B1 Dutch - SS367 - Wekdienst 22/3: Steun voor Iraanse bev… (Sem) - Learn Dutch

Met zo'n piepend rolmaatje en een potkalkverf, liep hij langs het veld, omdat vanmiddag een tornoe rolstoelbaasketbal begon.

De vloer roek naar rubber en schoemaakmiddel. En ergens tickte een losse baasketbal steeds tegen een muur.

Tok, tok, tok, tok. Sam hield van dat soort ochtenden. Iedereen is nog half stil. En toch gebeurt er al van alles.

Bij de ingang hingen een klein schermpje dat altijd nieuws flitsten. Sam keek er meestal niet naar, want hij wilde tempo maken.

Achteraf gezien had hij dat scherm vandaag beter even kunnen volgen, maar ja, zoals zo vaak dacht hij, eerst doen dan pas denken.

Hij zette de verf neer, vreef zijn handen schoon aan een doek en hoorde ineens een radio aangaan bij de Kantine Bali.

Jo, en toen kwam het nieuws binnen als of iemand een deur haar dichtgoede. De Kantinevrouw Lotte draaide het volume omhoog.

Wekdienst, zij ze, luister dan, het gaat over steun voor de iraanse bevolking. Sam liep dichterbij en bleef staan met zijn kwast nog in zijn hand.

De stem op de radio klonk nuchter, maar de woorden prikten, protesten, onderdrukking, mensen die om hulp vragen, Lotte zuchten.

Je voelt je zo machteloos, he? Naast Sam stond een man met een rolstoel, kees.

Hij droeg een trainingstjeck met een oude clubbatch en keek strak naar het aanrecht als of daar antwoorden lagen.

Mijn buurvrouw komt uit Iran, zij hij zacht. Ze beeld elke avond met haar zes. Soms valt de verbinding weg en dan, ja, hij maakte zijn zin niet af. Sam knikten.

Bijna, we zeggen eigenlijk, dan schiet je hart in je keel, grap de hij voorzichtig, om de spanning heel even te breken.

Kees snuufde kort. Ja, precies dat. De radio ging door. Later op de dag kom PSV landskampioen worden als alles meezad.

Lotte trok haar wengbrouwen op. Dat is toch bizarre? Aan de ene kant dit zware nieuws aan de andere kant voetbalveest, Sam zei.

Omdat het leven zo werkt, alles door elkaar. Stroop waafel en moster tegelijk. Lotte lacht de schoer. Dit is het Sam.

Ze praten door terwijl Sam zijn verfpot dichtschroefde. Kees vertelde dat zijn buurvrouwen avond wilde organiseren in de hal.

Een gesprek, muziek en een collecte bus. Niet groot, zei hij, maar zichtbaar. Sam voelde iets in zichzelf verschuiven. Dat kwam goed uit, zei hij.

Want deze hal zit van middag toch vol mensen. We kunnen een tafel neerzetten bij de ingang. Later toen het ternooi begon en de tribune langzaam vol stromde,

stond er inderdaad een simpel tafel met een kartonnen bus en een veldpapier. Steun. Sam hore de rolstoelen zoomen, schoenen piepen,

en ergens riep iemand lekker bezig omdat een bal precies door het netging. Sam keek even naar de bus. Toen naar het veld.

Hoe wel hij geen oplossing had, deed hij toch iets. En dat voelde, nou ja, net zo stevig als een Hollandse dijk, zonder dat je er stoer overhoeft te doen.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com. De tuleptrainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen. Tot morgen.