Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

De APK-ramp van tante Truus

Mark has agreed to help his elderly aunt Truus get her old Opel through the annual APK inspection.

What should be a quick trip to the garage turns into a tense morning when the car refuses to cooperate and Truus reveals she's been putting off the inspection for months.

The clock is ticking — will they make it to the garage on time?

Mark: Tante Truus, ik sta hier al tien minuten voor de deur.

Gaat het lukken?

Truus: Ja ja, ik kom eraan!

Ik moest nog even mijn bril zoeken.

Die lag natuurlijk weer eens niet waar hij hoorde.

Mark: Uw bril?

We gaan toch naar de garage?

U hoeft toch niet te lezen onder de motorkap?

Truus: Nee, maar ik wil wel kunnen zien waar ik rijd, jongen.

Denk je dat ik blind de A2 op ga?

Mark: Nou, met dat barrel van u weet je het maar nooit.

Truus: Hé, hé, niet zo over mijn Opeltje.

Hij heeft me altijd trouw gediend.

Mark: Wanneer is hij voor het laatst door de APK gekomen, eigenlijk?

Truus: Eh... even denken.

Vorig jaar was het... nou ja, het is wel even geleden.

Mark: Hoe lang is "even geleden", tante?

Truus: Twee jaar.

Misschien drie.

Ik weet het niet precies meer.

Mark: Drie jaar?!

U rijdt al drie jaar rond zonder geldige APK?

Truus: Stil nou.

Dat weten ze toch niet?

En hij rijdt nog prima, hoor.

Mark: U beseft dat u nu eigenlijk niet mag rijden?

Als de politie u aanhoudt...

Truus: Ach, de politie heeft wel wat beters te doen.

Kom, stap in.

We gaan.

Mark: Oké, maar ik zeg het nu al: als hij het niet haalt, ga ik niet liegen voor u.

Truus: Wie zegt dat je moet liegen?

Ik vraag je alleen om mee te gaan.

Voor de morele steun.

Mark: Morele steun.

Bij een APK-keuring.

Dat is een nieuwe.

Truus: Doe niet zo cynisch.

Hier, de sleutels.

Jij rijdt.

Mark: Nee, wacht.

Uw auto, uw verantwoordelijkheid.

U rijdt.

Truus: Ik ben niet hulpeloos, hoor.

Ik kan heus wel zelf rijden.

Mark: Dat zeg ik toch niet.

Maar het is uw auto.

Truus: Precies.

En ik rijd.

Stap in.

Mark: Goed.

Maar als hij niet start, bel ik de Wegenwacht.

Truus: Hij start heus wel.

Hij loopt alleen een beetje... onregelmatig de laatste tijd.

Mark: Onregelmatig.

Mooi woord daarvoor.

Truus: Stil.

Even draaien. *Ze steekt de sleutel in het contact en draait.* Zie je?

Hij doet het!

Mark: Oké, hij loopt.

Maar hoor dat geluid eens.

Dat klinkt niet best.

Truus: Dat is gewoon zijn karakter.

Hij is oud, hij mag wat brommen.

Mark: Tante, dat is geen brommen.

Dat is een motor die smeekt om hulp.

Truus: Nou, daar gaan we dan.

Gordel om.

Mark: *Doet de gordel om.* Hoe laat is de afspraak?

Truus: Half tien.

Mark: En hoe laat is het nu?

Truus: Tien over half.

Mark: Dus we hebben twintig minuten.

En de garage is in Zuid.

Dat is minstens een kwartier rijden.

Truus: Dan moeten we opschieten.

Geen zorgen, ik ken een sluiproute.

Mark: Een sluiproute.

Met dit ding.

Geweldig.

Truus: *Rijdt weg.* Kijk, hij trekt nog best vlot op.

Mark: Ja, maar hij maakt een raar geluid bij het schakelen.

Truus: Dat doet hij al jaren.

Niks aan de hand.

Mark: Heeft u dat ooit laten checken?

Truus: Mijn pensioen is niet zo hoog, weet je.

Een garage rekent tegenwoordig de hoofdprijs.

Mark: Dus u rijdt liever rond in een auto die elk moment kan bezwijken?

Truus: Hij bezwijkt heus niet.

Kijk, we zijn er bijna.

Mark: We zijn nog niet eens op de ring.

Truus: Nee, maar wel bijna bij de afslag.

Mark: *Zucht.* Oké.

Ik hoop maar dat meneer Bakker een goeie bui heeft.

Truus: Wie is meneer Bakker?

Mark: De keurmeester.

Die man is berucht.

Als er iets mis is, vindt hij het.

Truus: Nou, dan vindt hij het.

We zien wel.

Mark: U heeft er een goed gevoel bij?

Truus: Ik heb er een goed gevoel bij, ja.

Hij heeft me nooit in de steek gelaten.

Mark: Behalve dan die keer dat u stil kwam te staan bij de Gamma.

Truus: Dat was de accu.

Dat telt niet.

