Mieke en de Vreemde Lucht

Mieke woont in een flat in Ridderkerk.

De flat heeft veel verdiepingen.

Het is een rustige dag.

Buiten schijnt de zon een beetje, maar het is niet warm.

Mieke zit in haar woonkamer.

Ze leest een boek over bloemen.

Het boek heeft veel kleurenfoto's.

Mieke leest graag over de natuur.

Opeens ruikt ze iets vreemds.

Ze legt haar boek neer en kijkt op.

Haar neus trekt samen.

De lucht ruikt niet fris.

Het is een scherpe lucht, zoals verf of iets chemisch.

Mieke kijkt om zich heen.

Ze ziet niets bijzonders.

Ze staat op en loopt naar het raam.

Buiten is alles normaal.

Geen rook, geen vuur.

Ze loopt naar de keuken.

Daar ruikt het ook raar.

In de keuken staat haar ontbijt van vanmorgen nog op het aanrecht.

Maar dat is het niet.

Ze kijkt in de magnetron en de koelkast.

Alles is normaal.

Mieke doet het raam open.

Ze zet het raam wijd open.

De wind waait naar binnen, maar de rare lucht gaat niet weg.

Ze voelt een koude tocht.

Maar de lucht blijft.

Ze gaat naar de gang.

De gang is donker.

Het licht brandt niet goed.

Ze hoort stemmen.

De lucht is hier nog sterker.

Het prikt in haar neus.

De gang ruikt nog erger.

Mieke belt haar buurman.

De buurman heet Henk.

Henk woont naast haar.

Ze klopt op de deur van Henk.

Henk doet open.

Hij heeft een bezorgd gezicht.

'Mieke, jij ruikt het ook?' vraagt hij.

'Ja,' zegt Mieke.

'Het is heel sterk.' Henk zegt: 'Ik dacht dat ik het alleen was.

Kom, we gaan kijken.' 'Henk, ruik jij ook iets raars?' vraagt Mieke.

'Ja,' zegt Henk.

'Ik ruik het ook.

Het komt van boven, denk ik.' Samen lopen ze naar de trap.

Ze lopen de trap op.

De treden zijn van hard beton.

De lucht wordt elke stap sterker.

Mieke hoest een beetje.

Henk ook.

De lucht wordt sterker.

Ze zien andere buren.

Boven op de vijfde verdieping staan een paar buren.

Een mevrouw met een groene sjaal zegt: 'Ik word er misselijk van.' Een meneer met een bril hoest veel.

Iedereen praat over de lucht.

Sommigen hoesten.

De meningen verschillen.

De een denkt dat er brand is.

De ander denkt aan gas.

Mieke voelt zich een beetje duizelig.

Ze leunt tegen de muur.

Haar hoofd draait een beetje.

Ze denkt aan een keer dat ze in een lift zat en de lucht ook raar was.

Vroeger, in een andere flat, rook ze ook eens een vreemde lucht.

Toen was er een lekkage.

Maar nu is het anders.

Ze gaat snel naar buiten.

Ze loopt de trap af, de frisse lucht tegemoet.

Buiten staat al een groep mensen.

Een man in een oranje jas komt eraan.

Hij heeft een speciaal ding in zijn hand.

De man is van de brandweer of de gemeente.

Hij heeft een apparaat met een lampje.

Het ding meet de lucht.

De man kijkt naar het ding.

Hij schudt zijn hoofd.

'Jullie moeten allemaal naar buiten,' zegt hij.

'De lucht is niet veilig hier.' Mieke en de anderen staan op het grasveld.

Het is koud.

Ze wachten.

Mieke trekt haar jas dichter.

Ze wrijven in haar handen.

Ze praat met Henk.

'Wat denk je dat het is?' vraagt ze.

Henk haalt zijn schouders op.

'Geen idee, maar het komt vast goed.' De man en nog een paar mensen gaan de flat in.

Na een tijdje komen ze terug.

Na een kwartier komen ze naar buiten.

Ze praten met elkaar.

De lucht is nu weer normaal, zeggen ze.

De man zegt: 'Het was een chemische reactie in een machine op de zevende.

Het is nu onder controle.' Iedereen mag weer naar binnen.

Mieke is blij.

Ze loopt terug naar haar flat.

Ze loopt de trap op.

Thuis zet ze de ramen open in de keuken, de woonkamer en de slaapkamer.

De wind waait door haar flat.

De frisse lucht komt binnen.

Ze drinkt een kop thee.

Ze zet water op en maakt een kop thee.

De warme kop verwarmt haar handen.

Het was een rare dag, denkt ze.

Ze denkt terug aan de ochtend.

Eerst lezen, toen de rare lucht, de paniek, het wachten.

Het is vreemd hoe snel een rustige dag kan veranderen.

Ze is blij dat alles veilig is.

Ze hoopt dat het niet nog een keer gebeurt.

Maar voor nu is ze thuis, met haar thee en haar boek.

Maar nu is alles weer goed.

Tot de volgende keer.