B1 Dutch - SS198 - Mijn eerbetoon aan de domtoren - Learn Dutch

Hij was dol op de domtoren, de hoogvlieger van de stad.

Deze toren was zijn muzen, zijn inspiratiebron, na maanden van renoveren,

waren eindelijk de steigers van de toren verwijderd.

En hoeveel mensen de toren nu zagen in zijn volle pracht en praal, zag hij iets anders.

Hij zag een kanvas, klaar om vastgelegd te worden, in alle mogelijke weersomstandigheden, mist, regen,

sneeuw en zelfs de opkommende maan. Hij wilde het allemaal vastleggen.

En dus begon hij aan zijn missie van Rot naar herlopend, altijd met zijn camera in de aanslag.

Achteraf gezien was het een zware taak. Het weeromslug vaak en onverwacht.

Maar zijn doorzettingsvermogen was ongevenaard. Het was koud, het was nat, maar dat kwam goed uit.

De toren was op zijn mooist als het weer op zijn slechtst was.

Op een dag, toen hij midden in een sneeuwstorm stond, vroeg een voorbijganger hem, waarom doe je dit?

Het lijkt wel een onmogelijke missie. De man glimlachten, kijk op naar de toren en zij,

omdat het de moeite waard is. En ondanks alle uitdagingen, de kou, de regen en de sneeuw,

bleef hij doorgaan. Hij was vastberaden om zijn missie te volbrengen, hoe wel er zeker een adertje

onder het gras zat. Het was een ene zame taak vaak in het donker en in de kou, maar hij was bereid om

de prijsten betalen. Hij was een underdok, een outsider, maar hij was vast besloten om zijn drom

te realiseren. En toen, na maanden van hard werken, was zijn projectvoltoid. De foto's waren

prachtig elke foto tonen de domtoren in een ander licht, in een andere sfeer. Ze waren een

eer betoon aan de toren, maar ook aan zijn doorzettingsvermogen en passie, hij had het gedaan,

hij had zijn drom gerealiseerd. En hoe wel hij moe was, was hij ook blij. Hij had het gevoel dat hij

iets groot had bereikt. En dus terwijl hij naar de toren kek, nam hij een welverdiende

pauze. Hij besloot om een terrasje te pakken, om te vieren wat hij had bereikt. En terwijl hij daar zat

met een kop koffie in zijn handen, kijk hij op naar de toren. Hij had zijn drom gerealiseerd,

hij had zijn missie volbracht en hij wist dat het de moeite waard was geweest. Want hoe wel de toren altijd

hetzelfde bleef, had hij het vanuit zoveel verschillende hoeken en in zoveel verschillende wereldomstandigheden

vastgelegd, dat het nu meer dan ooit zijn persoonlijke eer betoon aan de domtoren was.