Vragen zonder antwoorden

Lars werkte al drie jaar als filmkriticus voor een klein online tijtschrift.

Het was niet zijn lang gekoesterde droom geweest.

Hij had eigenlijk schrijver willen worden, maar achteraf gezien was het een perfecte baan voor iemand die van films hield en graag zijn mening gaf.

En dat laatste deed hij heel goed.

Op een donderdag middag zat Lars achter zijn bureau.

Toen hij een e-mail kreeg van zijn hoofdredakteur Sophie.

Nieuwe opdracht stond er.

Ga kijken naar laatste bestemming en schrijf er iets over.

Lars vrondste zijn wijkbrouwen.

De naam kende hij niet, maar dat kwam goed uit.

Hij had toch al een vrij middagje gepland.

In de bioskoop aangekomen pakte hij snel een zak popcorn en zogt zijn stoel op.

Hoeveel hij normaal gesproken altijd onderzoek deed voor een film had hij deze keer besloten toch maar blanco te gaan.

Dat was zijn eerste fout.

De film begon Lars herkende het verhaal omiddellijk.

Een groep jongeren ontsnapt aan een ramp, maar daarna gaat het miss heel erg miss.

Op creatieve manieren Lars leunde achterrover en dacht dit ken ik ergens van.

Helfverwege de film zag hij de naam van de regisseur in beeld verschijnen.

Hij knep zijn ogen samen, was dat niet dezelfde man die verliefd op Amsterdam had gemaakt en verliefd op de zomer.

En nog vier andere romantische komedisch met verliefd op in de titel.

Lars stopte zijn notitieblokje in zijn zak en starden naar het scherm, waarop dat moment iemand op dramatische wijze werd geraakt door een valende landtaarnpaal.

Daarom voelde de film zo anders.

Hoeveel de zennis technisch goed waren gemaakt.

Misten er iets.

Of misschien was er juist te veel, namelijk een regisseur die duidelijk meer thuis was in zachte kussen lichten en verliefde blikken dan in horror zennis.

Na de film belden hij Sophie meteen op.

Heb je geweten wie de regisseur is?

Vroeg hij.

Ja, zij ze.

Daarom stuurde ik jou.

Lars, zuchte.

Hij liep naar buiten, waarhet natuurlijk regende.

Want wanneer regende had niet in Nederland.

En besloten een terrasje te pakken, onder een luifel.

Met een kop koffie en zijn notitieblok begon hij te schrijven.

Zijn recensie begon zo.

Laatste bestemming is een eerbetoon aan een klassieker.

Of misschien is het een waarschuwing.

Het doorzettingsvermogen van de regisseur om buiten zijn comfortzone te stappen.

Is de moeite waard om te zien.

Ook alvraag je je soms af.

Of er een adertje onder het gras zit.

Namelijk.

Dat niemand hem heeft verteld.

Wat voor film hij eigenlijk aan het maken was.

Hij sturde het op.

Sophie sturde een reactie terug.

Een duimpje omhoog.