The Barbecue Fire

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie taalleraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een grappig verhaal voor jullie.

Het is een verhaal van het internet.

Het gaat over vuur.

Het thema is een barbecue in de zomer.

Het is zaterdag.

Het is zomer in Nederland.

De zon schijnt.

Het is heel erg warm.

Misschien wel dertig graden.

Tom en Lisa wonen in een klein huis.

Het huis staat in een rustig dorp bij Eindhoven.

Ze hebben een mooie tuin.

In de tuin staat een grote tafel.

Er staan ook twee stoelen.

Het gras is groen.

De lucht is blauw.

Het is een perfecte dag.

Tom kijkt naar de lucht.

Hij lacht.

Hij heeft een goed idee.

"Lisa," zegt Tom, "het is vandaag heel mooi weer.

We gaan vanavond buiten eten.

We gaan barbecueën." Lisa kijkt naar Tom.

Ze is blij.

"Dat is een fantastisch idee," zegt ze.

"Ik heb honger.

Wat gaan we eten?" Tom antwoordt: "Ik ga naar de slager.

Ik koop lekker vlees.

En ik koop worstjes.

Jij kan groenten snijden.

En we maken een salade." Tom pakt zijn fiets.

Hij fietst naar het centrum van het dorp.

Hij koopt veel vlees.

Hij koopt ook brood.

Hij fietst terug naar huis.

Lisa is in de keuken.

Ze snijdt tomaten.

Ze snijdt komkommer.

Ze maakt een grote, frisse salade.

Het ruikt heel lekker in de keuken.

Het is nu zes uur in de avond.

Tom loopt naar de tuin.

Hij pakt de barbecue.

De barbecue is zwart en rond.

Tom doet kolen in de barbecue.

Hij wil vuur maken.

Maar vuur maken is moeilijk.

De kolen zijn koud.

Er is geen vuur.

Tom wacht tien minuten.

Nog steeds geen vuur.

Tom wordt een beetje boos.

Hij wil snel eten.

Hij loopt naar de garage.

Hij zoekt iets.

Hij vindt een fles.

Het is een fles met speciale vloeistof voor vuur.

Tom loopt terug naar de tuin.

Hij gooit veel vloeistof op de kolen.

Heel veel vloeistof.

Misschien te veel.

Dan pakt Tom een lucifer.

Hij maakt de lucifer aan.

Hij gooit de lucifer op de barbecue.

En dan...

WOESJ!

Er is een heel groot vuur.

Het vuur is geel en oranje.

Het is heel warm.

Het vuur is heel hoog.

Het gaat bijna tot aan het dak van het huis.

"Wow!" roept Tom.

Hij doet een stap naar achteren.

Hij is geschrokken.

Lisa rent naar buiten.

Ze hoort het harde geluid.

Ze ziet het grote vuur.

"Tom, wat doe je?" roept Lisa.

"Dit is gevaarlijk!" Tom kijkt naar het vuur.

Zijn gezicht is rood van de warmte.

Het ruikt naar rook.

De hele tuin staat vol met grijze rook.

"Ik wilde alleen maar een beetje vuur maken," zegt Tom zachtjes.

Na vijf minuten is het vuur kleiner.

Maar de barbecue is veel te heet.

Tom legt het vlees op de barbecue.

Hij legt de worstjes op de barbecue.

Het vlees maakt een hard geluid.

Sssssst.

Tom en Lisa wachten.

Ze drinken een glas water.

Ze praten over hun dag.

Na twintig minuten kijkt Tom naar het vlees.

Hij pakt een vork.

Hij draait het vlees om.

Oh nee.

Het vlees is niet bruin.

Het vlees is zwart.

Helemaal zwart.

Het is verbrand.

De worstjes zijn ook zwart.

Het ruikt niet meer lekker.

Het ruikt heel vies.

Tom zucht.

Hij kijkt naar de zwarte worstjes.

Hij kijkt naar Lisa.

"Sorry," zegt Tom.

"De barbecue was te heet.

Het vlees is kapot.

We kunnen dit niet eten." Lisa kijkt naar het zwarte vlees.

Dan kijkt ze naar Tom.

Ze begint te lachen.

Ze lacht heel hard.

"Het geeft niet," zegt Lisa.

"Jij bent geen goede kok met vuur.

Maar je bent wel heel lief." Tom lacht ook.

Hij gooit het zwarte vlees weg.

De barbecue is nu uit.

De tuin is weer rustig.

"Wat gaan we nu doen?" vraagt Tom.

"We hebben alleen een salade en brood." Lisa pakt haar telefoon.

"Dat is makkelijk," zegt ze.

"We bestellen pizza." Een half uur later komt er een jongen op een scooter.

Hij brengt twee grote pizza's.

De pizza's zijn warm.

Ze ruiken heerlijk.

Tom en Lisa zitten in de tuin.

Ze eten de pizza.

Ze eten de salade.

Het is een hele gezellige avond.

Het vuur is weg.

De honger is weg.

Alles is goed.

Tom weet nu één ding heel zeker.

De volgende keer bestelt hij direct een pizza.

Dat is veel veiliger.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.