Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

Verdieping: 13 t/m 16 november

Heb je ooit afgevraagd waarom zo'n officieel excuses van de overheid voelt als of je voorkomen in de maaling wordt genomen?

Ja, of dat ze een excuus maken, maar je gewoon voelt dat alles wat ze van je nemen echt nul verantwoordelijkheid is hier.

Precies dat. En of waarom bijvoorbeeld een gloednieuw en moderne gebouw in je stad, je soms zo ontzettend kouden wat je leeg kan laten voelen?

Dat is echt een heel herkenbaar fenomeen.

Welkom bij deze diepgaande verkenning van de bronnen.

Onze missie van vandaag is om te onderzoeken hoe de systemen en instituuties om ons heen,

dus zet maar van de woorden die ze in reporten gebruiken, tot de steden die ze voor ons bouwen,

vaak volledig loslijken te staan van onze menselijke behoeftes.

Ja, en daarvoor hebben we vandaag twee heel onmerkelijke waar gebeurde verhalen uit Nederlandse steden.

klopt, oké, laten we dit eens uitpakken.

We beginnen in Den Haag.

Ja, het schild van de antelijke taal.

Precies, we duiken in het stadskantoor van Den Haag.

Het is een regenachtige dinsdagmiddag.

Natuurlijk is het regenachtig.

Ja, typisch.

Je moet je voorstellen je raakt daar die bekende geur van koffie en van die muurve oude papieren.

Klinkt als een heel gezellige werkplek.

Nou ja, niet echt dus.

Daar zit een ambtenaar.

Mevrouw De Vries.

En zij worstelt zich door een report van wel 20 pagina's.

Oh, wow, 20 pagina's over?

Over een project genaamd, nieuw zicht.

En het is nogal ironisch, want dat was dus een project voor betaalbare woningen, maar dat is vinaam is lukt.

Het budget is echt zwaar overschreden.

En dan is zo'n report eigenlijk bedoeld omdat de allemaal goed te praten, toch?

Exact.

En mevrouw de vries leest een conclusie in dat report die echt bijzorg is.

Er staat letterlijk, er is niet verkeerd gedaan, maar er zijn mogelijk wel foutig gemaakt.

Ja, dat is echt de ultieme beleidstouw.

Echte?

Maar collega, meneer Jansen, die reageert daar dan ook op met, zoals je zegt,

ik heb niet gelogen, maar ik heb wel de waarheid verborgen.

Precies.

Wat hier fascinerend is, is eigenlijk dat verschil tussen procedereel gelijk hebben

en het echt nemen van menselijke verantwoordelijkheid.

Ja, want dit klinkt toch gewoon als een kleute die naast een schervlicht en zegt,

de vaat is gebroken, maar ik heb niet kapot gemaakt.

Dat is echt het perfecte vergelijkend, ja.

Dus wat betekent dit allemaal echt?

Want het contrast in de bron is enorm.

Buiten, op de bouwplaats van dat project, is het een complete ravage.

Ja, die fysieke realiteit staat daar zo haax op.

Precies.

Er ligt overal rommel, er staat gewoon een kapotte kraan, bouwvakkers zijn wanhopig.

Je ruikt de geur van dat natte cement, zeg maar.

En dan heb je nog de menselijke kant van het verhaal.

Want wel dat rapport zegt dat er niets verkeerd is gedaan, zit er wel een burger in de knel.

Ja, mevrouw Pietersen.

Klopt, ze zit met drie kinderen helemaal vast in een veel tekleine vlet, wachten op een woning die maar niet kond.

En dat systeem is dus compleet blind voor haar schijnen in de situatie.

En het mooiste detail, of ja, het meest drieste detail je eigenlijk in de bron, vind ik die metafoor in de wachtkamer.

Oh ja, die plant.

Ja, mevrouw de vries gaat naar de paas en terwijl ze in die sterile wachtkamer zit,

staat daar een plant in de hoek.

En die aarde is gewoon kurkdroog, de bladeren hangen slap.

En dat symboliseert dus eigenlijk precies dat gebrek aan voeding en zorg in zo'n bureaucratisch systeem.

Alles gaat volgens de regeltjes, maar wat echt levend is, dat rocht uit.

Wacht, dus je zegt eigenlijk dat dit systeem niet per se kwad aardig is, maar gewoon...

Het is gewoon ongevoelig.

Het overleeft door risico's uit te sluiten, niet door voor mensen te zorgen.

Ja, bizar.

Maar dan gebeurt er gelukkig wel iets.

Het keerpunt in dit verhaal.

De baas lees dat rapport toch?

Ja, hij leest die absurde zin.

En gelukkig is het genoeg, accepteert hij het niet.

Hij erkent de fout wel, hij stapt eigenlijk uit die omtelijke bubbel.

En dat is cruciaal.

Toegeven is namelijk de eerste stap naar verbetering, want door dat hij die fout erkent ontstaat er ineens ruimte.

Precis, mevrouw de vries kan, eindelijk mevrouw Pieter Zebelen, niet met een fagexcuis, maar...

met de belofte dat er binnen twee weken nieuws is.

Dus als institutie stoppen met zichte verschuilen achter dat soort taal, dan kan er pas echt iets veranderen.

Ja, echt een mooi besef.

Nou goed, dat is hoe ze praten.

