Verdieping: 6 t/m 9 november

Stel je voor, je loopt straat en je ziet iemand in het openbaar een vlag op de grond.

Ja, en niet zomaar een vlag, maar de Duitsenvlag.

Precies. Vlak voor een belangrijk groot gebouw.

En echt uit puren politieke woede zeg maar een keiharder, daad van opleuk protest.

Klopt.

En dan hoor je de reactie van de toestrouwers en het kf verder op.

Je verwacht een politieke discussie, toch?

Dat zou je wel verwachten, ja.

Maar in plaats daarvan zeggen ze zo iets van, oh wat raar, ik ga eigenlijk nooit spullen

weg, want bewaar om mijn boeken.

Het is echt.

Het is zo absurd.

Vandaag ontleden we dus die hilarisen, maar ook diep menselijke manier waarop wij onbegreipelijk

wereld nieuwsvelderen.

Welkom bij onze verkening van de menselijke psychen.

We duiken vandaag in twee hele interessante transcripties.

Ja, geen grote politieke debatten vandaag, maar echt van die ruwen alle dag zich gesprekken

tussen gewone mensen.

En waarom doen we dit?

Nou, voor jou, degene die nu luistert, is dit ontzend relevant, want wat we vandaag bespreken

laten zien, hoe we allemaal nieuws reduceren tot wat er op dat moment in onze koffie moks

zit.

Het is echt een ongekend boeiende kestaar die voor iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd

is ingedragd.

In het eerst gesprek zien we een groepje reageren op de steigende kosten van een lokaal evenement.

En in de tweede bron kijken we dus naar dat bizarre incident met die vlag.

Ja, en wat deze teksten zo waardevol maakt, is dat ze echt bloot leggen hoe wij omgaan

met informatie die ons wereldbeeld, nou ja, verstoort eigenlijk.

Laat we direct in die eerste situatie springen.

We luisteren mee met Rick, Sophie en Dan.

Ja, het gaat daarover de televisieprogramma de passion.

En voor de duidelijkheid is om schrijven dit in de bron heel beknopt als een programma over een

mannen en een ezel, met zingende mensen erbij.

Een hele specifieke samenvatting ja.

Ja, prachtig toch.

Waar het probleem in hun gesprek draait om verandering.

Rick vertelt dat het programma altijd gratis te bekijken was.

Dat was een vast geven voor ze.

Exact.

En Dan, die hactor vol enthousiast moet win.

Want voor een jaar heeft hij blijkbaar voor het TV uit volle borst mee gezongen over die ezel.

Maar nu komt de klap.

Het event is verplaatsd naar het kleine dorp Oatmarsem.

En het kost nu gewoon geld om aan het kijken.

Ja, en ze zeggen er nog specifiek bij dat het best makkelijk te bereiken is met het rein.

Maar dat maakt ze eigenlijk helemaal niks uit.

Nee, de reactie van de groep is echt heel veel zegt.

Er is werkelijk geen enkel moment van overweging.

No.

Ze bespreken niet eens of de prijs misschien best redelijk is, of dat een trein reis naar Oatmarsem

eigenlijk best een leuk uitje kan zijn.

Er volgt gewoon een unenieme weigeling.

Ze blijven lekker thuis.

Precies.

En sociologisch gezien zie je hier dus de omilijke afbrokeling van zo'n gemeenschapsgrie te

wel.

Zo draadermprijskaartje aan hangt, is het klaar.

Het is eigenlijk als of het bankje in je favoriete openbare park ineens een pinautomaatheft

geregen.

Ho, dat zijn heel goeie vergelijking.

Ja, toch?

Je zit er al jaren elke zonder gratis de eentjes te voeren en op een staat er een bordje

met zitten kost een euro.

En zelfs dat je die euro prime kunt missen?

Precies.

Het voelt gewoon als een fundamentele inbruik.

Het was van ons allemaal.

Je wijger dan gewoon uit principe te betalen en je gaat wel op je eigen bank in de wonkamer

zitten.

En wat je beschrijft raakt dan het concept van publieke versers, commercialeruimtes of ervaringen

in dit geval.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, zo dra een publiek goed gekomensialiseerd wordt, veranderd onze psychologische relatie de mee

compleet.

Het gaat van ons naar hun product.

Ah, ja.

En die frictions dorgden voor dat mens zich instinctief terugtrekt in zijn eigen kokon.

En in die kokon ontbrekt het ze aan niets, blijkt we uit de transcriptie.

De wonkamer is hun ultieme festing.

Zeker weten.

Rick en Sophie benadruk ook heel duidelijk waarom ze wijger dat gaan.

Want het duist het koffie gratis is.

Ze hebben het uit schoonkoekjes liggen.

Ze bouwen letterlijk een muur van suiker en kaffeïen om zich heen om het grote boze nieuws

buiten te houden.

Omdat die binnenwiel het volledig gecontroleerd is, weet je, die commercialisering van de

passion, veroorzaakt een soort machteloosheid.

Je hebt geen invloed op ootmarsem, geen invloed op de prijs.

Nee.

Maar in je eigen wonkamer behoud je de volledige controle.

Het tegenransje wordt een soort passief agressief protest.

Bizar hoe dat werkt.

Maar oké, die passieve onvredes best herkamer, je trekt je gewoon terug.

Maar wat gebeurt er nou als die onvreden om slaat in een actieve, agressieve data op straat?

Ik krijg je een hele andere dynamiek.

Laat we naar die tweede bron kijken.

We verplaatsen ons naar een café, waar rik nu plaat met Emma en Lars.

En rik brengt daar een opmerkelijk nieuwsfijd, tertavond.

Laat we dit even strikneutrouw analyseren puur op de feite.

Sonder oordeel, ja.

Sonder oordeel.

Het incident draait om een man die publiekelijk een duitsenvlag weg hoort bij een groot gebouw.

En de reden, zo staat in de bron, is dat die boos is op Duitsland.

Gewoon een hele helderen symbolische actie.

Of je tenaarme eens bent of niet, het is een klassiek protest.

Exact, het vernieidige van een national symbol is een van de oudste vormen van politieke expressie.

Maar dan.

En ik heb dit stuk in de bron echt drie keer gelezen omdat ik dacht dat ik gek werd.

Dan horen we Emma en Lars.

Ja, de reacties echt.

Ze regeren gewoon helemaal niet op de politiek, ze hebben niet over de diplomatieke gevolgen of zo.

Nee, Lars vindt de actie ronduit raar.

Heel raar, ja.

En waarom?

Omdat hij zelf nooit spullen weggooit.

Want hij heeft een huis vol boeken.

En Emma zit daar helemaal mee eens, want zij snapt ook niet waar meer spullen zou weggooien.

Het is fascinerend in zijn banaliteit, vind ik.

Maar wacht dat slaat het echt helemaal nergens op.

Dat is alsof ik nieuws lezen over de Amerikaanse verkiezenen en denk,

gooi wat raar, de VVE van mijn vletgebouw heeft helemaal geen kies mannen.

Nee, het is voor stredt onlogisch.

Waarom slaan een hersenen hier zo in de kort sluiting?

Ze reduceren een politiek stetement tot eh, ja, het prongelijk bij het grof wel zetten van je schemelamp.

Omdat de begrijpen moeten we echt even kijken naar de kochnitieve psychologie.

Specifiek naar de schema-theorie.

Oké, ligt uit.

Ons brein werkt eigenlijk als een enorme kaartenbak.

Voor elke situatie hebben we een kaartje, een soort schema.

Ja, als je een bakken binnenloopt, actieveertje brein het schema bakker.

Je weet dat het een brood is, je weet dat je moet afrekenen, dat kost nul energie.

Je staat gewoon om de automatische pilot.

Jij is het.

Maar soms schoiter realiteit is op je bord waar je geen kaartje voor hebt.

Blijkbaar hebben Lars en Emma geen actief schema voor internationaal politiek protest op straat.

Dat ligt veel te ver van een bed.

Dus hebben dat kaartje gewoon niet?

Nee.

En als je brein niet ziet wat niet in de kaartenbak past, krijg je kochnitieve dissonantie.

Een heel onkomfortabel gevoel van verwaring.

En dat wil je brein oplossen?

Zo snel mogelijk.

En hoe doet het brein dat dan door het nieuw is gewoon fysiek in het verkeerd agiefkastje te rammen?

Eigenlijk wel ja.

Het forseerde nieuwe informatie in het tichspersende schema dat het welkend.

Voor Lars en Emma is dat niet geopolitiek, maar het schema spullen en huis houden.

Oh wow.

Ja, kijk.

Een vlag is een object.

Een object valt onder spullen.

Lars bewaartspullen zoals boeken.

Dus het weggooien van een stuk tekstieel potst direct met zijn eigen regel zover opruimen.

Het is echt als of je iemand volveur in een vreemde taalhoort zreeuwen.

En in plaats van je af te vragen wat die persoon zegt, reager je met gof.

Hij gebruikt wel opvallend veel klinkers.

Ik gebruik liever medeklinkers.

Wat een schitterende meter voor.

Je hoort te klanken, maar je mist het totale boodschap omdat je vast zit in je eigen grammaticale

bubble.

Dat is echt perfect verwoord.

In de communicatie wetenschap noemen we dit de domestiviseren van het nieuws.

We halen het onbekende, het vreemde, uit de openbare sfeer en we trekken het letterlijk

onze eigen huiskamer in.

Dus door dat protest kleiner te maken maakt ze de wereld weer overzichtelijk voor zichzelf.

Precies.

Het is geen domeheid van Lars of Emma.

Het is puur een psychologisch overlevingsmegenisme.

Dus in die eerstbron beschermen Rick en Sophie zich door zich physique in huis op de sluit

met koffie.

En hier in Grondwee beschermen ze zich mentaal door het nieuws terug te brengen tot de grote

van een boekenkast.

Het patronisch onmyskambar.

We beschermen constant onze kaders, maar we moeten het ook nog even hebben over dat ander

element.

Dat vat in beide bronnen bijna komisch vaak terugkeert.

Oh ja, het eten drinken.

Teker.

Het is echt bizarre, zo draaien erop gaat letten zie je het overal.

Die gesprekken zijn tot de nook toegeveeld met vloeistoffen en suiker.

Ja, het is echt de rode draad.

In dat eerst gesprek over de passion leren we dat dan absoluut niet van koffie houdt.

Hij vindt het zelfs fies en ik kies deel bewust voor T.

Terwijl Sophie en Rick duidelijk team koffie zijn.

Ja.

En die hele discussie over die zingende ezel bloed eigenlijk gewoon dood in de gerustelende

conclusie dat ze te minst de koffie hebben en kookjes als compensatie.

Kijk, voedsel en drankwerken hier als het ultieme sociale cement.

In de Eveluutie-Psychologie noemen we dat commensaliteit.

Kom mensaliteit.

Ja, het ritueel van samen eten en drinken, dat is echt een van de oudste vormen van menselijke hechting.

Oh, van daar.

Ja, dus wanneer de buiten wereld, zoals dat dure even een moment in Oat Marsem, stress of friexie

oplevert, valt de groep instinktief terug op de tasbare realiteit van ons nex.

Dat gesprek over T. Koffie is dus helemaal niet geveel.

Nee, absoluut niet.

Nee.

Het herbevestigd gewoon de veilige ingroep.

Wij horen bij elkaar, wij hebben kookjes.

En als we dan kijken naar het café in het tweede bron, dan klopt die teorie echt perfect,

want dat nieuws over die vlag verdwijnt al super snel naar de achtergrond door een hele heeftige discussie over drankjes.

Ja, het is fantastisch om te lezen.

Rick vertelt echt zo quasi terloopt dat hij leraar is en daarom wel twee tot drie koffie wegwerkt, met de nodige kookjes.

Ja, want hij praat veel voor de klas zegt hij dan.

Precies.

En dan Lars.

De man die net nog een protest vergelijk met boeken weggooien, die om popt zich ineens tot een soort agressieve voedingstes

kunnen.

En gaat er vol in?

Hij wijger de koffie bestelt heel opzichtige water, want dat is gezond en verteld Rick vervolgens rondtuigd dat hij dik wordt van die kookjes.

De dynamiek verschuift daar zo mooi.

Ze gaan van een gezamenlijke poging om nieuws te snappen, naar het vestige van het sociale hieragie.

Wie is de baas van de tafel eigenlijk?

Precies.

Lars gebruikt zijn keuze voor water om morale superioriteit te klemen, ten opzichte van Rick.

Dus dat hele incident met die vlag was gewoon een voorzetje om dit persoonlijke conflict over die heetkeuze

uit te vechten.

Dat is exact wat het is.

Ik stel me zo voor dat de gene die nu luistert dit heel erg herkend.

Je staat op kantoor bij de koffieautemaat, of je zit in het weekend met vrienden en iemand dropt een heel zwaar nieuws bericht.

Over inflatie of zo.

