezen over een Amerikaans bedrijf.

Mensen betalen veel geld voor een klein stukje ervan.

Maar wat kunnen ze met zo'n stukje doen?’ Op dat moment kwam ook haar klasgenoot Daan binnen.

Hij zette zijn tas neer en keek naar onze thee. ‘Is er nog iets warms voor mij over?’ vroeg hij.

Ik gaf hem een kop en een koekje.

Daarna gingen we samen naar het bericht kijken.

Het ging over Anthropic, een bedrijf dat slimme computerprogramma's maakt.

Zulke programma's kunnen bijvoorbeeld vragen beantwoorden en teksten schrijven.

Sinds die dag konden mensen kleine stukjes van het bedrijf kopen.

Elk stukje had een prijs, net als andere dingen.

Alleen kon die prijs tijdens de dag steeds veranderen. ‘Krijg je dan een stukje computer mee naar huis?’ vroeg Daan.

Nora lachte en schoof het bord met koekjes naar hem. ‘Dat zou lastig worden in jouw kleine kamer.’ Ik tekende een groot vierkant op een vel papier.

Daarna verdeelde ik dat vierkant in twintig kleine vakken. ‘Stel dat dit hele vierkant het bedrijf is,’ legde ik uit. ‘Met één vakje bezit je een heel klein deel.

Je mag daarom niet zomaar een computer komen uitzoeken.

Je hebt wel geld betaald voor dat kleine deel.

Later kun je het misschien weer aan iemand verkopen.’ Nora las de bedragen langzaam voor vanaf haar scherm.

De eerste prijs was vastgesteld op drieëntachtig dollar per stukje.

Toen de verkoop begon, betaalden mensen ongeveer honderdelf dollar.

Aan het einde van de dag was het 97,17 dollar.

Er waren dus flinke verschillen binnen een paar uur.

Daan had ondertussen drie bedragen op het bord geschreven.

Hij bleef even stil naar de witte cijfers kijken. ‘Als ik voor honderdelf dollar had gekocht, was ik minder blij.’ ‘Ja,’ antwoordde Nora. ‘Maar iemand anders heeft minder betaald.

Voor die persoon ziet dezelfde dag er anders uit.’ Ik knikte en schonk nog wat warme thee in.

Op straat reed een tram met piepende wielen voorbij.

Even zei niemand iets, behalve Daan tegen het koekjesbord. ‘Jij bent gelukkig nog steeds gratis,’ zei hij zacht.

Nora moest lachen en nam zelf het laatste koekje.

Daarna wilde ze weten waarom zoveel mensen wilden kopen.

Ik vertelde dat veel mensen grote plannen met zulke programma's hebben.

Ze hopen dat het bedrijf later meer geld verdient.

Daarom wilden ze nu al een klein deel bezitten.

Maar niemand weet precies hoe het verder zal gaan. ‘Mijn broer gebruikt zo'n programma voor moeilijke brieven,’ vertelde Nora. ‘Dat heeft hem vorige week veel tijd gescheeld.

Toch moest hij een paar zinnen zelf veranderen.’ Daan had juist een vreemd antwoord op een reisvraag gekregen.

Volgens het programma kon hij met de trein naar een eiland.

Alleen lag er helemaal geen spoor naar dat eiland.

We besloten voor volgende week een kleine proef te doen.

Iedereen zou een computerprogramma om een eenvoudig recept vragen.

Daarna zouden we controleren of de stappen echt klopten.

Daan wilde weten of er ook koekjes bij mochten. ‘Alleen als jij ze bakt,’ zei Nora meteen.

Aan het einde pakte Nora haar telefoon weer op.

Ze zou het bericht vanavond nog eens rustig lezen. ‘Nu begrijp ik de bedragen een stuk beter,’ zei ze. ‘Maar morgen koop ik gewoon brood voor mijn lunch.’ Daan trok zijn jas aan en deed zijn tas dicht.

Buiten was het droog en glom de stoep onder de lampen.

Ik zwaaide hen na en voelde me tevreden over onze les.

Tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause