Amsterdam door mijn lens

Seven jaar lang fiets te hij door de smalestraatjes van de hoofdstad met zijn camera om zijn nek. En hoe wel hij blij is dat het nu wat rustiger is,

brengen zijn foto's hem altijd weer even terug naar die bijzondere tijd. Amsterdam is overweldigend mooi,

zegt hij vaak tegen vrienden. Maar je moet wel weten wanneer je op pad gaat. Albert leerde dat als snel.

Het geheim vroeg opstaan. Terwijl de rest van de stad nog sliep,

stapten hij op zijn fiets en reet naar de grachten. Binnen een kwartier stond hij op de perfecte plek.

Klaar om de zons opkomsten fotograferen. Dat kwam altijd goed uit. Want later op de dag waren de straten al vol met toeristen.

Hij maakte foto's in alle saizoenen. In de winter toen er snel veel en de grachten bevroeren, voelde de stad magisch aan.

De stilte was bijna tastbaar. Het is de eenvoud die het zo mooi maakt. Ligt Albert uit.

Ons mooie platten land. Gehuld in ochten nevel. Dat hoeft niet spektakulair te zijn om de moeite waar te zijn.

Maar de meest bijzondere foto's maakten hij. Tijdens Covid. Achteraf gezien was het een vreemde periode.

Maar voor een fotograaf was het ook een unieke kans. De dam normaal gesproken vol mensen en verkeer.

Lager verlaten bij. Hij fotograferde het red light district. Zonder één toerist. De amstsel weer spiegelde alleen de lucht.

Ik wist niet goed hoe ik me moest voelen. Vertelte hij. Hoe wel de stilte prachtig was voor mijn foto's.

Voelde de lege stad ook een beetje onwerkelijk. Als een stad die op adem probeerde te komen.

Daarom zijn die beelden zo bijzonder voor hem. Ze laten een Amsterdam zien dat bijna niemand kent.

En dat waarschijnlijk nooit meer zo zal zijn. Albert is al 15 jaar professioneel fotograaf. En rijst de hele wereld over voor zijn werk.

Hij heeft gevoto-graveerd op vele mooie plekken. Maar hij heeft toch altijd een zwak voor Nederland.

In het buitenland zoeken mensen naar het grote en het indrukwekkende, zegt hij.

Maar hier. In ons eigen land zit de schoonheid juist in de kleine dingen. Nu woont hij weer in Amersvoort.

Een beetje rustiger, een beetje meer ruimte. Maar zijn foto's van Amsterdam hangen aan de muur.

En soms als hij er naar kijkt, pakt hij zijn sleutels, stapt op zijn fiets en vraagt hij zich af.

Zou ik nog één terrasje pakken aan de gracht? Misschien. Maar dan wel vroeg in de ochtend, voordat de stad wakker wordt.

Voorde van deze week overweldigend de moeite waard achteraf gezien dat kwam goed uit een terrasje pakken.