Het vreemde geluid in de supermarkt

Het is een koude woensdagmiddag in Den Haag.

De wind waait door de straten en ik voel de kou op mijn wangen.

Ik loop naar de supermarkt op de hoek van de straat.

De lucht is grijs en het waait een beetje, dus ik trek mijn jas wat dichter tegen me aan.

Mijn handen zijn koud, dus ik steek ze in mijn zakken.

De supermarkt is niet groot, maar wel gezellig.

Er hangt een geur van vers brood en schoonmaakmiddel, een beetje zoet en fris tegelijk.

Ik pak een winkelwagentje.

Het wieltje maakt een zacht piepend geluid, piep-piep, elke keer als ik het duw.

Ik loop langs de schappen met groente.

De tomaten zien er rood en sappig uit, met een glanzende schil.

Ik kies er een paar uit en leg ze in mijn wagentje.

Dan hoor ik iets vreemds.

Het is een zacht geluid, als een dier dat huilt.

Het klinkt triest en klein.

Ik kijk om me heen.

Er is niemand in de buurt, alleen wat klanten bij de kassa.

Het geluid komt van achter de koeling, denk ik.

Ik loop er langzaam naartoe.

Mijn hart klopt een beetje sneller.

Wat zou het zijn?

Misschien een kat?

Of een kind dat verdwaald is?

Ik denk aan een keer dat ik een kat hoorde in de tuin van mijn oma.

Het was ook zo'n zacht geluid.

Ik buig voorover en kijk achter de grote koelkast.

Daar zit een klein, wit konijn.

Het dier trilt een beetje en kijkt me aan met grote, angstige ogen.

Het heeft een vlek op zijn oor, een zwarte vlek.

"Hé, wat doe jij hier?" fluister ik.

Het konijn beweegt niet, maar zijn neus trilt.

Ik kijk om me heen.

Een medewerker van de supermarkt loopt langs.

Een man met een blauw schort en een vriendelijk gezicht.

Hij draagt een bril en heeft kort haar.

"Meneer, kan ik u helpen?" vraagt hij.

Ik wijs naar het konijn.

"Er zit een konijn achter de koeling," zeg ik.

De man kijkt verbaasd.

"Een konijn?

Dat is raar.

Hoe komt die hier?" Hij bukt en kijkt zelf.

"Het is een klein wit konijn met een zwarte vlek op zijn oor.

Het is bang.

We moeten het redden." De man knikt.

"Ik bel de eigenaar van de supermarkt.

Wacht u even?" Ik wacht.

Het konijn kijkt me nog steeds aan.

Het lijkt alsof het iets wil zeggen, misschien een geluidje maken.

Ik blijf stil staan.

Na vijf minuten komt de man terug met een doos.

De doos is van karton en heeft gaten erin.

"We kunnen het konijn in deze doos doen en naar de dierenarts brengen," zegt hij.

Ik help hem.

Het konijn is licht en warm.

Het trilt niet meer, maar het is nog een beetje zenuwachtig.

We zetten het in de doos.

Dan hoor ik een stem.

"Waar is mijn konijn?" Een meisje van een jaar of tien rent naar ons toe.

Ze heeft rode wangen en tranen in haar ogen.

Haar jas is open en haar haren waaien.

"Dat is mijn konijn, Snoesje!" roept ze.

De vrouw achter haar, waarschijnlijk haar moeder, kijkt ook verbaasd.

"Het konijn is ontsnapt uit zijn hok in de tuin.

We zochten het al de hele middag.

We waren zo ongerust." De man geeft het konijn aan het meisje.

Ze omhelst het dier.

"Dank u wel, meneer," zegt ze tegen mij.

Haar stem klinkt blij.

Ik voel me blij.

Het konijn is veilig.

Het was maar een klein avontuur, maar het voelt groot.

Ik denk aan hoe het konijn trilde en hoe het nu weer rustig is.

Ik loop verder met mijn wagentje.

De tomaten liggen er nog.

Maar ik koop ook een zakje wortels voor het konijn.

Misschien zie ik het meisje nog eens.

Het was een vreemde en leuke middag.

Ik glimlach terwijl ik naar de kassa loop.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.