Mark: En die keer op de snelweg, met die rokende motor?

Truus: Dat was... een incident.

Kijk, we zijn er.

Mark: Dit is de garage?

Het lijkt wel een kerkhof voor auto's.

Truus: Niet zo negatief.

Kom, uitstappen.

Mark: *Stapt uit.* Ik ruik olie.

En niet een beetje ook.

Truus: Dat hoort bij de sfeer.

Meneer Bakker!

Goedemorgen!

Bakker: Mevrouw De Vries.

U bent... op tijd.

Verrassend.

Truus: Ik doe mijn best, meneer Bakker.

Dit is mijn neef Mark.

Hij is mee voor de morele steun.

Bakker: Morele steun.

Dat is een nieuwe.

Nou, geef me de sleutels maar.

Truus: Hier.

Wees er een beetje voorzichtig mee, hè.

Hij is oud.

Bakker: Dat zie ik.

Hoe lang is hij niet gekeurd?

Truus: Eh... een tijdje.

Bakker: Mevrouw De Vries.

Hoe lang?

Truus: Drie jaar.

Ongeveer.

Bakker: *Zucht diep.* Drie jaar.

En u rijdt er gewoon mee rond?

Truus: Hij rijdt prima, hoor!

Bakker: Dat gaan we zien.

Ik zet hem op de brug.

Duurt ongeveer een half uur.

Mark: Een half uur?

Dat is lang.

Bakker: Voor een auto van deze leeftijd?

Dat is optimistisch.

Ga maar koffie drinken in de wachtruimte.

Truus: Kom, Mark.

Ik trakteer.

Mark: U trakteert?

Op koffie uit een automaat?

Truus: Het is de gedachte die telt.

Mark: Tante, wat als hij er niet doorheen komt?

Truus: Dan komt hij er niet doorheen.

Dan moet ik een nieuwe kopen.

Mark: En dat heeft u niet echt... begroot, of wel?

Truus: Nee.

Maar we zien wel.

Eerst afwachten.

Mark: U bent wel erg rustig voor iemand die net toegaf drie jaar zonder APK te rijden.

Truus: Paniek helpt niet.

En hij heeft me nooit laten zitten.

Behalve dan die paar keer.

Mark: Die paar keer.

U bedoelt die keer dat u de ANWB moest bellen?

Twee keer?

Truus: Drie keer.

Maar dat telt niet.

Dat was pech.

Mark: *Lacht.* U bent onverbeterlijk, tante.

Truus: Dank je.

Dat neem ik als een compliment.

Bakker: Mevrouw De Vries.

Truus: Ja?

Hoe is het?

Bakker: Ik heb goed nieuws en slecht nieuws.

Mark: Begin maar met het slechte nieuws.

Bakker: De auto is afgekeurd.

De remmen zijn versleten, de uitlaat lekt, en er zit een scheur in de ophanging.

Truus: O.

Dat is... niet best.

Mark: En het goede nieuws?

Bakker: Het goede nieuws is dat ik een prima occasion heb staan.

Een Toyota.

Betrouwbaar.

Niet duur.

Truus: Een Toyota?

Ik wil geen Toyota.

Ik wil mijn Opel.

Bakker: Mevrouw, uw Opel is niet meer veilig.

U mag er echt niet meer in rijden.

Truus: Maar...

Mark: Tante, hij heeft gelijk.

U moet iets anders.

Truus: *Stil.* Ik heb dat ding twintig jaar gehad.

Hij was erbij toen mijn man overleed.

Hij bracht me overal naartoe.

Mark: Dat snap ik.

Maar hij is op.

U moet afscheid nemen.

Truus: *Zucht.* Laat me er even over nadenken.

Bakker: Neem de tijd.

Maar niet te lang.

U mag hier niet mee de weg op.

Mark: Kom, tante.

Ik breng u naar huis.

We praten erover.

Truus: Ja.

Goed. *Staat op.* Bedankt, meneer Bakker.

Bakker: Sterkte, mevrouw De Vries.

En tot ziens, hoop ik.

Mark: Gaat het?

Truus: Ja.

Nee.

Ik weet het niet.

Het is maar een auto, toch?

Mark: Het is niet zomaar een auto.

Dat snap ik best.

Truus: *Stil.* Wat moet ik nou?

Ik heb geen geld voor een nieuwe.

Mark: We vinden wel iets.

Ik help u.

Truus: Dank je, jongen.

Je bent een lieve jongen.

Mark: *Glimlacht.* Kom, ik bel een taxi.

En dan gaan we thuis een kopje thee drinken.

Truus: Met een koekje?

Mark: Met een koekje.

Truus: *Zucht.* Oké.

Maar ik ga die Opel nog niet opgeven, hoor.

Mark: Tante...

Truus: Ik zeg niet dat ik hem houd.

Ik zeg alleen dat ik nog niet opgeef.

Mark: *Zucht.* We praten er thuis verder over.

Truus: Goed.

Maar bel die taxi maar.

En vraag of hij opschiet.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause