Een Dag bij het Meer

Het is een warme zomerdag.

Marco en zijn zoon Luca zijn op vakantie in Italië.

Ze zijn bij het Comomeer.

Het meer is groot en blauw.

Het water ziet er mooi uit.

De zon schijnt fel en de lucht is helder.

Er zijn geen wolken te zien.

Het gras ruikt fris en groen.

Marco voelt de warmte van de zon op zijn huid.

Marco is 45 jaar oud.

Hij komt uit Nederland.

Luca is tien jaar oud.

Hij heeft bruine ogen en kort haar.

Ze zijn blij samen.

Luca lacht en rent over het gras.

Marco kijkt naar hem en glimlacht.

Hij denkt aan thuis, aan de regen in Nederland.

Hier is het anders, beter.

Marco zet zijn tas neer op het gras.

Hij pakt twee flessen water.

Hij geeft er een aan Luca.

"Hier, drink maar," zegt Marco.

Luca drinkt snel.

Het water is koud en verfrissend.

"Dank je, papa," zegt hij.

Marco drinkt ook.

Hij voelt zich ontspannen.

Het meer is rustig.

Er zijn andere mensen op het strand.

Kinderen spelen in het water.

Ze roepen en lachen.

Een vrouw leest een boek.

Ze zit onder een parasol.

Een man eet een ijsje.

Het is vanille en aardbei.

Luca kijkt ernaar.

Hij wil ook een ijsje, maar hij zegt niets.

Luca loopt naar het water.

Hij wil zijn voeten nat maken.

Het water is koud.

"Papa, het water is koud!" roept hij.

Marco lacht.

"Ja, het is een meer, geen zwembad!" Luca voelt het zand onder zijn voeten.

Het zand is zacht en warm.

Luca loopt verder het water in.

Het water komt tot zijn knieën.

Het voelt fris en nat.

Dan glijdt hij uit.

Zijn voet glijdt over een gladde steen.

Hij valt in het water.

Hij kan niet goed zwemmen.

Hij roept om hulp.

"Papa!

Papa!" Zijn stem klinkt bang.

Marco hoort zijn zoon roepen.

Hij staat snel op.

Zijn hart klopt hard.

Hij rent naar het water.

Hij gaat het water in.

Het water is koud en het stroomt snel.

Marco voelt de kracht van het water.

Hij wil Luca pakken.

Hij ziet Luca's armen in het water.

Marco zwemt naar Luca toe.

Hij pakt zijn arm.

Maar het water is sterk.

Marco heeft moeite.

Hij roept ook om hulp.

"Help!

Help!" Andere mensen op het strand horen hem.

Ze kijken op.

Een jonge man staat op.

Hij rent naar het water.

Hij is een goede zwemmer.

Hij zwemt snel naar Marco en Luca.

Hij pakt Luca vast.

Hij brengt hem naar de kant.

Luca hoest en snakt naar adem.

De jonge man legt hem op het gras.

Luca is veilig op het strand.

Hij huilt een beetje.

Hij is nat en koud.

Zijn tanden klapperen.

Een vrouw geeft hem een handdoek.

"Gaat het?" vraagt ze.

Luca knikt.

"Ja, maar waar is papa?" Hij kijkt naar het water.

De mensen kijken naar het water.

Marco is er niet meer.

Het water is donker.

De golven zijn stil.

Iemand belt het alarmnummer.

Er komen mensen met een boot.

Ze zoeken in het meer.

De motor van de boot maakt een zacht geluid.

Na een tijdje vinden ze Marco.

Hij is niet meer in leven.

De mensen op het strand zijn stil.

Ze fluisteren.

Luca huilt hard.

Hij roept: "Papa!

Papa!" Zijn stem is schor.

Een vrouw gaat naast Luca zitten.

Ze pakt zijn hand.

Ze zegt niets.

Ze is gewoon bij hem.

Luca voelt haar warme hand.

Het is rustig op het strand.

De zon gaat langzaam onder.

Het meer is nu oranje en rood.

De kleuren zijn mooi.

Het is een mooie avond.

Maar het is ook een heel moeilijke avond.

De vogels vliegen naar hun nesten.

Luca kijkt naar het water.

Hij denkt aan zijn vader.

Zijn vader was er altijd voor hem.

Hij denkt aan het lachen van zijn vader.

Aan de warme knuffels.

Dat vergeet hij nooit.

Hij voelt de handdoek om zich heen.

Het is koud, maar de herinnering is warm.

Dit verhaal is gebaseerd op een echt nieuws.

Een Nederlandse man probeerde zijn zoon te helpen in het Comomeer.

Dat is een groot meer in Italië.

De man overleed.

Zijn zoon leeft nog.

Tot de volgende keer.