Bushra's Lange Wacht

Bushra zit in haar kleine appartement in Den Haag.

Ze kijkt naar de regen die tegen het raam tikt.

De druppels glijden langzaam naar beneden en maken een zacht geluid.

Het is alweer drie jaar geleden dat ze uit Syrië vertrok.

Haar thuisland moest ze achterlaten vanwege de oorlog.

Nu wacht ze op een beslissing van de Nederlandse overheid.

Mag ze blijven of niet?

Ze weet het nog niet.

De onzekerheid voelt zwaar, elke dag weer.

Elke ochtend kijkt Bushra naar haar telefoon.

Ze hoopt op een bericht van de immigratiedienst.

Maar vaak komt er niets.

Het scherm blijft donker en stil.

'Ik word er moe van,' zegt ze tegen haar vriendin Fatima.

Fatima woont in dezelfde straat en begrijpt haar goed.

'Het is moeilijk om zo lang te wachten,' antwoordt Fatima.

'Maar je bent sterk, Bushra.

Je hebt al zoveel meegemaakt.' Bushra knikt en voelt een beetje troost.

Bushra glimlacht een beetje.

Ze denkt terug aan haar leven in Syrië.

Daar had ze een baan als lerares.

Ze gaf les aan jonge kinderen.

De kinderen lachten altijd en leerden snel.

Ze herinnert zich de geur van krijt en de kleurrijke tekeningen aan de muur.

Nu zit ze thuis en kan ze niets doen.

Ze mag niet werken tot haar zaak is afgerond.

Dat vindt ze heel lastig.

De dagen voelen lang en leeg.

Gisteren had Bushra een gesprek met haar advocaat.

De advocaat zei dat de zaak bijna klaar was.

'Nog een paar weken,' zei hij.

'Dan hoor je meer.' Bushra voelde zich blij, maar ook bang.

Wat als het antwoord 'nee' is?

Dan moet ze Nederland verlaten.

Dat wil ze niet.

Ze heeft hier vrienden gemaakt en voelt zich thuis.

De straten van Den Haag zijn haar vertrouwd, met de fietsen en de grachten.

Bushra loopt naar de keuken en zet thee.

De geur van munt vult de kamer.

Ze denkt aan haar familie.

Haar moeder en broer wonen nog in Syrië.

Ze spreken elkaar elke week via de telefoon.

'Hoe gaat het met de zaak?' vraagt haar moeder altijd.

Bushra zegt dan dat het goed gaat, ook al is ze ongerust.

Ze wil haar moeder geen zorgen geven.

De stem van haar moeder klinkt ver weg, maar warm.

Vanmiddag gaat Bushra naar de markt.

Ze koopt groenten en fruit.

De marktkoopman kent haar al.

'Hallo Bushra, alles goed?' vraagt hij.

'Ja, dank je,' antwoordt ze.

Ze praat even met hem over het weer.

Het regent veel deze maand.

'Maar de lente komt eraan,' zegt de man.

'Dan wordt het beter.' Bushra knikt.

Ze hoopt dat de lente ook voor haar iets goeds brengt.

De kleuren van de groenten zijn helder en vrolijk.

Thuis kookt Bushra een Syrisch gerecht.

Ze maakt rijst met kip en noten.

Het ruikt heerlijk, naar kaneel en kruiden.

Fatima komt langs en ze eten samen.

'Dit smaakt geweldig,' zegt Fatima.

'Je moet een restaurant beginnen.' Bushra lacht.

'Misschien ooit,' zegt ze.

'Eerst wil ik weten of ik mag blijven.' Ze geniet van het samenzijn, het gelach en de warme maaltijd.

Na het eten kijken ze naar een film op televisie.

Het is een Nederlandse film over een vrouw die naar een ander land verhuist.

Bushra herkent zichzelf in het verhaal.

De vrouw in de film leert de taal en maakt vrienden.

Uiteindelijk vindt ze een nieuw thuis.

Bushra hoopt dat haar verhaal ook zo eindigt.

Ze voelt een sprankje hoop.

Die avond gaat Bushra naar bed.

Ze ligt in het donker en luistert naar de regen.

Het geluid van de druppels is rustgevend.

Ze denkt aan morgen.

Morgen is weer een dag om te wachten.

Maar ze geeft de hoop niet op.

Ze weet dat ze sterk is.

Ze heeft al zoveel overwonnen.

Dit komt ook goed, denkt ze.

Ze sluit haar ogen en valt langzaam in slaap.

Tot de volgende keer.