En dan?

Nou, dan praat je daar 5 minuten heel bloed serieus over.

En voor je het weet gaat het over de nieuwe havermelk op schuimer van je collega en of je nou wel of niet gluten mag eten.

Ja, heel erg kenbaar.

Het nieuws is inwezig gewoon een sociale acceptabel-excuse om samen in een ruimte te zitten.

En nou, ongevraagd ook aardieten voor ordeelen.

Dus bij kroppzoekop.

Het nieuws is niet de kern, het is puurde uitnodiging voor het gesprek.

De consumpties, de ordeelen over elkaar, dat is wat er echt gebeurt.

Het bindmiddel van de groep.

Precies, mensen willen verbinding.

Maar om nou direct te zeggen, wij zijn vrienden en ik ben blij dat je de bent, dat voelt kwetsbaar.

Dus gebruiken we de grote wereld, de buiten ons als decore, om de kleine wereld tussen ons voor te geven.

Dat verklart ook direct die geniale opmerking aan het einde van het gesprek in dat café.

Rik probeert het nog een beetje intellectueel te houden.

Hij heeft zijn drankje en zegt, proost op het nieuws.

Een hele logische afsluiting voor iemand die denkt dat hij net de wereldpolitie geeft geanaliseerd.

Maar en was stopt dat direct?

Ja, haar reactie onthuld alles.

Zin een geert riks voorstel en zegt beslissst, nee, op vrienden.

Bam.

Zetrecht gewoon resoluut het gordijn open.

Het is de perfecte demistificatie.

Ze geeft gewoon hard op toe dat de Duitsenvlag of het protest geen enkele dat werkelijke rol speelde in hun samenkomst.

De informatie was hoog uit decoreatie.

Ze prikt die balon van intellectuele nieuwsgaring kijk hard door.

Ze wisten alle drie dat ze daar gewoon zaten, om te bevestigen dat ze een groep zijn.

En dat maakt deze analyse zo enorm waar de vol.

Kijk, we bezeerden beleid een teorieën heel vaak op de illusion van de rationele burger.

De burger die alle nieuwsveiligst volgt en begrijpt.

Ja, we denken dat als we het nieuws maar helder genoeg presenteren, mensen hun gedrag wel aanpassen.

Maar de realiteit die we hier zien, is dat we boven een lokaal en social gedreven zijn.

Zolang het water gezond is, de koffie warm en de boeken veilig op de plank staan, is de rest van de wereld gewoon een beetje witte ruis.

Precies.

Tijd om de draaden van deze verkening samen te winden.

We begonnen deze sessie bij een groepje dat wijgerden te betalen voor een zingende ezel.

Wat prachtig aantoon de hoe de commercialisering van een traditie ons heel snel terugjaard in de passieve isolatie van onze eigen woonkamer.

Omringt door gratis koekjes.

Uitraakt.

En daarna zagen we in het café een brein dat voelslagen vastloopt op politiek protest.

waardoor we leerden hoe we gigantische wereldconcepten net zo lang in elkaar duiken tot ze in ons eigen referensicader passen.

zoals het opruimen van je boekenkast.

Het is fascinerend.

En eerlijk gezegd ook wel gerustellend.

Achter elke verhitten discussie over de krantekoppen scheldstik hem gewoon onze oor oude zoekdog naar persoonlijk comfort.

En vriendschap.

Precies.

Het kopje T wint dat het eindelijk altijd van het debat.

En dat laat me achter met een gedachten die ik heel graag aan jou de luisteraar wil meegeven.

Ja, benieuwd.

Wanneer je later deze week in de Kantine staat, of je ploft zaterdag bij vrienden op de bank.

En het gesprek gaat ineens over dat ene schokende nieuwsvijd.

Neem dan even heel bewust en stap je terug in jouwft.

Op servereteins.

Heel goed advies.

Een vraag je zelf af.

Proberen we hier nu echt de komplexen wereld te doorgronden, bouwen we aan een beter wereldbeeld.

Of proberen we eigenlijk gewoon onze eigen geautische levens een heel klein beetje veiliger te ordenen.

Veiliger met die warmen mokkovene in onze handen.

Denk daar maar zover na.

De volgende keer dat jij besluit, precies dat ene koekje van het avond te pakken.

En zet een bedankt voor het luisteren naar deze diepe duik.

En we hopen je snabber te zien voor een nieuwe analyse.