Leesteren

Het was een zondagmiddag in oktober.

Buiten tikte de regen zachtjes tegen de ramen van ons rijtjeshuis in een rustige wijk nabij Amersfoort.

Binnen was het warm en gezellig.

Ik zat op de bank met een kop koffie, terwijl mijn dochter Lotte op het kleed voor de open haard lag.

Ze was verdiept in een wereld die alleen zij kon horen, met een koptelefoon op haar hoofd en een glimlach op haar gezicht.

Na een tijdje zette ze de koptelefoon af.

"Papa," zei ze, "dat was een spannend hoofdstuk.

Gaan we straks weer verder leesteren?" Ik glimlachte.

'Leesteren'.

Een perfect woord.

Het was een paar jaar geleden spontaan ontstaan.

Lotte was nog te jong om zelf complexe boeken te lezen, maar ze hield van de verhalen.

Dus luisterden we samen naar audioboeken.

"We zijn aan het lezen, maar dan met onze oren," had ze ooit gezegd.

En zo werd lezen plus luisteren 'leesteren'.

Het was ons woord, een klein stukje van onze eigen taal.

Dit ene woord zette een hele reeks gedachten in mijn hoofd in beweging.

Ik realiseerde me plotseling dat ons gezin een heel eigen woordenboek had, vol met woorden die niemand anders zou begrijpen.

Woorden die waren geboren uit een grap, een verspreking of een situatie die we nooit meer wilden vergeten.

Zo was er 'plorken'.

Dat was mijn woord.

Het is een combinatie van pielen en werken.

Ik gebruik het voor mijn hobbyprojecten in de schuur.

Als ik een oude stoel probeer te repareren of een ingewikkeld bouwpakket in elkaar zet zonder de handleiding echt te volgen.

Het is werken zonder druk, rommelen met een doel dat niet per se bereikt hoeft te worden.

Als mijn vrouw, Eva, vraagt wat ik ga doen, antwoord ik vaak: "Even een uurtje plorken." Net op dat moment kwam Eva de woonkamer binnen met een schaal koekjes.

"Waar denken jullie aan met die serieuze gezichten?" vroeg ze.

"Ik dacht aan ons familiewoordenboek," antwoordde ik.

"Lotte vroeg net of we gingen leesteren." Eva lachte.

"Ah, leesteren.

En plorken.

En wat was het ook alweer voor die laatste frietjes die niemand durft te pakken?

De wees-friet?

Ik kan jullie taal soms echt niet bijhouden." "De wees-friet!" riep Lotte.

"Die is altijd voor papa!" We lachten alle drie.

Eva had gelijk.

We hadden een woord voor bijna alles.

We hadden 'wandelmoe', dat speciale gevoel van tevreden vermoeidheid na een lange wandeling door de bossen van de Utrechtse Heuvelrug.

Het is geen normale moeheid, maar een voldaan gevoel in je spieren dat zegt dat je een goede dag hebt gehad.

We hadden ook 'snavelen', wat we gebruikten voor het snel en een beetje rommelig eten van kleine hapjes, direct uit de verpakking, staand in de keuken.

Terwijl Eva de koekjes op tafel zette en nog een kop koffie voor me inschonk, kreeg ik een idee.

Deze woorden waren te kostbaar om te vergeten.

Ze waren kleine monumenten van onze gedeelde momenten.

Ze vertelden het verhaal van wie wij als gezin waren.

"Ik ga ze opschrijven," zei ik plotseling.

Eva en Lotte keken me vragend aan.

"Al onze woorden," legde ik uit.

"Ik ga een boekje maken.

Ons eigen woordenboek." Lottes ogen werden groot.

"Ja!

Een geheim boek!" Ik stond op en liep naar de boekenkast waar ik een stapel ongebruikte notitieboekjes bewaarde.

Ik pakte een mooie, met een harde, donkerblauwe kaft.

Ik voelde me een soort ontdekkingsreiziger die een nieuwe wereld in kaart ging brengen.

Ik ging terug naar de bank, opende het boekje op de eerste pagina en pakte een pen.

Bovenaan schreef ik met mijn beste handschrift: 'Het Grote Woordenboek van de Familie De Groot'.

De eerste definitie was makkelijk.

'Leesteren (werkwoord)', schreef ik.

'Het luisteren naar een audioboek, meestal samen op de bank of op het kleed bij de open haard.

Zorgt voor een warm en slaperig gevoel.

Synoniem: oor-lezen.' Ik keek op van het boekje.

Buiten was de regen iets harder gaan vallen.

Binnen hoorde ik het zachte geluid van Lotte die een koekje at en het geritsel van de krant die Eva aan het lezen was.

Ik voelde een diepe warmte van binnen.

Dit boekje was meer dan een verzameling grappige woorden.

Het was een manier om onze liefde en onze herinneringen vast te leggen, pagina voor pagina.