Het Grote Standbeeld Verhuist

Het is een zonnige ochtend in Groningen.

De lucht is helderblauw en de zon schijnt warm.

Thomas staat bij zijn fiets en kijkt naar de straat.

Hij hoort vogels fluiten.

Vandaag is een bijzondere dag.

Een groot standbeeld verhuist naar een ander dorp.

Het standbeeld is negen meter hoog.

Dat is zo hoog als een huis met drie verdiepingen.

Thomas denkt aan gisteren.

Toen zag hij het standbeeld voor het laatst op het plein.

Het stond er stil en grijs.

Thomas is nieuwsgierig.

Hij belt zijn vriendin Lisa.

"Lisa, ga je mee kijken?

Het standbeeld van Lenin verhuist vandaag." Lisa lacht aan de telefoon.

"Lenin?

Die man uit Rusland?" "Ja," zegt Thomas.

"Hij staat hier al jaren.

Nu gaat hij naar een ander dorp." Lisa zegt: "Oké, ik kom eraan." Thomas voelt de wind in zijn haar terwijl hij wacht.

Lisa en Thomas fietsen samen naar het plein.

De fietsen rammelen een beetje.

Het is nog vroeg, maar er staan al veel mensen.

De mensen praten met elkaar.

De stemmen klinken zacht en opgewonden.

Een oude vrouw staat naast Thomas.

Zij draagt een rode sjaal en kijkt omhoog.

Zij zegt: "Ik woon hier al veertig jaar.

Lenin staat hier altijd.

Het is raar dat hij weggaat." Thomas knikt.

"Bent u verdrietig?" vraagt hij.

"Een beetje," zegt de vrouw.

"Maar het is ook spannend." Thomas kijkt omhoog naar het standbeeld.

Het is heel groot en grijs.

De grijze steen glimt in het zonlicht.

Lenin staat rechtop en kijkt ver weg.

Zijn handen zijn gestrekt.

Thomas denkt: dit is echt een reus.

Je ziet hem van heel ver.

Hij ruikt de geur van vers brood uit een bakkerij verderop.

Een grote machine rijdt langzaam de straat in.

De machine maakt een diep geluid: brrrr.

De machine heeft lange armen van staal.

De bestuurder van de machine zit hoog boven de grond.

Hij werkt voorzichtig.

Iedereen kijkt stil omhoog.

Een kind wijst naar de machine.

Thomas voelt de spanning.

Langzaam gaan de stalen armen omhoog.

Ze pakken het standbeeld vast.

Het standbeeld beweegt een beetje.

Er klinkt een krakend geluid.

Dan gaat het omhoog, centimeter voor centimeter.

Een kind naast Thomas roept: "Kijk mama, hij vliegt!" De moeder lacht en pakt het kind bij de hand.

Thomas ziet dat het kind kleine schoenen draagt.

Het standbeeld hangt nu in de lucht.

Het is een vreemd gezicht.

Lenin zweeft boven de straat, hoog boven de mensen.

De mensen zijn stil.

Dan klapt iedereen.

Het geluid van klappen vult het plein.

Thomas klapt ook.

Zijn handen voelen warm.

Lisa roept: "Wauw, dat is echt groot!" Ze kijkt met grote ogen.

Na een tijdje zetten de mannen het standbeeld op een grote vrachtwagen.

Ze doen het heel voorzichtig.

De vrachtwagen is geel en heeft grote wielen.

De vrachtwagen rijdt langzaam weg.

De motor maakt een zwaar geluid.

Thomas en Lisa kijken de vrachtwagen na.

"Waar gaat hij naartoe?" vraagt Lisa.

"Naar het dorp Delfzijl," zegt Thomas.

"Daar krijgt hij een nieuwe plek." De oude vrouw naast Thomas zucht.

"Ik ga hem missen," zegt ze zacht.

Ze kijkt naar de lege plek op het plein.

Thomas knikt.

"Maar in Delfzijl zien de mensen hem ook.

Niemand kan naast zo'n groot standbeeld lopen zonder te kijken." De vrouw glimlacht een beetje.

Lisa en Thomas fietsen daarna naar een cafe.

Het cafe heet 'De Koffiepot'.

Binnen ruikt het naar koffie en koek.

Ze drinken koffie en praten over de ochtend.

"Ik ben blij dat we zijn gegaan," zegt Lisa.

Thomas knikt en lacht.

"Ik ook.

Zoiets zie je niet elke dag." Thomas kijkt naar buiten door het raam.

Hij ziet de zon.

Hij denkt aan het standbeeld.

Het was groot en grijs, maar nu is het weg.

Thomas voelt zich een beetje verdrietig, maar ook blij.

Het was een mooie ochtend.

Buiten rijdt de vrachtwagen met Lenin verder door Groningen.

Het standbeeld is groot en grijs en gaat naar zijn nieuwe thuis.

In Delfzijl wachten de mensen al.

Ze staan klaar om het standbeeld te ontvangen.

Tot de volgende keer.