Lamin Maakt een Nieuw Plan

Op maandagochtend is de taalklas in Delft nog stil.

Buiten valt zachte regen op de fietsen.

Binnen staat thee op een kleine tafel.

Ik ben hun leraar en zet mijn kop thee neer.

Lamin komt binnen met een rode tas.

Aan zijn tas hangt een groen, geel en rood lint.

Hij komt uit Senegal en houdt veel van voetbal.

Vandaag voelt de les anders, want Lamin lacht niet.

Hij gaat zitten naast Fatou.

Fatou kijkt naar hem en vraagt: 'Gaat het goed?' Lamin haalt een brief uit zijn tas.

Hij legt de brief plat op tafel.

Zijn vingers blijven even op het papier liggen.

'Ik mag nog niet naar Amerika,' zegt hij zacht.

'De regels voor de reis zijn moeilijk.

Mijn papieren zijn nog niet klaar.

Het kantoor zegt dat ik moet wachten.

Maar de wedstrijd is al volgende maand.' Fatou legt haar pen neer.

Ze wil ook naar Amerika met haar oom.

Ook zij wacht op haar papieren.

In de klas wordt het even stil.

Alleen de regen tikt tegen het raam.

Ik pak een stoel en ga bij hen zitten.

'Jullie zijn niet de enigen,' zeg ik.

'Veel mensen uit Senegal hebben dit probleem.

Zij willen bij de grote voetbalzomer zijn.

Maar Amerika laat niet iedereen snel binnen.

Soms moeten mensen lang wachten op een gesprek.

Soms moeten zij ver reizen voor dat gesprek.

Dat kost tijd en geld.' Lamin knikt langzaam.

'Ik heb gespaard voor een kaartje,' zegt hij.

'Ik heb zelfs nieuwe sokken gekocht.

Groene sokken, gele sokken, rode sokken.

Mijn voeten waren al klaar voor Amerika.' Fatou begint te lachen.

Ik lach ook, want het klinkt heel serieus.

Lamin kijkt eerst boos, maar dan lacht hij mee.

'Mijn voeten blijven dus in Delft,' zegt hij.

Ik wijs naar het lint aan zijn tas.

'Dan maken wij hier een plan,' zeg ik.

'Een goed plan voor de wedstrijd.' Fatou steekt haar hand op.

'We kunnen het buurthuis vragen,' zegt zij.

'Daar is een grote televisie.

Mijn neef Issa heeft een trom.' Lamin kijkt op.

'Een trom helpt,' zegt hij.

'Mijn moeder zegt altijd dat voetbal beter klinkt met trom.' Na de les gaan we naar de markt.

De lucht is grijs, maar de kramen zijn vrolijk.

Er liggen citroenen, tomaten en grote broden.

Fatou koopt pinda's en citroenen.

Ik koop rijst en thee voor de avond.

Lamin koopt geen sokken meer.

Hij koopt drie rollen papier in groen, geel en rood.

De verkoper legt pinda's in een papieren zak.

'Jullie kopen veel kleuren vandaag,' zegt hij.

Lamin zegt trots: 'Dat zijn kleuren van thuis.' De verkoper maakt het goedkoper.

'Voetbal maakt mensen aardig,' zegt hij lachend.

Die avond is het buurthuis vol met stoelen.

Issa zet de stoelen netjes in rijen.

Fatou hangt de kleuren aan de muur.

Ik maak thee in een grote kan.

De thee is warm en donker.

De trom van Issa staat bij de deur.

Hij tikt er zacht op.

Boem, boem, zegt de trom.

Lamin belt zijn moeder in Dakar.

Haar stem klinkt warm door de telefoon.

'Mijn zoon, zing hard voor ons,' zegt zij.

Lamin lacht eindelijk breed.

De wedstrijd begint.

Op de televisie lijkt het gras heel groen.

De bal gaat snel heen en weer.

Een buurman roept steeds: 'Pas op, links!' Maar de spelers horen hem natuurlijk niet.

Iedereen lacht om de buurman.

Bij rust is het nul tegen nul.

Lamin eet rijst met tomaat.

Hij morst een beetje op zijn shirt.

Fatou geeft hem een servet.

'Nu heb je ook rood op je shirt,' zegt zij.

Lamin kijkt naar de vlek.

'Mijn shirt doet mee,' zegt hij.

Na rust maakt Senegal een doelpunt.

Iedereen klapt en zingt.

De trom klinkt hard in de kleine zaal.

Lamin staat op en danst tussen de stoelen.

Later maakt de andere ploeg ook een punt.

Lamin houdt zijn kop thee met twee handen vast.

Vlak voor het einde scoort Senegal weer.

De zaal wordt heel wakker.

Senegal wint met twee tegen een.

Lamin kijkt naar zijn zachte sjaal.

Hij denkt aan de reis die niet doorgaat.

Dat doet pijn, maar hij is niet alleen.

Hij ziet Fatou, Issa en de hele klas.

Zij zijn er allemaal.

'Amerika is ver,' zegt Lamin.

'Maar Delft is vandaag ook goed.' Iedereen klapt nog een keer.

Buiten is de regen gestopt.

De straat blinkt in het licht.

Lamin loopt naar huis met zijn rode tas.

Het lint beweegt zacht in de wind.

Morgen neemt hij pinda's mee voor de klas.

Dat is zijn nieuwe plan.

Tot de volgende keer.