B1 Dutch - SS402 - Overlijden Edith Eger (Lucas in turnzaal) - Learn Dutch

Nou, Lukas stond op een woensdagmiddag in een lege turnzaal van een buurtsportcentrum in Delft,

met van die hoge ramen waar het licht scheef doorheen viel.

Buiten tikte fijne motregen tegen het glas, niet dramatisch, meer alsof de lucht zachtjes op de deur klopte.

Binnen rook het naar magnesiumpoeder en sinaasappelschil, want iemand had net een mandarijn gepeld.

Lukas had een klein notitieboekje op zijn knie en een microfoontje in zijn hand.

Hij nam geluiden op voor een podcastproject van een vriend.

Je hoorde het piepen van sneakers, een losse basketbal die nog één keer stuiterde en verder vooral stilte.

Hij was een beetje gespannen, zoals zo vaak wanneer hij iets nieuws probeert.

Tegelijk vond hij het ook rustgevend.

Die grote ruimte, waar je gedachten ineens extra hard klinken.

Als dit maar geen mislukking wordt, mompelde hij,

en hij vouwde zijn ov-chipkaart in en uit alsof dat hielp.

Joh, en toen ging de deur van het materiaalhok open.

De beheerder, een man met een fluitje om zijn nek, zette een oude transistorradio op een bankje.

Voor het gezelschap, zei hij.

Het apparaat kraakte, zuchtte.

En ineens klonk er een nieuwslezer, dat de Amerikaanse psycholoog en holocaustoverlevende Edith Eger was overleden.

Lucas keek op, alsof iemand zijn naam had geroepen.

De beheerder draaide het volume iets harder.

Ken jij haar? vroeg hij.

Niet persoonlijk, zei Lucas.

Maar ik heb ooit een interview gezien.

Ze zei iets over vrijheid in je hoofd, toch?

De man knikte langzaam.

Ja, dat je niet alleen een slachtoffer blijft.

Hij tikte met zijn vingers op het bankje, alsof hij telde.

Dat is ook wat, hè.

Zoveel meegemaakt en dan toch mensen helpen.

Lucas voelde kippenvel langs zijn armen, terwijl de motregen doorging.

Hij dacht aan die ene ochtend achter de duinen van Kijkduin, toen hij juist in dat kleine zaaltje stond te oefenen met zijn stem.

En aan Maarit met die paperclip tussen haar tanden in het Zeeheldenkwartier.

Allemaal mensen die iets proberen vast te houden, dacht Lucas.

Iets, dat groter is dan jezelf.

Wacht, zei Lucas ineens.

Mag ik dat radiogeluid opnemen?

Het is echt, doe maar, zei de beheerder.

Lekker bezig, joh.

Lucas drukte op record.

In de radio hoorde je nog een zin over Eger over haar leven over hoe ze na de oorlog verder ging.

Lucas dacht, achteraf gezien zijn dit van die momenten die je dag anders maken, zonder dat je het plant.

Toen de nieuwslezer overging op een ander onderwerp, bleef Lucas nog even staan.

Ik heb zin om iets te doen, zei hij, meer tegen zichzelf, dan tegen de man.

Wat dan, vroeg de beheerder.

Ik ga vanavond dat interview terugzoeken, zei Lucas.

En ik wil er een stukje van in mijn project verwerken.

Niet om zwaar te doen, maar om te laten horen dat je kunt kiezen wat je doorgeeft.

Hij stopte zijn microfoontje weg.

Kocht bij de automaat een stroopwafel die veel te hard kraakte en stuurde Karim een kort bericht.

Of hij nog wist waar dat filmpje stond.

Dat kwam goed uit, want Karim reageerde meteen met een link.

Buiten trok Lucas zijn capuchon op.

Morgen dacht hij.

Pakken we een terrasje, of wat dan ook.

En dan praten we over mensen die blijven staan.

Net zo stevig als een Hollandse dijk.

En terwijl de motregen op zijn jas bleef tikken, voelde hij zich ineens minder alleen.

Dit is het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.