Brand bij synagoge Rotterdam (Kyan leest NOS)

boekenkramen bij het noord einde. Hij had een klein lijstje in zijn hand. Een notitieboek,

een pen die niet meteen lekt en iets lekkers voor later. In zijn jasjak voelde hij zijn OV-shipkaart.

Want hij wilde zo met tram 9 richtingsgeveningen. Hij kek naar eta-laasjes, met oude kaarten en glimmende

pennen. En hij dacht, vandaag wil ik even iets simpels doen. Geen gedoe, gewoon rondkijken en een

broodje halen. Wij een kraam roek hij ineens die zouten lucht van een haarinkar. Hij twijfelde.

Eerst dat notitieboek, zij hij zacht tegen zichzelf, als of hij zijn eigen coach was. Hij glimlachten,

want hij voelde zich best te vreden. Dit is het, dacht hij. Gewoon een gewone dag. Toen,

trillde zijn telefoon. Een melding van NOS. Kian Las, brand bij Sinegogen Rotterdam.

Polizie gaat uit van brandstichting. Hij stopte met lopen. Zijn buik werd even strak,

als of iemand aan een touw trok. Kom op zeg, Montpelderhij. Bij de halte stond een man met een boodschappetas.

De man zag Kajan kijken en vroeg. Is er iets? Kajan hield zijn telefoon iets omhoog. Er is brand

geweest bij een Sinegogen. In Rotterdam, ze denken aan brandstichting. De man knikte langzaam. Da's ook

wat. Ik ben daar vroeger vaak geweest met school. Hij slikte. Je hoopt altijd dat mensen normaal doen. In

de trim was het stilgenoeg om de pipjes van de deuren te horen. Een vrouw belden en zij hart. Ja, ik zag

het ook, echt waar. Kian, merkte dat iedereen ineens anders kijk, niet boos, maar gespannen. Bij de

volgende halte stopte een conducteur in. En hij zei tegen iemand, ze hebben het gebied afgezet.

Politie en brandweer waren er snel. Kajan voelde zich machtelos. Wat kon hij doen? Hier in Den Haag. Hij

stopte uit bij een kleine winkel met ansichtkaarten en kocht er één met een tekening van het binnenhof. Bij de

kassa zij hij, ik wil iets sturen, gewoon een steunbericht. De kassieren kijk hem aan en zij zacht,

bijna. We zeggen eigenlijk, sterkte, maar ik snap je. Ze pakten er een simpel en volop bij. Later

zat Kajan op een bankje bij het plein met een koffiebond in zijn hand, maar hij dronk niet meteen. Hij

schreef, sterkte. Veel mensen denken aan jullie. Hij zette zijn naam eronder, netjes en groot. Toen hij de

kaart in de brieven bus liet vallen voelde hij iets kleins veranderen. Niet alles werd goed, maar het was

niet meer alleen een nieuwsbericht. Het was echt. En Kajan dacht, soms begin je met één kaart,

één zin, een beetje moet. Lekker bezig, zij hij in zichzelf en hij liep verder. Nou, het volledige

transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com. De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief

wil oefenen. Tot morgen.