Klopt.

Maar deze neiging van instituties, omzichte verschuilen achter efficiëntie en regels, dat zit echt niet alleen in rapporten.

Het is letterlijk ook in betongegooten.

Ah, waar gaan we praten, naar bouwen?

Precies, dat brengt ons heel logisch van de amtelijke taal in de haag naar de fysieke architectuur in Rotterdam.

Ja, het rotterdamse verhaal.

Echt een heel ander soort setting.

We verplaatsen ons naar een grijse café aan de Westseedijk.

En niet op een zomerdag toch?

Nee, het is 14 mij, dus dat is de dag van het bombardement in 1940.

En we volgen een man, Marc, hij zit daar in dat café, met een kop bitter koffie en hij kijkt naar buiten.

Naar een anoniem kantoorgebouw.

Ja, precies een enorm grijs blok.

En buiten regent het, het straat is nat, ratelt een geel blauwe tram voorbij, echt heel geditteerd beschreven.

En Marc verlangt gewoon ontzettend naar de ziel van de oude stad.

Want hij had iets online gelezen, dacht ik.

Ja, hij las een post op de wreditpagina Slash Rotterdam.

En de titel daarvan was, wat ons op veert die mij is ontnomen.

Dat komt dan wel even binnen als je zo uit het raam staat.

Precies, want de werelde opbouw van Rotterdam was heel snel een efficiënt.

Brede straten, alles strak gepland, maar ja, het verloor gewoon de complete sfeer.

En jij denkt op dat moment terug een oude buurman toch?

Ja, een man die de oorlog nog echt wat meegemaakt.

Die buurman omschreef het oude Rotterdam met de woorden, het was niet groot, maar het was warm.

Dat is echt prachtig voorwoord, het was warm.

Maar hier wordt het pas echt interessant, want als ik even advocaat van de duifels speel,

ja, doe dat eens.

Is dit niet voorkomen logisch wat de gemeente daar doet?

Je kunt toch niet in het verleden blijven hangen en allemaal nepe historische huisjes gaan bouwen

als je een moderne wereldstad moet runnen?

Nou, als we dit verbinden met het groter plaatje, dan zie je eigenlijk directe parallel met het verhaal uit Den Haag.

Hoe bedoel je precies?

Nou, die focus van een gemeente op duurzaamheid en efficiëntie, dat is eigenlijk het architectonische

ecuvalent van, we hebben niet verkeerd gedaan.

Oh wow, dus ze bouwen gewoon een soort van papierenwerkelijkheid insteen.

Ja, exact.

Het vinkt werkelijk alle beleidsboxjes af.

Het gebouw is duurzaamd, het is m'n verkeersdorstroming is perfect, maar ze negeren

compleet de emotionele realiteit van de burger.

Ja, want Mark zoekt op z'n telefoon op de website van de gemeente naar z'n paar plannen over rekonstruxie

of hun plein.

En wat vindt hij dan?

Nou, niks daarover.

Hij vindt letterlijk alleen maar antelijke mode worden.

Nieuwbouw, duurzaamheid, moderna architectuur, dat staat echt 0,0 over warmt of sfeer.

En dat is dus de kern.

Ja.

Het gaat Mark er helemaal niet om dat ze steen voor steen het verleden exact nabouwen.

Nee, hij wil niet terug in de tijd.

Precies, hij wil die warmte, hij wil die menselijke schaal die z'n oude buurman zo mooi beschrijf.

En dat mis je in die functionele leegte van nu.

Die zou eigenlijk, hoe zo'n tastbare stad en zo'n onzichtbaar beleidsrapport eigenlijk

precies dezelfde fout maken.

Ja, ze optimaliseren voor het systeem, niet voor de mens.

Oké, nou, laten we die draaden even samen trekken voor jou als luisteraar.

Wat je ziet, is dat we simpelweg leven in een wereld die van bovenaf ontworpen is door institutsis.

Ja, en dat voel je ook een dag.

Precies.

En of het nou gaat om die kille, abstracte woorden in een haagstrapport dat jou leven zomaar op

pauze kan zetten?

Zoals bij mevrouw Pietersen?

Ja, of dat het gaat om die brede, windere gestraaten van Rotterdam, waar markt zijn

koffie drinkt.

We zien dat die systemen vrijwel altijd kiezen voor veiligheid en efficiëntie.

En dat gaat dus boven menselijkheid en warmte.

Het is het overleven van het systeem en koste van de mens.

Absoluut.

We hebben vandaag echt gezien dat oplossingen die op papier helemaal kloppen.

Dus denk aan een sluiten budget of een perfect duurzaam hypermodernige bouw.

Ons in de praktijk vaak juist ontzettend koud en ontheemd kunnen laten voelen.

Ja.

En omdat echt tot de kern door te laten dringen, wil ik je graag een vraag mee geven om over

na te denken.

Kijk de komende tijd eens naar je eigen omgeving.

Ja, in je eigen stad of op je werk.

Precies.

Kijk eens naar je werk of je stad.

En vraag je zelf af.

Op welke plekken wordt jou behoefte aan warmte en op rechtheid, momenteel stiletjes geofferd

op het altaar van efficiëntie?

Een hele scherpe gedachte om er even mee te sluiten.

Bedankt voor het luisteren en tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause