Lucht Boven Frankfurt

Straamde ochtend niemand had verwacht, ligt veel zacht naar binnen, zacht als een zachte wacht.

Marco lachte eerst, aanstekelijk als vuur in droog gras,

wij voelden ons gedragen door wat zo gewoon was.

Maar zij stond apart, aan de rand van ons gezelschap,

ten opzichte van ons bouwde zij een stille wal.

Haar hond was weg — en daarmee een stuk van haar ziel.

Desondanks zaten we samen aan tafel, woorden als sleutels die openden wat schamel leek.

Een misverstand, zo klein en toch zo fataal — tot de lucht brak open en het zwijgen week.

We spraken zacht, voorzichtig als handen op glas, tot bleek dat het nooit onwil maar verlies was.

Zij had gezwegen omdat verdriet geen taal kent,

wij hadden gezien wat we niet begrepen, niet herkend. En toen zij glimlachte — voelde Frankfurt dichterbij.

Desondanks zaten we samen aan tafel, woorden als sleutels die openden wat schamel leek. Een misverstand, zo klein en toch zo fataal — tot de lucht brak open en het zwijgen week.

Dankbaarheid is stil, zij fluistert niet — zij blijft, als een piano die naklinkt

nadat de hand verdwijnt. Wij rijden vanavond, maar dragen haar mee in het licht.

In de weg gaan nieuwsammen.