Verdieping: 2 t/m 4 november

Fijn dat je weer meeluistert.

We hebben vandaag echt een heel interessante stapelgecenten...

nieuwsdialogen voor ons liggen van de afgelopen vier dagen om gezies te zijn.

En het is best een wilde mix deze keer.

Absoluut, want op het eerst gezicht denk je...

wat hebben deze onderwerpen in heen ons nou met elkaar te maken.

We hebben het over geëop politiek in de Afrikaanse woestijn.

En aan de andere kant, natuurbeheer in Nederland.

Precies, dat lijkt meelen ver uit elkaar te liggen.

Ja, letterlijk en verhuulijk.

Maar onze missie van vandaag is juist om te ontdekken hoe deze...

compleet uit eenlopende verhalen...

eigenlijk over exact hetzelfde gaan.

Klopt, het gaat in de kern over ons gevoel van veiligheid.

Exact.

Wat gebeurt er met ons als de autoriteiten het in ins laten afveten?

Of als het gevaar zeg maar heel dichtbij komt?

En wat ik misschien nog wel het meest fascinerende vond in de bronnen...

hoe we als mensen blijkt waar genaagd zijn...

om de zwaart van het nieuws direct om het vluchten.

Ja, de vlucht in het alle dag ze.

Ja, door het bijvoorbeeld in eens over patat en koffie te gaan hebben.

Midden in crisis.

Dat zagen we dus letterlijk gebeuren.

Oké, laten we dit uitpakken.

Laat we beginnen met dat eerste verhalde situatie in de westelijke zagen.

Ja, een hele complex regio.

Dat is dat kustgebiet in Afrika, net onder maar ook ook.

Precies, de verenigde nazis zijn daar al decennia aanwezig...

met een vredesmissie, de minuursomissie.

Maar uit de bronnen blijkt nu dat ze er eigenlijk gewoon de stekker uittrekken.

Het is simpelweg te duur geworden en het duurt al jaren zonder enig succes.

Ja, en om even de kerm van dat conflicten schetten voor wie het niet volgt...

het is een enorm langslepend probleem.

Je hebt dan de ene kant Marokko, dat het hele gebied kleimt...

en aan de ander kant een groep, het polisario, die vercht voor vrijheid en onafhankelijkheid.

Een totale padstelling dus.

Exact, en de vijnd zat daar letterlijk tussen in als buurver met soldaten.

Maar nu die soldaten voor trekken, is er eigenlijk niemand meer...

om die fragile vrede te bewaren.

Het klinkt eigenlijk als een soort oude ruzie op het schoolplein.

Maar bij de leraar naar jaren zuchtend wegloopt...

en dan zoiets heeft van zoeken jullie het zelf maar uit.

Ja, dat is eigenlijk een hele trevende vergelijking.

Ja, ik vraag me dan hart op wat betekent dit voor de gewone mensen daar...

die achterblijven die zitten.

Ze hebben toch geen keuze?

Nee, natuurlijk niet.

En wat die echt fascinerend is, is wat dit zegt over onze internationale instituuties.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou ja, we denken vaak dat de vijnden een soort magisch vangnet is...

dat altijd blijven bestaan.

Maar als zoke systemen valen, omdat ze dom weg te duur zijn...

dan zie je dus dat de meest kwette waren mensen gewoon keihard achterblijven.

Veiligheid heeft blijkt waar een prijskaartje.

Ja, bizarre eigenlijk.

Wat ook zo opviel in de reacties op dit nieuws, in de bronne...

is hoe absurd ferd dit van ons afstaat.

Dus dat is een beeld bij van een vn soldaat op een kameel.

Oh ja, die opmerkingen erover.

Ja, mensen gingen daar dus online helemaal op los.

Dus vonden de plaatje grappig, of ze klachten over hoe warm het daar wel niet zou zijn.

En op het moment dat iemand proberen de ernst van een situatie te benoemen...

is het gesprek gewoon afgekapt.

Met de opmerkingen over de patate.

Ja, letterlijk.

Iemand zei, nou ja, zullen we maar patateen halen.

We doen miljoenen mensen worden aan een lot overgelaten...

en wij denken aan de verietuur.

Ja, dat is een fascinerend psychologisch afweer-meegnisme.

Als iets te groot of te ver weg is, dan kunnen we dat heel moeilijk verwerken.

We zoeken dan de controle in zoeietse simpels als eten.

Maar het was echt interessant als we die lens verschijven.

Hoe bedoel je?

Nou, in de Sahara trekt de ultima autoriteit de vn dus zich terug.

En mensen regeren apatisch.

Maar wat gebeurt er als we de lens verschijven naar onze eigen achtertuin?

Waar burgers juist smeken om ingrijpen van een autoriteit?

Oh, wow. Ja, dat brengt ons natuurlijk direct bij dat tweede onderwerp uit de bronnen...

de provincie Drenthe.

Precies, je kunt het globale koppelen aan het hele lokale.

Ja, want daar speelt iets heel anders, maar de emotie is misschien wel net zo hoog.

De wolf in het park, of beter gezegd in het bos.

De bronnen staan er vol mee.

Het is echt een gigantisch discussiepunt.

Absoluut.

Je leest echt over ouders die doodsbang zijn.

Ze eisen dat de provincie veel strenger gaat optreden.

Omdat hun kinderen, we hebben het over kinderen van 8 en 6 jaar oud,

dagelijks langs die bosranden en schoolfietsen.

Ja, de angst zit er goed in bij die groep.

Maar hier wordt het echt interessant, want uit de bronnen bleek een hele opvallende paradoks.

Die kinderen zelf, die zijn eigenlijk helemaal niet zo bang.

Nee, die fietsen vrolijk rond.

Precies, die spelen gewoon buiten, maken zich nergens druk om.

Het zijn puur de ouders die totale paniek voelen.

Hoe werkt dat?

Nou ja, als je het aan het grotere plaatje koppelt,

dan gaat dit echt over de botsing tussen angst en realiteit.

Waarom zijn we bang?

Voor een kind is de wereld gewoon normaal.

De wolf hoort daar nu gewoon bij.

Maar vooral was het een verstorende illusie.

De illusie dat we alles onder controle hebben.

Exact.

We zijn gewend dat de Nederlandse natuur een soort veilig aangeharkt parkje is.

Maar de wolf is wild.

Die komt hier van ver weg, trekt zich niks aan van onze regeltjes.

Hij loopt gewoon waar hij wil.

Ja.

En over het algemeen is een wolf juist bang voor mensen.

Maar soms komt hij in ons dicht bevolkte landje net even te dichtbij.

En die angst van die ouders is misschien niet altijd heel realistisch,

ecologisch gezien.

Maar we moeten die zorgen van burgers natuurlijk wel serieus nemen.

Tuurlijk.

Maar we moeten niet in blinde paniek vervallen.

Nee, precies.

Want paniek leidt vaak tot de roep om,

hem die je dan maar meteen af te schieten.

Maar goed als we niet op die wolf willen jagen,

wat kunnen we dan eigenlijk wel doen?

Want je kunt moeilijk met een wild dier om de tafel gaan zitten om afspraken te maken.

Nee, de wolf leest de beleidstukken niet, dat is duidelijk.

Maar ik kwam in de bronnen wel degelijk hele concrete oplossingen tegen.

Oh, gelukkig.

En welke waren dat?

De belangrijkste stap is dat we moeten overstappen van emotionele verhalen

naar harde data.

Dus minder roddels op Facebook en meer feiten?

Ja.

In plaats van verhalen over de buurman heeft iets gezien in het donker,

moeten we weten waar ze echt zijn.

En daar hebben we nu technologie voor.

Mensen kunnen wolven melden via speciale apps en een website.

Oh, dat soort burgerwetenschap.

Precies.

En dat geeft de provincie dan de daadwerkelijke feiten en locaties

om hele duidelijke gerichte regels te maken.

Dat is inderdaad veel tastbaarder.

En over tastbaar gesproken, er zaten ook hele specifieke waarschuwingen in de bronnen.

Dingen die de luisteraar echt in de oren knoopt.

Ja, die gedragsregels zijn cruciaal.

Er werd heel sterk gepleit voor borden in de natuur, met teksten als...

lett op hier lopen een wolf, houdt honden aan de lijn.

