De sudderende gedachte

Het was al laat, veel later dan normaal.

De keuken er ook nog vaak naar de tomatenzoep van die avond.

Een warm, zoetergeur die aan de gordijnen heen.

Aan de muur hingen klok, die zachttekten.

Tick, tick, tick, tick.

Als een klein hardslagje in de stille kamer.

Achter de ramen was de straat donker en stil.

Alleen de koolkast bromde af en toe.

Een deep laag geluid dat je pas hoorde als je goed luisterde.

Ik zat aan de keukentafel met een kop koffie die al lang koud was.

Het kopje voelde koud aan mijn vingers.

Mijn hoofd zat vol met een gedachte die al de hele dag in mijn achterhoofd zuurde.

Ik kon hem niet goed pakken, maar hij liet me niet los.

Mijn vriendin liek ik van binnen met een t-doek in haar hand.

Ze veeg de haar handen af aan de t-doek en kijk me aan.

Je zit er al een uur.

Wat is er?

Vroeg ze.

haar stemklonk zacht, maar bezorgd.

Ik zette mijn kop neer.

Weet je nog dat we vorige week de sleutel van de berging kwijt waren?

Vroeg ik?

Ja, natuurlijk.

We hebben alles over hoop gehaald.

Hoe zo?

Ik vond hem vandaag.

In de zak van mijn oude jas.

De jas die ik al maanden niet heb gedragen.

Lieke lachte kort.

Nou, dat is toch goed nieuws.

Waarom kijk je dan zo zommer?

Ik wees naar de tafel.

Daar lag een klein briefje.

Een beetje verkreukerd.

Ik had het in dezelfde zak gevonden tussen een oude bioskoopkaart en een half opgegeten

dropje.

Het dropje was hart geworden en plakte een beetje aan het papier.

Op het briefje stond in mijn eigen handschrift.

Donderdag, 20 uur.

De sleutel ligt onder de bloempoot.

Niet vergeten.

Dat briefje heb ik geschreven, zei ik zacht.

Maar ik weet niet meer waar neer.

En ik weet ook niet voor wie.

Lieke pakte het briefje op en draaien het om.

Er staat geen naam op, alleen die afspraak.

Precies.

En nu vraag ik me af.

Ben ik iets belangrijks vergeten?

Heb ik iemand laten wachten?

Of is het gewoon een oude notitie van mezelf die nergens op slaat?

Ze ging tegenover me zitten.

Je maakt je zorgen om niets.

Even tussen door.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Iedereen schrijft wel eens iets op en vergeten dan.

Maar het sudderd al de hele dag in mijn hoofd, zei ik.

Ik zie steeds een beeld van die bloempoot op de stoep.

En dan denk ik, wat als er iemand stond te wachten?

Wat als het belangrijk was?

Lieke schudder haar hoofd.

Je kunt het niet meer terug vinden.

Je moet het los laten.

Ik zucht er.

Zat gelijk, natuurlijk.

Maar toch bleef dat gevoel knagen.

Ik stond op en liet naar het raam.

Buiten was het nog steeds stil.

De straatlantaarn weer op een gele driehoek op de stoep.

Er stond geen bloempoot.

Er stond helemaal niets.

Alleen een paar droge bladeren die zachtjes over de tegel schoven.

Plotseling moest ik aan vorige maand denken.

Ik was toen ook iets kwijt, mijn fiets ligt.

Ik had overal gezorgd en uiteindelijk vond ik het in mijn fietsdas.

Soms ben je gewoon iets kwijt en dan vind je het weer.

Maar dit briefje was anders.

Het was een boodschap van mezelf aan iemand anders.

En ik was de sleutel kwijt, de sleutel van de herinnering.

Weet je, zei ik?

Ik denk dat ik het briefje gewoon weggooi.

Het is een raadsel dat ik nooit zal oplossen.

En eigenlijk maakt het ook niet uit.

Lieke glimlachten.

Goed zo.

Kom, ik zet nieuwe koffie.

Ik gooi dat het briefje in de prillebak.

Het film met een zachtgeluidje op de bodem.

De gedachten suurderden nog even door, maar langzaam werd het stiller in mijn hoofd.

Ik voelde me een beetje opgelucht.

Ook al bleever een kleine vraag hangen.

Soms is dat genoeg.

Ik kijk nog eens naar buiten, naar de gele driehoek op de stoep.

De straat was nog steeds donker en stil, maar het voelde nu minder zwaar.

De klok tikte door, de koelkast bronden en lieken zet de twee nieuwe kopen op tafel.

De koffie dampten en rok warme en vertrouwt.

Ik nam een slok en dacht, sommige vragen hoefen geen antwoord.

Ze mogen gewoon blijven hangen als een dropje in een oude jaszak.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tick op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert tot de volgende keer.