Festivalgesprek over de EU en de Taliban

RICK: Wat een rij, maar het festival is echt fantastisch!

De sfeer is geweldig, iedereen is zo vrolijk.

TOM: Ja, fantastisch, maar mijn keel is zo droog.

We wachten al lang, omdat iedereen bier wil.

Ik zie de bar, maar de bar ziet mij nog niet, geloof ik.

JULIA: Haha, geduld, Tom.

Gelukkig schijnt de zon en speelt de band geweldig.

Ik ken dit nummer, het is een klassieker!

Dansen we straks vooraan?

RICK: Zeker weten, dat hebben we goed gepland met Koningsdag.

Vorig jaar stonden we in de regen, weet je nog?

Toen was de sfeer toch heel anders.

Iedereen had een paraplu.

TOM: Oh ja, vorig jaar was alles nat en koud.

Toen wilden we juist warme chocolademelk in plaats van bier.

Ik hoop dat ze nu wel koude biertjes hebben bij de bar.

Echt ijskoud, dat verdien ik nu wel.

JULIA: Dat redden we wel, we zijn bijna aan de beurt.

Kijk, nog maar vier mensen voor ons.

Ik verheug me er echt op.

Een koud drankje in de zon, met goede muziek.

Dat is toch perfect?

RICK: Absoluut.

Terwijl we wachten… Ik las net trouwens iets heel opvallends op mijn telefoon.

In het nieuws.

TOM: Oh nee, je telefoon.

Ga je nu over politiek beginnen op een festival?

Rick, we zijn hier voor de gezelligheid, niet voor serieuze problemen en het wereldnieuws.

Berg dat ding op.

JULIA: Ach, laat hem maar vertellen, Tom.

Ik ben nu wel nieuwsgierig.

Als het echt opvallend is… Wat heb je gelezen, Rick?

We hebben toch even tijd.

RICK: Nou, de EU gaat praten met de Taliban.

Het gaat over afgewezen asielzoekers.

TOM: Wacht even, stop.

Je zegt: de EU en de Taliban?

Gaan ze echt met dat regime in gesprek?

Ik dacht dat we deden alsof ze niet bestonden.

Dat is toch de officiële regel?

JULIA: Dat klinkt inderdaad bizar.

Helemaal omdat de Europese landen die regering officieel niet eens erkennen.

Hoe kun je dan onderhandelen?

Een vergadering met een regering die je niet erkent, dat is toch gek?

RICK: Precies, dat is het rare.

Ze erkennen de regering niet, maar ze willen wel afspraken maken.

Ze willen de afgewezen asielzoekers terugsturen naar Afghanistan.

TOM: Oké, dat eerste deel snap ik wel.

Ik bedoel, ik hoor overal dat de opvang in Nederland en andere landen helemaal vol zit.

Dus dat ze iets willen doen met afgewezen asielzoekers, dat is logisch.

Die mensen hebben geen recht om hier te blijven.

JULIA: Ja, maar de vraag is hoe.

Je kunt mensen toch niet zomaar op een vliegtuig zetten naar een land als de regering daar niet meewerkt?

En die regering is dus de Taliban.

RICK: Exact.

De Taliban moet die mensen accepteren.

En daarvoor willen ze natuurlijk iets terug.

Ze hebben vast hele harde eisen gesteld, denk ik.

TOM: Natuurlijk stellen ze eisen.

Wat voor eisen dan?

Geld?

Ze willen gewoon een grote zak met geld, dat is altijd zo.

JULIA: Dat lijkt me wel logisch.

Geld is altijd een goede reden om te praten.

Maar is dat niet vreemd?

Dat we een regime betalen dat we eigenlijk niet steunen?

Dat geld kan voor van alles gebruikt worden.

RICK: Klopt.

In het artikel stond dat ze waarschijnlijk geld willen, of misschien nog belangrijker: officiële erkenning van Europa.

Dat ze als een normale regering worden behandeld.

TOM: Officiële erkenning?

Dat is een grote stap.

Dan geef je dat regime een soort status.

Dat lijkt me heel onverstandig.

Dan kan je ze beter gewoon geld geven, als je echt moet kiezen.

Hoewel ik dat ook een slecht idee vind.

JULIA: Ik weet het niet, Tom.

Geld geven voelt ook niet goed.

Dan financier je misschien wel dingen waar we het totaal niet mee eens zijn.

Het is een duivels dilemma.

Er is geen goede keuze, lijkt het wel.

RICK: Precies.

De EU zit klem.

Aan de ene kant is er de druk van de volle opvangcentra voor asielzoekers.

De politici willen laten zien dat ze de situatie onder controle hebben.

Ze willen die afgewezen asielzoekers terugsturen.

JULIA: En aan de andere kant… moet je praten met een regime dat bekend staat om het schenden van mensenrechten, vooral vrouwenrechten.

En door met ze te praten, geef je ze een podium.

Je geeft ze macht.

TOM: Pff, wat een ingewikkeld probleem.

En dat op een zonnige Koningsdag.

Maar ik snap het nu beter.

Dus ze erkennen ze niet, maar praten wel.

En de Taliban gebruikt de situatie om misschien wel die erkenning te krijgen.

Slim van ze, eigenlijk.

RICK: Ja, je vat het goed samen.

De Taliban is niet dom.

Ze weten dat Europa een probleem heeft met de opvang en ze gebruiken dat in hun voordeel.

Ze zeggen eigenlijk: ‘Jullie hebben ons nodig om jullie probleem op te lossen.’ JULIA: En wat vinden ze daar in Brussel van?

Zijn alle EU-landen het hier wel over eens?

Ik kan me voorstellen dat sommige landen hier meer moeite mee hebben dan andere.

RICK: Nee, zeker niet.

Er is veel discussie over.

Sommige politici zeggen: ‘We moeten wel, we hebben geen keus.’ Anderen zeggen: ‘Dit gaat tegen al onze principes in, we mogen niet onderhandelen met zo’n regime.’ TOM: En ondertussen gebeurt er niks en blijft de opvang vol.

Het is echt een probleem zonder makkelijke oplossing.

Ik ben blij dat ik geen politicus ben.

Geef mij maar gewoon een biertje.

JULIA: Kijk!

We zijn aan de beurt!

Tom, je wens is uitgekomen.

Genoeg over de Taliban en asielzoekers.

Wat gaan we drinken?

TOM: Eindelijk!

Doe mij maar het grootste bier dat ze hebben.

Ik heb het verdiend na dat zware gesprek.

Wat nemen jullie?

RICK: Ik ook een biertje.

En Julia, jij ook?

Proost op Koningsdag en op… minder ingewikkelde problemen.

JULIA: Haha, ja, proost daarop!

Drie bier alstublieft!

En daarna gaan we dansen.

Ik wil niet meer praten over de EU of welk regime dan ook.

Alleen over welke band hierna speelt.

TOM: Perfect plan.

Hier, de biertjes komen eraan.

Ah, ze zijn koud.

Gelukkig.

Misschien is de wereld toch niet zo complex als je een koud biertje vasthoudt.

RICK: Proost, vrienden.

Op een geweldig festival.

Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.