Omdat blijkbaar wolven loslopende honden als concurrentie zien.

Ja, dat kan een wolf triggeren, absoluut.

En nog een hele belangrijke, die echt overal terugkwam,

voer de wolf niet.

Nee, nooit.

Dat is misschien wel de grootste fout die je kunt maken.

Als een wolf mensen gaat associëren met eten,

dan verliest hij natuurlijk zijn schuwheid.

En dan krijg je dus probleemwolven.

Ja, logisch eigenlijk.

Maar stel nou dat het toch gebeurt.

Dit deel vond ik echt cruciaal in de bronnen.

Wat als je er eentje werkelijk ziet?

Je staat in het bos en ineens staat hij daar.

Ja, dan moet je dus echt je eigen instinct even uitschakelen.

Precies.

Want je wilt wegrennen, maar de bronnen zijn daar heel helder over.

Als je een wolf ziet, moet je vooral rustig blijven.

Maak jezelf misschien wel wat groter en loop heel langzaam achteruit weg.

En ren vooral niet.

Nee, want dan ben je ineens een prooi.

En mensen moeten vooral niet denken dat het gewoon een soort grote wilde hond is

die wel even geaaid kan worden.

Exact, dat gevoel van realiteit, moeten we terugkrijgen.

We moeten weer leren omgaan met een stukje wilde natuur.

Ja.

Maar grappig genoeg zagen we bij dit Drentse wolvenverhaal weer.

Er was dezelfde reactie als bij de VN in de Sahara.

Echt waar?

Ja, we hadden het net over die patat, maar hier gebeurde hetzelfde.

Na een hele verhitte discussie over de gevaren van de wolf op zo'n lokaal forum.

Schakelden ze ineens over naar koffie.

Er werd zelfs iemand Tom de koffie-expert genoemd in het gesprek.

Meen je niet.

Pizza.

Ja, de zwaarte van het roofdier werd letterlijk weggespoeld

met een kopje koffie en wat gekeuvel de vlucht in het alledaagse.

Precies zoals jij en hij.

Het laat wel zien hoe universal dat gedrag is, ja.

Zodra we de controle kwijt zijn, zoeken we troost in het bekende.

Het is iets wat ik heel erg menselijk vind.

Maar goed, dat brengt ons bij de grote conclusie van deze reis door de brommer.

Want of het nou gaat over wereldwijde vredesmissies in het zand,

die stranden of een wild roofdier op de Drentse fietspaden.

We snakken als mensen domweg naar veiligheid.

Ja, we willen gewoon dat iemand het voor ons oplost.

Precies.

Maar als die grote leraar de VN dus wegloopt of als de provincie nog geen regels klaar heeft,

dan moeten we toch echt onszelf gaan informeren.

En dat brengt me bij een vraag voor jou als luisteraar.

Hoe reageer jij als je met een wolf in je eigen leven wordt geconfronteerd?

En dan bedoelen we een wolf in de brede zin van het woorden,

een onbekende dreiging.

In feite, een plotseling verlies van controle.

Vertrouw je dan op de wilde verhalen van de mensen om je heen

of zoek je zelf actief naar de feiten en de data.

Ja, en dit roept eigenlijk een hele belangrijke vraag op om nog even over na te denken.

Hoe dan ook.

Nou ja, als we voor onze lokale veiligheid steeds meer moeten leunen op apps,

waarbij burgers elkaar waarschuwen.

En we zien tegelijkertijd dat globale instituties

zoals de VN, vrede, domweg, te duur vinden.

Ja.

Bewegen we dan niet langzaam naar een wereld waarin we alleen nog maar op ons zelf

en onze buur kunnen vertrouwen voor onze veiligheid.

En dus helemaal niet meer op die grote overkoepelende instanties.

Wow, ja, dat is best een pittige gedachte.

Een hele mooie om de komende dagen nog eens rustig over na te denken,

misschien wel met een lekker kopje koffie of een pakje patat.

Voor nu willen we je heel erg bedanken voor je tijd.

En je nieuwsgierigheid tijdens deze diepgaande verkenning.

Graag tot een volgende keer.