De Ingetrokken Vergunning

Hallo, lieve luisteraars.

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit het mooie Den Haag.

Welkom bij een nieuwe aflevering.

Vandaag heb ik een verhaal over iets dat heel frustrerend kan zijn in Nederland, de

regels en de bureaucratie.

Soms werk je heel lang aan een project en dan gaat het op het allerlaatste moment helemaal

mis.

Luister maar mee.

Sanne staat midden op een groot groen grasveld in een mooi park in Eindhoven.

Het is vrijdagmiddag, net na de lunch.

De zon schijnt warm op haar gezicht en er is een klein briesje.

Overal om haar heen zijn mensen ontzettend druk aan het werk.

Morgen is eindelijk de grote dag.

Haar festival, het Zomerlicht Festival, gaat na een jaar voorbereiding beginnen.

Ze ademt diep in en sluit even haar ogen.

Ze ruikt de geur van vers gras en de zoete, warme geur van de eerste foodtrucks die alvast

pannenkoeken en hamburgers bakken om te oefenen.

Al twaalf maanden werkt Sanne dag en nacht aan dit enorme project.

Ze heeft de laatste weken bijna geen nacht normaal geslapen.

Ze heeft honderden e-mails gestuurd naar artiesten en heel veel lange vergaderingen gehad met

de gemeente.

Maar nu is het bijna zover.

De grote, donkerblauwe tenten staan stevig in de grond.

De felle, gekleurde lichten hangen al hoog boven het hoofdpodium.

Een man in een fel geel hesje staat op het podium en test het geluid.

Test, een, twee, drie, hallo, klinkt het heel hard en zuiver over het grote veld.

Sanne lacht breed, het klinkt echt perfect.

Alles is helemaal klaar voor de tienduizend enthousiaste bezoekers die morgen komen dansen op de muziek.

Maar dan ziet ze haar collega Luuk.

Hij rent zo snel als hij kan over het gras naar haar toe.

Hij ziet er helemaal niet blij uit.

Zijn gezicht is rood, hij zweet en hij zwaait wild met een wit papier in zijn rechterhand.

Sanne, Sanne, roept hij luid, helemaal buiten adem.

Je moet dit lezen, nu meteen. Sanne fronst haar wenkbrauwen en kijkt hem vragend aan.

Wat is er aan de hand, Luuk?

Hebben we een probleem met de toiletten?

Of is de vrachtwagen met het bier te laat?

Luuk schudt wild zijn hoofd.

Hij kijkt haar heel serieus en een beetje bang aan.

Nee, het is veel erger, het is een brief van de gemeente.

Ze hebben onze vergunning ingetrokken.

Sanne voelt haar hart plotseling veel sneller kloppen.

Ze pakt het papier snel uit zijn trillende handen.

Haar ogen lezen de formele zwarte letters op het papier.

Het staat er echt.

Het festival mag morgen niet doorgaan.

De gemeente schrijft dat er op het laatste moment een probleem is gevonden met de veiligheidsregels.

Er mist blijkbaar één belangrijke handtekening op een document over de nooduitgangen.

Dit kan gewoon niet waar zijn.

Fluistert Sanne vol ongeloof.

Dit moet een slechte grap zijn.

Toch?

Luuk kijkt naar de grond en zucht diep.

Het is helaas geen grap, Sanne.

Ze schrijven dat we het terrein direct moeten sluiten.

Als we morgen toch onze deuren opengaan voor het publiek,

sturen ze meteen de politie om alles te ontruimen.

Sanne voelt een enorme golf van boosheid en frustratie door haar hele lichaam gaan.

Ze kijkt naar het prachtige podium.

Ze kijkt naar de gezellige foodtrucks.

En de vrolijke gekleurde vlaggetjes die ze gisteren zelf in de bomen heeft gehangen.

Ze hebben hier met een heel team een vol jaar aan gewerkt.

10.000 mensen hebben een duur kaartje gekocht.

Beroemde artiesten uit het hele land zijn nu al onderweg naar hun hotel in Eindhoven.

Ze kunnen dit toch niet op de valreep.

Eén dag van tevoren, zomaar afblazen.

Weet je wel hoeveel geld dit kost?

Zegt ze nu met een luide, boze stem.

We gaan direct failliet als dit festival niet doorgaat.

Eén stomme handtekening op een formulier.

Dat is pure, belachelijke bureaucratie.

Luuk knikt langzaam en wrijft over zijn gezicht.

Wat gaan we nu doen?

Moeten we een bericht op Facebook en Instagram zetten dat alles is afgelast.

De mensen gaan heel erg boos worden.

Sanne balt haar handen tot vuisten.

Ze voelt dat ze wil huilen, maar ze weigert het.

Nee, absoluut niet.

We geven niet zomaar op.

Ze denken misschien dat ze ons kunnen pesten met hun regeltjes, maar we vechten terug.

Ze pakt haar mobiele telefoon uit de zak van haar spijkerbroek.

Ik bel direct onze advocaat.

We stappen naar de rechter voor een spoedzitting.

Een uur later zitten Sanne en Luuk samen in een klein, warm kantoor achter het hoofdpodium.

De advocaat heeft net gebeld met goed nieuws.

Er is vanavond nog een speciale zitting bij de rechtbank.

Een onafhankelijke rechter gaat vanavond nog kijken of de gemeente dit grote festival zomaar mag stoppen voor een klein foutje.

Sanne kijkt door het kleine raam naar buiten.

De zon zakt nu langzaam achter de hoge bomen van het park.

Het grote veld is nu helemaal stil.

De man met het geluid is gestopt.

Ze hoopt met heel haar hart dat de rechter hun harde werk zal redden.

Ze wil morgen 10.000 mensen zien dansen en lachen.

Niet huilen.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com/transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert tot de volgende keer.