B1 Dutch - SS341 - Verstekelingen bij veerboot (Marit op de kade) - Learn Dutch

Nou, ik ben Rick, jouw haagse taalcoach uit Den Haag? Bedankt dat je luistert?

Lekker bezig, veel plezier met het leren. Nou, maar het stond die ochtend aan de kade in Harlingen

met een weekendtas die veel te zwaar was voor wat ze even mee zou nemen.

Ze wilden naar een eiland voor een klein muziekvestivaletje, zo'n plek waar je nog liedjes hoort die ruiken naar zee en touw.

In haar hand had ze een papierenkrant, want ja, de krant lezen voelt soms lekker echt als of je even uit je telefoon stapt.

Naast haar klikte een fiets op slot, er gespiept een scanner en een meerdate als of hij de baas was.

Hoe wel maar het zin had om straks een terrasje te pakken.

Bleef haar blik bij de rijfrachtwagens hangen, ze dacht, hoe past zo'n ding uberhapt op een boot?

En waarom lijkt iedereen altijd te weten waar je heen moet behalve ik?

Zoals zo vaak checkten ze nog één keer haar tikket en haar ove chipkart, ook al had ze die hier eigenlijk niet eens nodig.

Jo, en toen gingen er ineens een soort golf door de wachtruimte, niet van water maar van aandacht.

Twee politiebusjes kwamen aan en een agent stak zijn hand op naar een vrachtwagenschefeur.

Motor uit, zei hij, kort en netjes, de chauffeurs prong eruit.

Wat is dit nou weer? Ik moet die boot halen, routine controle, zij de agent.

Zijn collega liep al met een zakland langs de zijkant, als of hij een geheim zorgt in het metaal.

Maar het voelde haar maag een beetje samenknijpen, want zulke momenten zijn net stroep, langzaam plakkerig en je krijgt het niet meteen weg.

Er klonk een doffe tik, nog één, toen geschuifel.

Maar het keek naar het achterdeurtje van de oplegger.

Een agent riep, openen. Nu, de deur ging een stukje en er kwam een geur naar buiten van diesel, kou en iets menselux.

Zweet, angst.

Maar het horde een snelle ademhaling, als of iemand net een sprint had getrokken zonder te bewegen.

Er zit een mensen in, zij de agent hart en meteen werd alles serieus er, de chauffeursloeg zijn handen in de lucht.

Ik zweer het, ik weet van niks.

Een voor een kwamen ze naar buiten, zes verstekelingen, jong, moe, ogen die tegelijk hoop en schrik hadden.

Een van hen hield een plastic tasje vast, als of het een schat was.

Een ander keek naar de grond, als of die veiliger was dan de lucht.

Maar het stapt de automatisch een halve pas naar voren.

Hebben jullie, water? Vroeg ze aan niemand in het bijzonder.

Een agent keek haar aan, even streng, toen zacht er.

M'n vrouw wil u achter de lijn blijven.

Ja, ja, bijna. Sorry, zij Maar het.

En toch voelden ze zich nuttig toen iemand van het personeel flasjes uitdeelde.

Dat kwam goed uit, want Maar het had nog een ongeopend pakje koekjes in haar tas.

Ze hield het omhoog. De agent knikten en ze mocht het afgeven.

Achteraf gezien was het maar een klein gebouw, maar het deed iets.

Niet alleen voor hen, ook voor haar.

Terwijl de bood uiteindelijk zonder die vrachtwagen vertrok, bleef Maar het nog even staan.

Ze dacht, grenzen, regels, controle, het is allemaal nodig omdat veiligheid niet van zelf komt.

Maar menselijkheid ook niet.

Later die dag zat ze met haar krant op schoot en proefde ze zout in de lucht.

Ze last dezelfde kop terug, alleen nu had ze gezichten erbij.

En ze mompelde, heel zacht.

Dit is het leven, jong. Dit is het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com.

De tulip-trainer staat klaar voor interactief oefenen. Tot morgen.

Dank je wel en tot ziens.